Στα όρια της κατάρρευσης τα πληρώματα των αμερικανικών αεροπλανοφόρων στη Μέση Ανατολή
Οι δραματικές καταγγελίες των οικογενειών για τις συνθήκες διαβίωσης, η παρατεταμένη ανάπτυξη των πλοίων και η κριτική στη στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ.
Σε κλίμα πρωτοφανούς δυσαρέσκειας και δοκιμασίας βρίσκονται τα πληρώματα των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που επιχειρούν στη Μέση Ανατολή. Οι εντεινόμενες επιχειρήσεις στην περιοχή, σε συνδυασμό με τις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις, έχουν οδηγήσει την ηγεσία των ΗΠΑ να παρατείνει την παραμονή αυτών των τεράστιων πολεμικών πλοίων στη θάλασσα για χρονικά διαστήματα που καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Η κατάσταση αυτή, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση των οικογενειών των ναυτών, οι οποίες κάνουν λόγο για δραματικές συνθήκες διαβίωσης και κατακόρυφη πτώση του ηθικού.
σχετικά άρθρα
Σε μια κρίσιμη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Ναυτική Αεροπορική Βάση North Island στο Σαν Ντιέγκο, περίπου 200 συγγενείς μελών του πληρώματος του USS Abraham Lincoln ήρθαν σε ευθεία αντιπαράθεση με την ηγεσία του ναυτικού. Εκεί παρευρέθηκε ο ασκών χρέη υπουργού Ναυτικού, Χουνγκ Κάο (Hung Cao), μαζί με ανώτατους αξιωματικούς, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια θύελλα παραπόνων. Το αεροπλανοφόρο βρίσκεται αναπτυγμένο για περισσότερες από 260 ημέρες, ενώ το προηγούμενο διάστημα, το USS Gerald R. Ford κατέγραψε το ασύλληπτο ρεκόρ των 326 ημερών συνεχούς ανάπτυξης – το μεγαλύτερο από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ.
Εξάντληση και σοβαρά προβλήματα υποδομών στα πλοία
Οι αναφορές που έρχονται στο φως της δημοσιότητας μέσω των οικογενειών περιγράφουν μια εφιαλτική καθημερινότητα για τους ναύτες. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι υποδομές των πλοίων αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην παρατεταμένη χρήση χωρίς την απαραίτητη συντήρηση σε λιμάνι. Αναφέρθηκαν εκτεταμένα προβλήματα στα συστήματα εξαερισμού, μούχλα στους χώρους υγιεινής, καθώς και σοβαρές βλάβες στο αποχετευτικό σύστημα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την κατάσταση στο USS Gerald R. Ford, όπου, σύμφωνα με μαρτυρίες, λύματα είχαν κατακλύσει τους διαδρόμους.
Πέρα από τα προβλήματα στις υποδομές, τεράστιο ζήτημα αποτελεί η ποιότητα και η επάρκεια της διατροφής. Οικογένειες κατήγγειλαν ότι οι μερίδες φαγητού έχουν μειωθεί δραματικά και η ποιότητά τους είναι εξαιρετικά χαμηλή, εγείροντας ανησυχίες για τη βασική θρέψη των πληρωμάτων. Επιπλέον, οι επικοινωνίες και η αλληλογραφία έχουν σχεδόν διακοπεί. Το σύστημα διανομής δεμάτων αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα εμπόδια, αφήνοντας τους ναύτες πλήρως αποκομμένους από τον οικογενειακό τους περίγυρο, τη στιγμή που αρκετοί δεν έχουν καν γνωρίσει τα παιδιά τους που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς ανάπτυξης. Η ψυχική υγεία των στρατιωτών βρίσκεται σε οριακό σημείο, με πολλούς να εκφράζουν φόβους για την ίδια τους τη ζωή.
Γεωπολιτικές επιπτώσεις και ναυτική επιμελητεία
Τα προβλήματα ανεφοδιασμού δεν προκύπτουν από απλή διοικητική ανεπάρκεια, αλλά αποτελούν άμεση συνέπεια της ευρύτερης γεωπολιτικής αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Ο εφοδιασμός μέσω των βάσεων του 5ου Στόλου στο Μπαχρέιν έχει καταστεί εξαιρετικά δυσχερής λόγω των απειλών από το Ιράν και των επιθέσεων των Χούθι. Τα αμερικανικά πλοία, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τον ναυτικό αποκλεισμό, λειτουργούν συχνά ως “στατικοί στόχοι”, περιορίζοντας την ευελιξία τους.
Η αδυναμία ελέγχου των κρίσιμων θαλάσσιων στενών έχει άμεσο αντίκτυπο στην παγκόσμια ναυτιλία και τα logistics. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι το αεροπλανοφόρο USS George H.W. Bush, προκειμένου να αποφύγει την επικίνδυνη ζώνη της Ερυθράς Θάλασσας και τους πυραύλους των Χούθι, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και να περιπλεύσει την αφρικανική ήπειρο. Αυτή η αναγκαστική αλλαγή δρομολογίων δεν πλήττει μόνο τις εμπορικές αρτηρίες, αυξάνοντας δραματικά το κόστος μεταφοράς για την παγκόσμια οικονομία, αλλά αποδεικνύει και τις επιχειρησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η αμερικανική στρατιωτική μηχανή στο να εγγυηθεί την ασφάλεια, ακόμα και των δικών της μονάδων.
