Η KKR πουλάει συμμετοχές και γεμίζει το ταμείο
Ρεκόρ κερδών, πάνω από 800 δισ. δολάρια υπό διαχείριση και επιστροφές κεφαλαίων 40 δισ. αποκαλύπτουν πώς το private equity προσαρμόζεται στα ακριβά επιτόκια.
The news: Η αμερικανική KKR ανακοίνωσε προσαρμοσμένα καθαρά κέρδη 1,6 δισ. δολαρίων για το τρίτο τρίμηνο, αυξημένα κατά 29% σε ετήσια βάση.
Τα συνολικά κεφάλαια υπό διαχείριση ξεπέρασαν τα 800 δισ. δολάρια, ενώ οι νέες εισροές κατά το τρίμηνο ανήλθαν σε 25 δισ. δολάρια.
Η εταιρεία προβλέπει ότι οι συνολικές επιστροφές κεφαλαίων προς τους επενδυτές θα ξεπεράσουν τα 40 δισ. δολάρια φέτος, περισσότερο από 50% υψηλότερα από το προηγούμενο ετήσιο ρεκόρ.
Μεταξύ των σημαντικότερων εξελίξεων είναι η σχεδιαζόμενη πώληση της USI Insurance Services στην Aon, σε συναλλαγή 17 δισ. δολαρίων.
The backstage: Η εικόνα της KKR προσφέρει ένα μάθημα για τη νέα εποχή των μεγάλων επενδυτικών κεφαλαίων.
Για πολλά χρόνια το private equity λειτουργούσε με σχετικά απλή λογική: Αγορά επιχειρήσεων με δανεισμό, βελτίωση της λειτουργίας τους και πώληση σε υψηλότερη αποτίμηση.
Το μοντέλο δοκιμάστηκε όταν το κόστος χρήματος αυξήθηκε και οι αγοραστές έγιναν πιο επιλεκτικοί.
Η KKR απαντά επιταχύνοντας τις πωλήσεις ώριμων συμμετοχών και ανακυκλώνοντας κεφάλαια προς νέες επενδύσεις.
Παράλληλα, έχει επεκταθεί σημαντικά πέρα από τις κλασικές εξαγορές, στην ιδιωτική πίστη, στις υποδομές και στα πραγματικά περιουσιακά στοιχεία.
Εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο παρασκήνιο. Οι διαχειριστές κεφαλαίων δεν ανταγωνίζονται πλέον μόνο για το ποιος θα αγοράσει την καλύτερη επιχείρηση, αλλά και για το ποιος μπορεί να επιστρέψει γρηγορότερα ρευστότητα στους πελάτες του.
Η επιτυχής αποεπένδυση δημιουργεί εμπιστοσύνη, η εμπιστοσύνη φέρνει νέες δεσμεύσεις κεφαλαίων και αυτές με τη σειρά τους δημιουργούν περισσότερα έσοδα από προμήθειες.
Η KKR έχει θέσει ως στόχο ενεργητικό υπό διαχείριση άνω του 1 τρισ. δολαρίων έως το 2030.
Πρόκειται για έναν αγώνα μεγέθους στον οποίο το private equity μετατρέπεται σταδιακά σε ένα παράλληλο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Και όσο οι παραδοσιακές τράπεζες περιορίζουν επιλεκτικά τους κινδύνους τους, τόσο περισσότεροι ιδιωτικοί διαχειριστές επιχειρούν να καλύψουν το κενό.

