Όταν τα drones των 20.000 δολ. γονατίζουν πυραύλους των 4 εκατ.
Η σύγχρονη πολεμική μηχανή χτίστηκε πάνω σε μια πολύ απλή, σχεδόν αξιωματική ιδέα: η πλευρά με τα πιο προηγμένα, τα πιο έξυπνα και τα πιο καταστροφικά όπλα, είναι αυτή που στο τέλος κερδίζει. Αυτή η πεποίθηση, ωστόσο, δοκιμάζεται πλέον σκληρά στα πεδία των μαχών της Μέσης Ανατολής. Εκεί όπου η τεχνολογική υπεροχή συγκρούεται με την ωμή, αδυσώπητη πραγματικότητα της μαζικής παραγωγής.
σχετικά άρθρα
Το Ιράν έχει κατακλύσει τους ουρανούς της περιοχής με φθηνά, αναλώσιμα drones. Από την άλλη πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι σύμμαχοί τους και το Ισραήλ αναχαιτίζουν αυτές τις απειλές χρησιμοποιώντας την αιχμή του δόρατος της αεράμυνας: πανάκριβους, υπερσύγχρονους πυραύλους.
Σε πρώτη ανάγνωση, η Δύση κερδίζει τις εντυπώσεις, καθώς τα ποσοστά αναχαίτισης αγγίζουν το εντυπωσιακό 90%. Όμως, αν κοιτάξει κανείς πίσω από τις λάμψεις των εκρήξεων στον νυχτερινό ουρανό, θα δει ότι τα μαθηματικά αυτής της σύγκρουσης είναι αμείλικτα. Και, αυτή τη στιγμή, δεν λειτουργούν υπέρ της δυτικής συμμαχίας.
Η Ασυμμετρία του Κόστους
Το επίκεντρο αυτού του παραλόγου είναι οι αριθμοί. Ένα ιρανικό drone —κυρίως τα μοντέλα της σειράς Shahed 136, τα οποία λειτουργούν ουσιαστικά ως μικροί, στοιχειώδεις αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικοί πύραυλοι κρουζ– κοστίζει περίπου 20.000 δολάρια. Είναι σχεδιασμένα για να παράγονται μαζικά, με φθηνά υλικά, έτοιμα να θυσιαστούν κατά σμήνη.
Απέναντί τους, η Δύση παρατάσσει συστήματα όπως οι πύραυλοι αναχαίτισης Patriot. Το κόστος ενός και μόνο τέτοιου πυραύλου αγγίζει τα 4 εκατομμύρια δολάρια.
Αναλογία κόστους: 200 προς 1.
Η πραγματικότητα του πεδίου: Κάθε φορά που ένας δυτικός στρατός πατάει το κουμπί για να καταρρίψει ένα Shahed, ξοδεύει 200 φορές περισσότερα χρήματα από όσα ξόδεψε η Τεχεράνη για να το εκτοξεύσει.
Σε έναν πόλεμο που έχει μετατραπεί ραγδαία σε πόλεμο φθοράς, αυτή η εξίσωση είναι οικονομικά μη βιώσιμη.
Το Προηγούμενο της Ουκρανίας και η Κλεψύδρα των Αποθεμάτων
Αυτό το πρόβλημα δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά. Οι δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές παρακολούθησαν με ανησυχία το ίδιο ακριβώς φαινόμενο στα μέτωπα της Ουκρανίας, όπου τα ρωσικά σμήνη (συχνά χρησιμοποιώντας την ίδια ιρανική τεχνολογία) «έτρωγαν» τα ακριβά αποθέματα της ουκρανικής και δυτικής αεράμυνας. Ωστόσο, στη Μέση Ανατολή, η κλίμακα της σύγκρουσης είναι πολύ πιο ανησυχητική και η γεωπολιτική σκακιέρα πολύ πιο εκρηκτική.
