Ο εμφύλιος των Δημοκρατικών και η «σκιά» του Ισραήλ στις αμερικανικές εκλογές
Πώς το κατεστημένο του κόμματος επιλέγει τη σύγκρουση με την προοδευτική πτέρυγα, ο ρόλος του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι και ο ανελέητος πόλεμος φθοράς με το βλέμμα στραμμένο στις προεδρικές κάλπες του 2028.
Το πολιτικό σκηνικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η χώρα οδεύει προς τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές, θυμίζει περισσότερο ένα ναρκοθετημένο πεδίο εσωτερικών συγκρούσεων παρά μια ενιαία παράταξη που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τους Ρεπουμπλικάνους. Πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ουάσιγκτον και μακριά από τις κάμερες, το Δημοκρατικό κόμμα βιώνει έναν ανελέητο εμφύλιο. Η πρόσφατη περίοδος των προκριματικών εκλογών ανέδειξε ένα βαθύ, αγεφύρωτο ρήγμα ανάμεσα στο κεντρώο, φιλοεταιρικό κατεστημένο του κόμματος και την προοδευτική του πτέρυγα.
σχετικά άρθρα
Για όσους αναζητούν μια αλλαγή πολιτικής πλεύσης από την Ουάσιγκτον, ειδικά όσον αφορά τη στάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τη στήριξη στο Ισραήλ, η εικόνα είναι μεικτή. Η προοδευτική πτέρυγα πέτυχε σημαντικές νίκες σε κρίσιμες πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη, το Κολοράντο, η Πενσιλβάνια και το Νιου Τζέρσεϊ, εκλέγοντας υποψηφίους με ισχυρή κοινωνική ατζέντα. Όμως, την ίδια στιγμή, καταγράφηκαν και οριακές ήττες, με το κομματικό κατεστημένο να κρατά γερά τα χαρτιά του και να αντεπιτίθεται με πρωτοφανή σκληρότητα.
Το αφήγημα που κυριαρχεί στους διαδρόμους της εξουσίας είναι πως η παραδοσιακή ηγεσία των Δημοκρατικών αντιλαμβάνεται αυτή τη σύγκρουση ως έναν αγώνα μέχρις εσχάτων. Δεν είναι απλώς μια διαφωνία τακτικής. Είναι μια μάχη επιβίωσης, όπου η δαιμονοποίηση των αριστερών φωνών αποτελεί κεντρική στρατηγική επιλογή.
Ο ρόλος του AIPAC και τα εκατομμύρια των χορηγών
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο των αμερικανικών εκλογών παραμένει το φιλοϊσραηλινό λόμπι, και ειδικότερα το AIPAC. Ο ρόλος του στις πρόσφατες προκριματικές υπήρξε καθοριστικός, αν και όχι απόλυτα επιτυχημένος. Τα νούμερα ζαλίζουν: δεκάδες εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν μόνο και μόνο για να ανακοπούν προοδευτικοί υποψήφιοι που τόλμησαν να ασκήσουν κριτική στις πρακτικές του Ισραήλ. Σε περιπτώσεις όπως στο Μίσιγκαν, τα 60 εκατομμύρια δολάρια που έπεσαν στη μάχη από το λόμπι απέφεραν οριακά αποτελέσματα, δείχνοντας ότι η δύναμή του δοκιμάζεται πλέον ανοιχτά από τη βάση των ψηφοφόρων.
Οι δημοσκοπήσεις είναι αποκαλυπτικές. Παρά τον πακτωλό χρημάτων, το AIPAC εξελίσσεται σε μια βαθιά αντιδημοφιλή οντότητα ανάμεσα στους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Γάζα και η άκριτη στήριξη του Τελ Αβίβ προκαλούν ρήγματα. Το λόμπι, αντιλαμβανόμενο την «τοξικότητά» του, έχει αρχίσει να κρύβει τα ίχνη του πίσω από σκοτεινές χρηματοδοτήσεις (dark money) και ανώνυμες επιτροπές (PACs). Επιτίθεται στους προοδευτικούς υποψηφίους όχι για τη στάση τους απέναντι στο Ισραήλ –εκεί ξέρουν ότι χάνουν τη μάχη της κοινής γνώμης– αλλά εφευρίσκοντας άλλες δικαιολογίες, όπως η δήθεν ανεπαρκής στήριξη στο νομοθετικό έργο του Λευκού Οίκου.
