Το σοσιαλιστικό σχέδιο του Αντί Μπέρναμ για την βρετανική οικονομία: Οικονομική ασφυξία και το τέλος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας
Η ανέφελη άνοδος του Άντι Μπέρναμ στην πρωθυπουργία της Μ. Βρετανίας κρύβει ανατροπές που θα αλλάξουν δραματικά το τοπίο των επενδύσεων, της φορολογίας και της ιδιοκτησίας, με μέτρα που θυμίζουν κρατισμό άλλων εποχών.
Σε μια περίοδο όπου οι πολιτικές εξελίξεις στο Λονδίνο μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ο Άντι Μπέρναμ ετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία της χώρας ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Η εικόνα αυτή, που πολλοί σπεύδουν να βαφτίσουν ως «καθαρή» ή «λευκή», κρύβει από πίσω της ένα δίκτυο αμφιλεγόμενων διασυνδέσεων και μια οικονομική ατζέντα που προκαλεί τρόμο σε όποιον κατανοεί τις βασικές αρχές της ελεύθερης αγοράς. Ως αναλυτής, το καθήκον μου είναι να ξεπεράσω τον θόρυβο των μέσων ενημέρωσης και να εστιάσω στο τι πραγματικά σχεδιάζουν για τις τσέπες σας.
σχετικά άρθρα
Η νέα «Πράσινη» Τραπεζική και το τέλος του δανεισμού
Το πρώτο και πιο ανησυχητικό στοιχείο που εντόπισα στο πρόγραμμα του Μπέρναμ είναι η κρατικοποίηση των τραπεζών μέσω της δημιουργίας ενός νέου «πράσινου» τραπεζικού συστήματος. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε έναν αυστηρό αποκλεισμό οποιουδήποτε ιδιώτη ή επιχείρησης παρουσιάζει υψηλές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Οι τράπεζες που θα τολμούν να παρέχουν δάνεια με υψηλό αποτύπωμα άνθρακα θα βρίσκονται αντιμέτωπες με εξοντωτικές ποινές. Δεν μιλάμε απλώς για οικολογική συνείδηση, αλλά για ένα εργαλείο οικονομικού ελέγχου που θα στραγγαλίσει τον κλάδο της βιομηχανίας και της ενέργειας, οδηγώντας σε πλήρη μαρασμό όποιον δεν ευθυγραμμίζεται με την κρατική νόρμα.
Παράλληλα, οι προτάσεις για υποχρεωτική πώληση επιχειρήσεων στους υπαλλήλους τους και η τριπλασιασμός του φόρου χαρτοσήμου στο 9% για ιδιοκτήτες πολλαπλών ακινήτων, αποκαλύπτουν μια κυβέρνηση που δεν έχει στόχο την ανάπτυξη, αλλά την αναδιανομή της απελπισίας.
Σκιώδεις διαδρομές και η «σιωπή» για το Μάντσεστερ
Η ιστορία του Μπέρναμ δεν στερείται σκανδάλων, παρόλο που η Google και η τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να έχουν επιλεκτική μνήμη. Θυμίζω την υπόθεση με τον προγραμματιστή Ντάρεν Γουίτακερ στο Μάντσεστερ, ο οποίος έλαβε 800 εκατομμύρια λίρες από δημόσια ταμεία για «κοινωνική κατοικία». Το αποτέλεσμα; Ούτε μία κατοικία δεν χτίστηκε. Αντίθετα, χτίστηκαν πολυτελείς ουρανοξύστες, ενώ ο Γουίτακερ έλαβε 4 εκατομμύρια σε μερίσματα και μετακόμισε στο Μονακό. Ο Μπέρναμ, ως επικεφαλής της οικονομικής επιτροπής τότε, φέρει την ευθύνη, αλλά αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε συζήτηση. Η διαφάνεια στα έγγραφα αυτής της περιόδου είναι ανύπαρκτη, και όμως, αυτός ο άνθρωπος οδεύει προς την Ντάουνινγκ Στριτ.
