Πώς η Ουκρανία επιχειρεί να αποκόψει την Κριμαία από τη Ρωσία – Τα drones που χτυπούν τις γραμμές ανεφοδιασμού του Πούτιν
Ειδικές ουκρανικές μονάδες πραγματοποιούν εκατοντάδες επιθέσεις βαθιά πίσω από τις ρωσικές γραμμές, με στόχο φορτηγά, αποθήκες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις – Ο πόλεμος της τεχνολογίας, οι επικίνδυνες αποστολές και το σχέδιο για την απομόνωση της Κριμαίας
Έναν διαρκή πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, με στόχο να αποκόψουν την Κριμαία από τις βασικές γραμμές ανεφοδιασμού της Ρωσίας, διεξάγουν εξειδικευμένες μονάδες του ουκρανικού στρατού. Οι επιχειρήσεις πραγματοποιούνται βαθιά πίσω από τις ρωσικές γραμμές και επικεντρώνονται στην καταστροφή στρατιωτικών φορτηγών, αποθηκών, κέντρων διοίκησης και άλλων κρίσιμων υποδομών.
σχετικά άρθρα
Στο επίκεντρο βρίσκεται η 414η Ταξιαρχία «Πουλιά του Μαγυάρου», μία από τις πλέον εξειδικευμένες ουκρανικές μονάδες drones, η οποία έχει αναπτύξει νέες μεθόδους προσβολής στόχων σε μεγάλες αποστάσεις.
Η στρατηγική της έχει δύο βασικούς στόχους: να καταστήσει τη διατήρηση της ρωσικής κατοχής στην Κριμαία τόσο δαπανηρή ώστε να αυξηθεί η πίεση για μια ειρηνευτική συμφωνία και, ταυτόχρονα, να περιορίσει τη δυνατότητα των ρωσικών δυνάμεων να πραγματοποιούν επιθετικές επιχειρήσεις σε άλλα μέτωπα.
Για να το πετύχουν, οι Ουκρανοί χειριστές αξιοποιούν δορυφορικές επικοινωνίες, εικόνες από το Διάστημα και συνεχώς εξελισσόμενα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σε έναν πόλεμο όπου κάθε τεχνολογικό πλεονέκτημα μπορεί να διαρκέσει μόλις πέντε ή έξι μήνες, πριν ο αντίπαλος αναπτύξει αντίμετρα.
Ωστόσο, οι επιχειρήσεις αυτές συνοδεύονται από σημαντικούς κινδύνους. Οι ρωσικές δυνάμεις αναζητούν τις ουκρανικές θέσεις εκτόξευσης, πραγματοποιούν επιθέσεις με drones και προσπαθούν να εξουδετερώσουν τα ουκρανικά αεροσκάφη πριν φτάσουν στους στόχους τους.
Το σχέδιο απομόνωσης της Κριμαίας και οι κρίσιμες ρωσικές διαδρομές
Η δράση της 414ης Ταξιαρχίας επικεντρώνεται στην ανατολική και νότια Ουκρανία, με τις μονάδες της να επιχειρούν σε περιοχές κοντά στις γραμμές του μετώπου.
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία ενδιαφέροντος είναι ο χερσαίος διάδρομος που συνδέει τη Ρωσία με την Κριμαία μέσω των κατεχόμενων περιοχών της νότιας Ουκρανίας.
Η συγκεκριμένη διαδρομή έχει καθοριστική σημασία για τη μεταφορά καυσίμων, πυρομαχικών, στρατιωτικού εξοπλισμού και ενισχύσεων προς τις ρωσικές δυνάμεις.
Κεντρικό ρόλο στο δίκτυο ανεφοδιασμού διαδραματίζει το Ροστόφ επί του Ντον, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της νότιας Ρωσίας και μεγάλος κόμβος συγκέντρωσης στρατευμάτων και εφοδίων.
Από εκεί, οι μεταφορές συνεχίζονται μέσω του Ταγκανρόγκ, της Μαριούπολης και της Μελιτόπολης, με κατεύθυνση την Κριμαία.
Οι ουκρανικές μονάδες επιδιώκουν να πλήξουν αυτές τις διαδρομές, αναγκάζοντας τη Ρωσία να διαθέτει περισσότερους πόρους για τη μεταφορά των απαραίτητων εφοδίων.