Ωστόσο, η ζημιά στην εικόνα τους έχει γίνει. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν οι ψηφοφόροι απορρίπτουν το AIPAC, αλλά αν το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι διατεθειμένο να λογοδοτήσει.
Το στοίχημα των ενδιάμεσων εκλογών και η προσέλευση
Κοιτάζοντας προς τις ενδιάμεσες εκλογές, η κατάσταση παραμένει ρευστή. Οι Ρεπουμπλικάνοι εμφανίζουν σημάδια αποθάρρυνσης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει να δοκιμάζεται δημοσκοπικά. Σε τέτοιες αναμετρήσεις, το κλειδί δεν είναι η πειθώ των αναποφάσιστων, αλλά το χάσμα ενθουσιασμού και η διαφορική προσέλευση στην κάλπη. Αν οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών κινητοποιηθούν, το κόμμα θα μπορούσε να σαρώσει.
Εδώ, όμως, κρύβεται ένα μεγάλο παράδοξο. Αν υπάρξει ένα τεράστιο κύμα νίκης για τους Δημοκρατικούς, πολλοί προοδευτικοί υποψήφιοι σε αμφίρροπες περιφέρειες θα καταφέρουν να μπουν στο Κογκρέσο, αυξάνοντας δραματικά την επιρροή της «Ομάδας» (The Squad) και της αριστερής πτέρυγας. Αντίθετα, αν η νίκη είναι οριακή, το βάρος θα πέσει στην ηγεσία του κόμματος. Όμως, σε μια οριακή πλειοψηφία, η προοδευτική συμμαχία θα έχει τη δύναμη να εκβιάσει καταστάσεις, λειτουργώντας με τον τρόπο που λειτούργησε η υπερσυντηρητική ομάδα του Freedom Caucus στους Ρεπουμπλικάνους, ασκώντας ασφυκτική πίεση στον εκάστοτε πρόεδρο της Βουλής.
Χακίμ Τζέφρις: ο εκλεκτός του συστήματος
Στο επίκεντρο αυτής της μάχης βρίσκεται ο Χακίμ Τζέφρις, ο πιθανότερος επόμενος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων αν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν την πλειοψηφία. Ο Τζέφρις αποτελεί την επιτομή του κομματικού κατεστημένου. Σε μια περίοδο που η βάση βράζει, εκείνος επιλέγει να διπλασιάσει την προσήλωσή του στις επιταγές των μεγάλων δωρητών: απορρίπτει κατηγορηματικά το καθολικό σύστημα υγείας (Medicare for All) και διατηρεί ακλόνητη τη στήριξή του στο Ισραήλ.
Το πιο εντυπωσιακό σημάδι των προθέσεών του ήταν η πρόσφατη, σχεδόν προκλητική, συνάντησή του με τον Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρό του Τραμπ και αρχιτέκτονα των φιλοϊσραηλινών πολιτικών της προηγούμενης κυβέρνησης. Το μήνυμα προς την προοδευτική βάση ήταν σαφές: οι διαφορές ανάμεσα στην ηγεσία των Δημοκρατικών και το συντηρητικό κατεστημένο στα θέματα της Μέσης Ανατολής είναι μικροσκοπικές. Η ελίτ της Ουάσιγκτον προτιμά να προωθεί πρόσωπα που αδιαφορούν πλήρως για την κοινή γνώμη και υπακούουν τυφλά στην τάξη των χορηγών, η οποία περιλαμβάνει το εβραϊκό λόμπι, τον κλάδο της ιδιωτικής υγείας και τους κολοσσούς της Σίλικον Βάλεϊ.
Για το προοδευτικό στρατόπεδο, η πιθανή αναρρίχηση του Τζέφρις στην προεδρία της Βουλής περιγράφεται από αναλυτές ως μια «καταστροφή γενεών». Ως ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος του σώματος, θα διαθέτει μια ισχυρή πολιτική ασπίδα απέναντι στην κριτική, ενώ παράλληλα θα θωρακίζει τα συμφέροντα των χορηγών τοποθετώντας πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του σε κρίσιμες επιτροπές εξωτερικής πολιτικής.
