Ο Λευκός Οίκος σε κατάσταση πολιτικής έκτακτης ανάγκης: Το τέλος της λογικής;
Η αλλόκοτη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ, η σιωπή των New York Times που επιτέλους σπάει και το αίνιγμα της Μελάνια σε ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο reality show παρά διακυβέρνηση υπερδύναμης.
Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή που πονάει: για σχεδόν μια δεκαετία, ο θεσμικός Τύπος των ΗΠΑ –με πρωτοστάτες τους New York Times– ένιωθε την υποχρέωση να αντιμετωπίζει τον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ ως μια «ορθολογική επιχείρηση». Γιατί; Διότι αν σταματήσεις να τον βλέπεις έτσι, αν παραδεχτείς ότι το τιμόνι της χώρας βρίσκεται σε χέρια που κινούνται από παρορμήσεις και όχι από στρατηγική, τότε οφείλεις να κηρύξεις κατάσταση πολιτικής έκτακτης ανάγκης.
Και φαίνεται πως φτάσαμε ακριβώς εκεί. Όταν η εμβληματική εφημερίδα της Νέας Υόρκης αρχίζει να χρησιμοποιεί στον τίτλο της τη λέξη «αλλοπρόσαλλη» (erratic) για τη συμπεριφορά του Προέδρου, το παιχνίδι αλλάζει. Δεν μιλάμε πια για πολιτική διαφωνία, αλλά για μια δημόσια ανατομία μιας προσωπικότητας που δείχνει να αποσυνδέεται από την πραγματικότητα.
Το Σύνδρομο του Reality Show και η Έλλειψη Στρατηγικής
Υπάρχει μια παρεξήγηση: πολλοί θεωρούν ότι ο Τραμπ διοικεί την προεδρία σαν ένα καλοστημένο reality show. Μακάρι να ήταν έτσι. Το reality έχει σενάριο, έχει παραγωγούς, έχει μια –έστω στρεβλή– λογική εξέλιξης. Αυτό που βιώνουμε σήμερα στερείται κάθε στρατηγικής. Είναι εκρήξεις στιγμής, «μίνι εγκεφαλικά επεισόδια» ρητορικής που ξεπηδούν από το πουθενά.
Επίθεση Τραμπ στον Πάπα
Από την επίθεση στον Πάπα –τον οποίο παρουσιάζει περίπου σαν υποχείριο του Ομπάμα– μέχρι τις αναρτήσεις στο Truth Social όπου εμφανίζεται ως μεσσιανική φιγούρα, ο Τραμπ δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα. Η σύγκριση με τον Μπάιντεν είναι αναπόφευκτη αλλά και αποκαλυπτική. Ενώ το επιτελείο του Μπάιντεν προσπαθούσε να «κρύψει» την αδυναμία του πίσω από κλειστές πόρτες, ο Τραμπ επιμένει να είναι στο επίκεντρο, εκθέτοντας κάθε ρωγμή της κρίσης του σε ζωντανή μετάδοση.
Το Διεθνές Σκηνικό και η Σκιά του Όρμπαν
Η ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία δεν είναι απλώς μια ευρωπαϊκή είδηση. Είναι ένα καμπανάκι για τον «Τραμπισμό». Ο Όρμπαν ήταν το πρότυπο, ο «Τραμπ πριν τον Τραμπ». Αν το μοντέλο του αυταρχικού λαϊκισμού άρχισε να πνέει τα λοίσθια εκεί όπου γεννήθηκε, τότε η επανεκτίμηση του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ είναι νομοτελειακή.
«Η πολιτική ακολουθεί μοτίβα. Ο Τραμπ τα έσπασε όλα. Αλλά τώρα, το δικό του μοτίβο –αυτό της συνεχούς έντασης– δείχνει να εξαντλείται.»
Μελάνια Τραμπ
Το Αίνιγμα Μελάνια και η Epstein Σκιά
Μέσα σε αυτή την αποσύνθεση, η Μελάνια Τραμπ επιλέγει τη δική της αυτόνομη πορεία. Η πρόσφατη δήλωσή της περί άγνοιας για τον Τζέφρι Έπσταϊν δεν ήταν μια κίνηση υποστήριξης προς τον σύζυγό της, αλλά μια προσπάθεια διάσωσης του δικού της «brand». Όταν η Πρώτη Κυρία προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί τόσο έντονα, το μήνυμα είναι σαφές: το καράβι μπάζει νερά και οι επιβάτες ψάχνουν τις σωσίβιες λέμβους.
Η ιστορία της σχέσης Τραμπ-Έπσταϊν από τη δεκαετία του ’90 παραμένει μια μαύρη τρύπα που καταπίνει την αξιοπιστία του Λευκού Οίκου. Οι δικαστικές διαμάχες με τα ΜΜΕ (όπως η περίπτωση της Wall Street Journal) δείχνουν ένα πάγια μοτίβο εκφοβισμού, το οποίο όμως πλέον δεν αποδίδει. Η δικαιοσύνη, έστω και με αργούς ρυθμούς, αρχίζει να απορρίπτει τις αβάσιμες απειλές.
Συμπέρασμα: Η Επόμενη Μέρα
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής. Με δύο χρόνια να απομένουν για τη θητεία και μια οικονομία που πιέζεται από τις διεθνείς κρίσεις και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, η «αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά» δεν είναι πια ένα lifestyle χαρακτηριστικό. Είναι εθνικός κίνδυνος. Η χώρα καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί το δράμα ενός ανθρώπου που «χάνει τα λογικά του» στην παγκόσμια σκηνή ή αν θα βρει τη γλώσσα να περιγράψει την έκτακτη ανάγκη που βιώνει.