Η σύγκρουση συμφερόντων στην προσωπική ζωή
Δεν μπορώ να παραλείψω τη σύζυγό του, η οποία κατέχει καίριες θέσεις σε εταιρείες ηλεκτρικών οχημάτων και ενέργειας (Octopus Energy). Εταιρείες που εξασφάλισαν συμβόλαια για την παροχή υποδομών στο Μάντσεστερ. Τέθηκε ποτέ το ερώτημα περί σύγκρουσης συμφερόντων; Ποτέ. Όπως και στην περίπτωση του Σάντσεθ στην Ισπανία, έτσι και εδώ, ο βάλτος της εξουσίας φαίνεται να είναι πολύ πιο βαθύς από όσο οι εφημερίδες αφήνουν να εννοηθεί. Είναι βασική δημοσιογραφική έρευνα –κάτι που φαίνεται να έχουν ξεχάσει πολλοί– να ελέγχεις τις διασυνδέσεις του κύκλου ενός πολιτικού πριν του παραδώσεις τα κλειδιά της χώρας.
Μια ομάδα χωρίς εφόδια και η «φούσκα» του πληθωρισμού
Συζητώντας για τους υποψήφιους υπουργούς Οικονομικών, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο κωμικοτραγική. Ο Μπέρναμ φλερτάρει με ονόματα όπως ο Γουες Στρίτινγκ, ο οποίος δεν έχει την παραμικρή γνώση οικονομικών, ή ο Εντ Μίλιμπαντ, η ανικανότητα του οποίου είναι ιστορικά καταγεγραμμένη. Η μόνη που διαθέτει ακαδημαϊκό υπόβαθρο, η Ιβέτ Κούπερ, παραγκωνίζεται.
Το σχέδιο είναι ξεκάθαρο: αύξηση φορολογίας στο 50%, φόρος πλούτου, και εθνικοποίηση της γης και των μεταφορών. Οι πολιτικοί αυτοί δεν κατανοούν ότι η εκτύπωση χρήματος δεν είναι πλούτος, είναι πληθωρισμός. Όταν οι κυβερνήσεις επεκτείνουν το νομισματικό σύστημα για να χρηματοδοτήσουν ένα ήδη χρεοκοπημένο σύστημα επιδομάτων, οι μόνοι που πληρώνουν είναι οι πολίτες μέσω της μείωσης της αγοραστικής τους δύναμης. Η άρνησή τους να επιτρέψουν την ελεύθερη αγορά να λειτουργήσει –ανοίγοντας για παράδειγμα τη Βόρεια Θάλασσα– θα οδηγήσει τη βρετανική οικονομία σε περαιτέρω παρακμή.
Η αυταπάτη της κοινωνικής «εκτόνωσης»
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Πιστεύω ότι το πολιτικό σύστημα χρησιμοποιεί τον Μπέρναμ ως μια βαλβίδα αποσυμπίεσης σε ένα ηφαίστειο που βράζει. Η κοινωνία βρίσκεται στα όρια της έκρηξης από τις πολιτικές Στάρμερ, και η αντικατάστασή του με έναν «φρέσκο» παίκτη που μοιάζει όμως πανομοιότυπος –σχεδόν κλωνοποιημένος στο στυλ και την εμφάνιση– εξυπηρετεί τη διατήρηση του status quo.
Είναι μια πολιτική απάτη. Υπόσχονται ότι δεν θα αυξήσουν τους φόρους, και στη συνέχεια τους αυξάνουν όλους. Υπόσχονται ότι δεν θα χτυπήσουν τους non-doms, και τους διώχνουν από τη χώρα. Οι πολίτες πρέπει να καταλάβουν ότι η επιβίωση σε αυτό το χαοτικό περιβάλλον απαιτεί προσωπική δράση. Η οικονομική σας ελευθερία δεν είναι ευθύνη του Μπέρναμ ή του κάθε Μπέρναμ, είναι δική σας. Μην περιμένετε από το BBC να σας εξηγήσει πώς να προστατεύσετε τα κεφάλαιά σας. Οπλιστείτε με γνώση, κατανοήστε την ψυχολογία του χρήματος και θωρακίστε την περιουσία σας, γιατί το μέλλον που σχεδιάζουν για εσάς δεν περιλαμβάνει τη δική σας ευημερία.