Το βλέμμα στο 2028 και ο πόλεμος φθοράς
Η στρατηγική του κεντρώου κατεστημένου δεν περιορίζεται στις ενδιάμεσες εκλογές. Ο πραγματικός στόχος είναι οι προεδρικές εκλογές του 2028. Η ελίτ του κόμματος θέλει να εξασφαλίσει ότι η αριστερή πτέρυγα θα φτάσει σε εκείνη την αναμέτρηση απολύτως αποδυναμωμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι προβεβλημένα στελέχη των Δημοκρατικών με προεδρικές φιλοδοξίες, όπως ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ και ο γερουσιαστής Τζον Όσοφ, τηρούν ξεκάθαρες αποστάσεις από δημοφιλείς προοδευτικές φωνές και δημιουργούς περιεχομένου, όπως ο σχολιαστής Χασάν Πάικερ.
Ενώ στο παρελθόν το κόμμα αναζητούσε εναγωνίως ισχυρές φωνές στα ψηφιακά μέσα για να προσεγγίσει τη νεολαία, τώρα που αυτές οι φωνές αναδείχθηκαν, το κατεστημένο προσπαθεί να τις περιθωριοποιήσει. Η αποκήρυξη των προοδευτικών προσωπικοτήτων λειτουργεί ως διαπιστευτήριο μετριοπάθειας για τους φιλόδοξους υποψηφίους του 2028. Ο Νιούσομ, για παράδειγμα, ενώ στο παρελθόν δεν δίστασε να συνομιλήσει με ακροδεξιούς αναλυτές στο όνομα της ελευθερίας του λόγου, επιλέγει συνειδητά τον αποκλεισμό της αριστερής ρητορικής, κλείνοντας παράλληλα το μάτι στους κολοσσούς της τεχνολογίας και μπλοκάροντας νομοσχέδια για τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου στην πολιτεία του.
Ο στόχος είναι διπλός: να καταστούν οι προοδευτικοί ιδεολογικά «ραδιενεργοί» στα μάτια του μέσου ψηφοφόρου και να επιβληθεί ένα αφήγημα «εκλεξιμότητας» που ευνοεί αποκλειστικά τους κεντρώους υποψηφίους, οι οποίοι συνήθως προέρχονται από το στρατιωτικό ή εταιρικό κατεστημένο.
Η υπαρξιακή αναμέτρηση των Δημοκρατικών
Η κεντρική παραδοχή πίσω από αυτή τη σφοδρή εσωκομματική σύγκρουση είναι πως η ηγεσία των Δημοκρατικών έχει άλλες προτεραιότητες από τους απλούς ψηφοφόρους. Όπως επισημαίνουν οι αναλυτές στις ΗΠΑ, το κατεστημένο χρειάζεται να κερδίσει αυτή τη μάχη με την προοδευτική πτέρυγα περισσότερο από ό,τι χρειάζεται να εξασφαλίσει μια τεράστια νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές.
Το αφήγημα ότι το Ισραήλ και οι πολιτικές του AIPAC αποτελούν τον κεντρικό πυλώνα αυτής της ρήξης επιβεβαιώνεται καθημερινά. Η απόλυτη εξάρτηση από τη «γυάλα των δωρητών» καθορίζει τη στάση του κόμματος από την εξωτερική πολιτική μέχρι την εγχώρια οικονομία. Όσο η λαϊκή βάση κινητοποιείται σε τοπικό επίπεδο για την ακρίβεια, τα κόστη στέγασης και την αστυνομοκρατία, και σε παγκόσμιο επίπεδο για τη γενοκτονία στη Γάζα και τον κίνδυνο ενός πολέμου με το Ιράν, η ηγεσία του κόμματος χτίζει αναχώματα.
Η προοδευτική πτέρυγα βρίσκεται απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα. Το σύστημα αντεπιτίθεται και ξέρει καλά τους κανόνες του παιχνιδιού. Η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών δεν θα κριθεί μόνο από την ικανότητα εκλογής μερικών χαρισματικών φωνών, αλλά από την οικοδόμηση μιας στρατηγικής που δεν θα επιτρέψει στο κομματικό κατεστημένο να τους χρησιμοποιεί ως βολικούς αποδιοπομπαίους τράγους. Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος θα κερδίσει την πλειοψηφία τον Νοέμβριο, αλλά ποιος θα ορίσει την ψυχή του Δημοκρατικού κόμματος στην κρίσιμη δεκαετία που έρχεται.