Η στρατηγική δεν περιορίζεται στις χερσαίες επιχειρήσεις. Η ίδια ταξιαρχία έχει πραγματοποιήσει επιθέσεις και εναντίον ρωσικών πλοίων στη θάλασσα, ενώ δεκάδες άλλες ουκρανικές μονάδες συμμετέχουν στην προσπάθεια αποδυνάμωσης των ρωσικών γραμμών ανεφοδιασμού.
Η επιδίωξη είναι να δημιουργηθεί μια κατάσταση στην οποία η Μόσχα θα δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να διατηρήσει τις δυνάμεις της στην Κριμαία και στις υπόλοιπες κατεχόμενες περιοχές.
Οι ουκρανικές επιθέσεις πραγματοποιούνται με drones μεσαίας και μεγάλης εμβέλειας, τα οποία μπορούν να διανύσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, αναζητώντας στρατιωτικούς στόχους.
Σημαντικό πλεονέκτημα προσφέρουν τα συστήματα δορυφορικών επικοινωνιών Starlink, μέσω των οποίων οι χειριστές λαμβάνουν ζωντανή εικόνα και μπορούν να ελέγχουν τα αεροσκάφη τους από απόσταση.
Παράλληλα, η Ουκρανία αξιοποιεί δυτικές δορυφορικές εικόνες, οι οποίες φτάνουν στις μονάδες μέσα σε λίγες ώρες από τη λήψη τους.
Ο συνδυασμός αυτών των τεχνολογιών επιτρέπει στους χειριστές να παρακολουθούν κινήσεις οχημάτων, να εντοπίζουν στόχους και να προσαρμόζουν τις επιθέσεις τους.
Το πλεονέκτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνιμο.
Οι Ρώσοι αναπτύσσουν συνεχώς νέες τεχνικές αντιμετώπισης των ουκρανικών drones, ενώ οι Ουκρανοί αναγκάζονται να τροποποιούν διαρκώς τον εξοπλισμό και τις τακτικές τους.
Η τεχνολογική εξέλιξη είναι τόσο γρήγορη ώστε μια καινοτομία μπορεί να προσφέρει ουσιαστικό πλεονέκτημα για μόλις πέντε έως έξι μήνες.
Για τον λόγο αυτό, η ανάπτυξη και η δοκιμή νέων συστημάτων αποτελεί καθημερινή δραστηριότητα των ουκρανικών μονάδων.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το 6ο Τάγμα της 414ης Ταξιαρχίας, όπου πρώην μηχανικοί πληροφορικής και προγραμματιστές έχουν αναλάβει την κατασκευή και βελτίωση πολεμικών drones.
Πολλοί από αυτούς εργάζονταν πριν από τον πόλεμο σε εταιρείες τεχνολογίας, ενώ σήμερα αξιοποιούν τις γνώσεις τους για την ανάπτυξη όπλων.
Ένας από τους έμπειρους χειριστές της μονάδας, γνωστός με το προσωνύμιο «Σγουρό Μουστάκι», εργαζόταν ως προγραμματιστής στο Λονδίνο και ζούσε κοντά στο Κουίνς Παρκ.
Μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής επέστρεψε στην Ουκρανία για να πολεμήσει.
Το προσωπικό κόστος είναι τεράστιο. Στα περισσότερα από τέσσερα χρόνια που έχουν περάσει από την έναρξη της πλήρους κλίμακας εισβολής, έχει καταφέρει να περάσει συνολικά περίπου δύο μήνες με τη σύζυγο και το παιδί του.
Τα drones Anubis και Chaklun και μια νυχτερινή αποστολή πίσω από τις ρωσικές γραμμές
Στις εγκαταστάσεις της μονάδας, οι Ουκρανοί τεχνικοί προετοιμάζουν τα drones που θα χρησιμοποιηθούν στις επόμενες επιχειρήσεις.
Σε μία νυχτερινή αποστολή, η ομάδα σχεδιάζει να εκτοξεύσει δέκα μη επανδρωμένα αεροσκάφη δύο διαφορετικών τύπων, με στόχο ρωσικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και οχήματα.