Η κλεψύδρα αδειάζει επικίνδυνα και για τις δύο πλευρές, αλλά τα δυτικά αποθέματα είναι πεπερασμένα και αργά στην αναπλήρωσή τους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία κατασκευαστών, όπως η Lockheed Martin, η παραγωγή των υπερσύγχρονων αναχαιτιστικών πυραύλων Patriot (ειδικά της παραλλαγής PAC-3) περιορίστηκε σε μόλις 600 μονάδες για ολόκληρο το έτος. Την ίδια στιγμή, μέσα σε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα κλιμάκωσης, εκτοξεύονται εκατοντάδες τέτοιοι πύραυλοι στην ευρύτερη περιοχή. Οι αριθμοί, απλώς, δεν βγαίνουν.
Οι Εναλλακτικές Λύσεις που… Κοστίζουν Περισσότερο
Το ερώτημα που προκύπτει φυσιολογικά είναι αν υπάρχουν άλλες επιλογές για τη Δύση. Η απάντηση είναι καταφατική, αλλά η λύση είναι ακόμα πιο δαπανηρή.
Σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επιχειρούν με το σύστημα THAAD (Terminal High Altitude Area Defense). Πρόκειται για ένα τεχνολογικό θαύμα, σχεδιασμένο να αναχαιτίζει ταχύτερους, πιο προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους στα όρια της ατμόσφαιρας. Όμως, με το κόστος κάθε πυραύλου THAAD να εκτοξεύεται στα 12 εκατομμύρια δολάρια, είναι αδιανόητο –τόσο τακτικά όσο και οικονομικά– να χρησιμοποιηθεί για να «διώχνει» φθηνά drones των 20.000 δολαρίων.
Ο Κρυμμένος Άσος της Τεχεράνης
Την ίδια στιγμή, οι αναλυτές προειδοποιούν για ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το Ιράν κρατάει σκόπιμα πίσω το βαρύ οπλοστάσιό του. Διαθέτει χιλιάδες βαλλιστικούς πυραύλους σε εφεδρεία για μια πιο παρατεταμένη και καταστροφική φάση του πολέμου, αφού πρώτα τα «φθηνά» Shahed θα έχουν εξαντλήσει τους πυραύλους των αντιπάλων του.
Το Μοτίβο Πίσω από το Χάος
Στο βάθος αυτού του πολέμου των αριθμών, κρύβεται μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα, αυτή των στοχευμένων επιθέσεων και των ασύμμετρων απαντήσεων. Όπως συχνά συμβαίνει στην ιστορία της περιοχής, η εξουσία δεν αλλάζει χέρια αθόρυβα. Κάποιοι θάνατοι, κάποιες δολοφονίες κορυφαίων στελεχών ή ηγετών δεν είναι ποτέ ατυχήματα – είναι μηνύματα. Ένας πυροβολισμός, μια χώρα που παγώνει, ένας δράστης που εξαφανίζεται.
Όμως, αυτά τα γεγονότα είναι απλώς η σπίθα. Αυτό που ακολουθεί είναι η πραγματική κόλαση: κυβερνήσεις πέφτουν, στρατοί μετακινούνται και η ιστορία ξαναγράφεται.
Αυτός ο ακήρυχτος, διαρκής πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν αφορά πλέον μόνο το ποιος έχει το πιο ισχυρό όπλο ή το ποιος μπορεί να επιφέρει το πιο εντυπωσιακό πλήγμα. Είναι, πρωτίστως, ένας πόλεμος αντοχής και οικονομικών πόρων. Είναι η απάντηση στο ερώτημα του ποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει να πυροβολεί.
Και, προς το παρόν, στον σκοτεινό ουρανό της Μέσης Ανατολής, ο «φτωχός» των 20.000 δολαρίων δίνει μια απροσδόκητα σκληρή και εξουθενωτική μάχη απέναντι στον γίγαντα των 4 εκατομμυρίων.