Η απάντηση της στρατιωτικής ηγεσίας και το χάσμα αντίληψης
Απέναντι σε αυτή τη συσσωρευμένη οργή, η αντίδραση της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας φαίνεται να κινείται σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στο Σαν Ντιέγκο, αξιωματούχοι όπως οι αντιναύαρχοι Τζόζεφ Κέιχιλ και Ντάγκλας Μπαρίσιμο, φέρονται να απάντησαν στις οικογένειες τονίζοντας ότι αυτή είναι η “έννοια του πατριωτισμού” και το καθήκον που απαιτεί η ηγεσία της χώρας, υπό τις οδηγίες του υπουργείου και της κυβέρνησης Τραμπ. Οι υποσχέσεις για αντικατάσταση του USS Abraham Lincoln από το USS Theodore Roosevelt παραμένουν ασαφείς, καθώς το τελευταίο δεν αναμένεται να είναι έτοιμο πριν από τον Δεκέμβριο.
Η απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας που βιώνουν τα πληρώματα και της οπτικής της ηγεσίας επιβεβαιώθηκε από ένα εσωτερικό υπόμνημα που εξέδωσε ο Χουνγκ Κάο με τίτλο “Το πολεμικό ήθος”. Σε μια περίοδο που τα πληρώματα στερούνται βασικών αγαθών, το υπόμνημα επικεντρώθηκε στην αυστηρή τήρηση της στρατιωτικής εμφάνισης, τα κουρέματα, τις στολές και τη γενικότερη συμπεριφορά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η νουθεσία αυτή ερμηνεύτηκε από πολλούς ως μια συγκεκαλυμμένη απειλή προς τους ναύτες, προκειμένου να σταματήσουν να μεταφέρουν τις άσχημες συνθήκες στους οικείους τους, γεγονός που προκάλεσε περαιτέρω αγανάκτηση.
Στρατηγικά αδιέξοδα και το κόστος της νέας στρατηγικής
Η κρίση στα αεροπλανοφόρα αναδεικνύει ένα ευρύτερο στρατηγικό και οικονομικό αδιέξοδο. Ενώ η ηγεσία του ναυτικού επισημαίνει ότι οι παρατεταμένες αναπτύξεις οφείλονται στην έλλειψη διαθέσιμων πλοίων, η λύση που προκρίνεται φαίνεται να αγνοεί τις σύγχρονες τεχνολογικές προκλήσεις. Η κυβέρνηση προωθεί ένα τεράστιο αμυντικό προϋπολογισμό ύψους 1,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός στόλου 350 πλοίων, με ιδιαίτερη έμφαση στην κατασκευή βαρέων καταδρομικών.
Ωστόσο, αναλυτές σε θέματα ασφαλείας επισημαίνουν ότι σε μια εποχή ασύμμετρων απειλών, όπου κυριαρχούν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα υποβρύχια drones και η κυβερνοπολεμική, η εμμονή σε παραδοσιακά “βαρέα” πλοία ίσως είναι παρωχημένη. Επιπροσθέτως, αναφέρονται σοβαρές ελλείψεις σε κρίσιμα πυρομαχικά και αναχαιτιστικά συστήματα (όπως Patriot, THAAD και πύραυλοι SM-6), λόγω της παρατεταμένης χρήσης τους για την προστασία από τις επιθέσεις στη Μέση Ανατολή. Το γεγονός ότι επενδύονται αμύθητα ποσά στην επέκταση του στόλου, ενώ ταυτόχρονα το σύστημα αδυνατεί να καλύψει τις βασικές επιμελητειακές ανάγκες διαβίωσης των ναυτών σε ζώνες επιχειρήσεων, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ορθολογική διαχείριση των πόρων.
Οι προκλήσεις για το μέλλον της αμερικανικής παρουσίας
Η δυσαρέσκεια που εκφράστηκε στο Σαν Ντιέγκο δεν είναι απλώς ένα εσωτερικό διοικητικό ζήτημα του αμερικανικού ναυτικού. Συνιστά ένα σαφές μήνυμα για τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος υπό τις παρούσες συνθήκες. Η ικανότητα των ΗΠΑ να προβάλλουν ισχύ και να διασφαλίζουν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα σε κρίσιμους ενεργειακούς και εμπορικούς κόμβους εξαρτάται απόλυτα από την ετοιμότητα και το ηθικό του ανθρώπινου δυναμικού τους.
Η παράταση αυτού του ιδιότυπου πολέμου φθοράς, σε συνδυασμό με την απουσία μιας ξεκάθαρης διπλωματικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση της Μέσης Ανατολής, κινδυνεύει να μετατρέψει τα ισχυρότερα όπλα της αμερικανικής διπλωματίας –τα υπερσύγχρονα αεροπλανοφόρα– σε πλωτές φυλακές για τα ίδια τους τα πληρώματα. Καθώς ο παγκόσμιος ανταγωνισμός εντείνεται και οι διεθνείς αγορές παρακολουθούν με αγωνία τις εξελίξεις στους διαδρόμους μεταφοράς ενέργειας, η αποκατάσταση της ομαλότητας στο αμερικανικό ναυτικό αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για την ευρύτερη παγκόσμια σταθερότητα.