Το πρώτο είναι το Anubis, ένα μεγάλο και γρήγορο drone, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να μεταφέρει ισχυρή εκρηκτική κεφαλή και να επιχειρεί ακόμη και σε περιοχές όπου ο αντίπαλος χρησιμοποιεί έντονα ηλεκτρονικά αντίμετρα.
Το όνομά του προέρχεται από τον Άνουβι, τον αρχαίο αιγυπτιακό θεό που συνδέεται με τον θάνατο.
Ένα από τα συγκεκριμένα αεροσκάφη μεταφέρει 42,5 κιλά εκρηκτικών, ποσότητα που μπορεί να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή σε ένα κτίριο αντίστοιχο με την αποθήκη όπου πραγματοποιούνται οι προετοιμασίες.
Οι τεχνικοί προχωρούν σε συνεχείς βελτιώσεις, μεταξύ άλλων στα συστήματα ενεργοποίησης και ασφαλούς απενεργοποίησης των εκρηκτικών, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν προβλήματα πριν από την εκτόξευση.
Το δεύτερο αεροσκάφος ονομάζεται Chaklun, λέξη που σημαίνει «μάγος».
Πρόκειται για ένα μικρότερο και πιο αργό drone, το οποίο μεταφέρει μικρότερη εκρηκτική κεφαλή και χρησιμοποιείται συχνά εναντίον κινούμενων στόχων, όπως στρατιωτικά φορτηγά.
Η προετοιμασία πραγματοποιείται υπό συνεχή απειλή ρωσικής επίθεσης.
Οι εγκαταστάσεις κατασκευής και συναρμολόγησης θεωρούνται στόχοι υψηλής αξίας για τη Ρωσία, καθώς η καταστροφή τους θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητα πραγματοποίησης ουκρανικών επιθέσεων.
Η κατάσταση ασφαλείας έχει επιδεινωθεί σημαντικά.
Οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποιούν επιθέσεις με μεγάλο αριθμό drones εναντίον ουκρανικών πόλεων, ενώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει μειούμενα αποθέματα αντιαεροπορικών πυραύλων, λόγω της απουσίας αμερικανικής υποστήριξης.
Τον Ιούλιο, οι απώλειες μεταξύ των Ουκρανών αμάχων έφτασαν στο υψηλότερο μηνιαίο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2022.
Οι επιθέσεις είναι πλέον τόσο συχνές ώστε οι εκρήξεις ακούγονται ακόμη και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των ουκρανικών αποστολών.
Όταν τα drones είναι έτοιμα, μεταφέρονται με οχήματα σε ειδικά σημεία εκτόξευσης.
Η ομάδα επιλέγει να συναρμολογήσει τα αεροσκάφη κάτω από την κάλυψη δέντρων, ώστε να μειώσει την πιθανότητα εντοπισμού από ρωσικά αναγνωριστικά drones.
Η εκτόξευση προγραμματίζεται μετά τη δύση του ηλίου, ώστε το σκοτάδι να προσφέρει πρόσθετη προστασία.
Ωστόσο, λίγο μετά την απογείωση του πρώτου ουκρανικού drone, εμφανίζεται ένα ρωσικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος με κινητήρα τζετ, το οποίο κατευθύνεται προς την περιοχή.
Οι στρατιώτες αναγκάζονται να αναζητήσουν αμέσως κάλυψη.
Το ρωσικό drone αναχαιτίζεται και εκρήγνυται σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από τη θέση εκτόξευσης.
Η απειλή αναγκάζει τους Ουκρανούς να επιταχύνουν τις διαδικασίες και να εκτοξεύσουν διαδοχικά τα πρώτα αεροσκάφη, πριν προετοιμάσουν την επόμενη ομάδα.
Οι χειριστές μεταφέρονται στη συνέχεια στο κέντρο ελέγχου, από όπου παρακολουθούν την πορεία των drones προς τους στόχους τους.
Σε μία από τις αποστολές, οι χειριστές αναζητούν μεγάλα ρωσικά φορτηγά ανεφοδιασμού σε δρόμο που παλαιότερα παρουσίαζε έντονη στρατιωτική κίνηση.
Πλέον, όμως, η κυκλοφορία έχει περιοριστεί αισθητά, γεγονός που οι Ουκρανοί αποδίδουν στις συνεχείς επιθέσεις τους.
Καθώς ένα drone πλησιάζει τον στόχο του, ρωσική αντιαεροπορική μονάδα ανοίγει πυρ.
Οι χειριστές πραγματοποιούν ελιγμούς για να αποφύγουν τα πυρά, παρακολουθώντας την εικόνα που μεταδίδεται ζωντανά.
Μια άλλη ομάδα χάνει ξαφνικά τη σύνδεση με το αεροσκάφος της ενώ αυτό βρίσκεται ακόμη πάνω από ουκρανικό έδαφος.
Οι χειριστές εκτιμούν ότι ενδέχεται να έχει καταρριφθεί από φίλια πυρά, λόγω προβλημάτων επικοινωνίας και συντονισμού μεταξύ διαφορετικών μονάδων.
Ένα ακόμη drone συντρίβεται λίγο μετά την απογείωση, έπειτα από απώλεια ελέγχου.
Οι απώλειες αυτές αποτελούν μέρος της καθημερινότητας ενός πολέμου στον οποίο η τεχνολογία εξελίσσεται συνεχώς, αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει αστοχίες.
Παρά τις δυσκολίες, η μονάδα καταφέρνει να πραγματοποιήσει επιτυχημένες επιθέσεις.
Ένα ουκρανικό drone πλήττει ρωσικό κέντρο διοίκησης στο οποίο βρίσκονται χειριστές μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Λίγο αργότερα, άλλη ομάδα καταστρέφει ρωσικό φορτηγό ανεφοδιασμού.
Οι χειριστές συνεχίζουν να εργάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, αναζητώντας νέους στόχους.
Η ένταση των επιχειρήσεων είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Μέσα σε διάστημα μόλις 20 ημερών, η συγκεκριμένη ουκρανική μονάδα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 200 αποστολές.
Η συνεχής πίεση έχει οδηγήσει τις ρωσικές δυνάμεις να επιχειρούν ακόμη και την παραλλαγή των φορτηγών ανεφοδιασμού, αν και ορισμένες από αυτές τις προσπάθειες φαίνεται να διευκολύνουν τον εντοπισμό τους.
Η εικόνα μεγάλων οδικών αξόνων, όπου τα ουκρανικά drones πετούν για εκατοντάδες χιλιόμετρα χωρίς να εντοπίζουν σημαντική κυκλοφορία, αποτελεί ένδειξη της πίεσης που ασκείται στο ρωσικό δίκτυο μεταφορών.
Ωστόσο, η πλήρης αποκοπή της Κριμαίας παραμένει στρατηγικός στόχος και όχι επιβεβαιωμένο αποτέλεσμα των επιχειρήσεων.
Το ουκρανικό σχέδιο βασίζεται στην εκτίμηση ότι η συστηματική καταστροφή των γραμμών ανεφοδιασμού μπορεί να περιορίσει την επιχειρησιακή δυνατότητα της Ρωσίας και να αυξήσει το κόστος διατήρησης των κατεχόμενων εδαφών.
Πίσω από τα συστήματα ελέγχου και τις οθόνες βρίσκονται κυρίως άνδρες και γυναίκες ηλικίας 20 έως 30 ετών, πολλοί από τους οποίους είχαν εντελώς διαφορετική επαγγελματική ζωή πριν από τον πόλεμο.
Προγραμματιστές, μηχανικοί και ειδικοί της τεχνολογίας έχουν μετατρέψει τις γνώσεις τους σε στρατιωτικό πλεονέκτημα, δημιουργώντας ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα επιθέσεων με drones.
Η προσπάθεια απομόνωσης της Κριμαίας δείχνει πόσο έχει αλλάξει ο σύγχρονος πόλεμος, καθώς μικρές ομάδες χειριστών μπορούν να πλήττουν κρίσιμους στόχους εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Ταυτόχρονα, αναδεικνύει το ανθρώπινο κόστος της σύγκρουσης: μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα εργαζόταν για την τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη της Ουκρανίας, έχει αφιερώσει τις ικανότητές της στην κατασκευή και χρήση όπλων.
