Η συντριπτική ήττα Τραμπ και το μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην Ουάσιγκτον

Η απώλεια του Κογκρέσου φέρνει στο φως τα σκάνδαλα του στενού κύκλου, την εσωκομματική ανταρσία και την επερχόμενη θύελλα ερευνών από τους Δημοκρατικούς.

Η συντριπτική ήττα Τραμπ και το μεγάλο ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην Ουάσιγκτον

Το πολιτικό σκηνικό στην Ουάσιγκτον έχει μεταβληθεί ριζικά. Η πρόσφατη και ταπεινωτική εκλογική ήττα του Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί απλώς μια αλλαγή φρουράς στον έλεγχο των νομοθετικών σωμάτων, αλλά μια σαρωτική απόρριψη του μοντέλου διακυβέρνησης που επέβαλε η οικογένεια και ο στενός κύκλος του προέδρου. Με τους Δημοκρατικούς να ανακτούν τον πλήρη έλεγχο τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία, ο χρόνος πλέον μετρά αντίστροφα για όσους εκμεταλλεύτηκαν την εξουσία για προσωπικό πλουτισμό.

σχετικά άρθρα

House of Representatives - Βουλή των Αντιπροσώπων

Το μήνυμα των ψηφοφόρων στην κάλπη ήταν ξεκάθαρο: η δυσαρέσκεια δεν περιορίστηκε μόνο στον πληθωρισμό και το αυξημένο κόστος διαβίωσης, αλλά επικεντρώθηκε ευθέως στη διαφθορά. Η αντίληψη ότι μια κλειστή ομάδα συγγενών και προνομιούχων συνεργατών θησαυρίζει εις βάρος των κρατικών συμφερόντων, τιμωρήθηκε βαριά. Τώρα, η νέα πλειοψηφία στο Κογκρέσο ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα μπαράζ κλητεύσεων, στοχεύοντας κάθε πτυχή των αδιαφανών πρακτικών της οικογένειας Τραμπ.

Η αποστροφή του κοινού προς τον στενό πυρήνα του προέδρου έχει αρχίσει ήδη να προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου. Υπουργοί αναζητούν διόδους διαφυγής, υποψήφιοι αποδοκιμάζονται στις περιφέρειές τους, ενώ το αφήγημα της απόλυτης κυριαρχίας έχει καταρρεύσει, αφήνοντας τον ίδιο τον πρόεδρο απομονωμένο σε μια χρυσή, αλλά πολιτικά κενή, φούσκα στο Οβάλ Γραφείο.

Η εμπορευματοποίηση της εξουσίας και το συμβόλαιο της Μελάνια

Το πιο ηχηρό ίσως παράδειγμα αυτού που οι Αμερικανοί ψηφοφόροι αντιλήφθηκαν ως ανοιχτή εκμετάλλευση του θεσμού, είναι η δραστηριότητα της Πρώτης Κυρίας. Ενώ η Μελάνια Τραμπ έχει χαρακτηριστεί ως η λιγότερο ορατή Πρώτη Κυρία του αιώνα στα δημόσια καθήκοντά της, η κυκλοφορία του τρέιλερ για τη νέα τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ της στο Amazon Prime προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Μελάνια Τραμπ: Η μακρά διαδρομή από τη Σλοβενία στον Λευκό Οίκο | LiFO

Τα οικονομικά μεγέθη της συμφωνίας ζαλίζουν. Περίπου 10,7 εκατομμύρια δολάρια από την Amazon κατέληξαν απευθείας στους λογαριασμούς της, με την εταιρεία παραγωγής της να λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερα ποσά, φτάνοντας τα 28 εκατομμύρια συνολικά. Η ικανότητα της οικογένειας να μετατρέπει την προεδρική θητεία σε επικερδές περιεχόμενο ψυχαγωγίας αποτελεί πρόκληση για το δημόσιο αίσθημα, ιδίως όταν μεγάλο τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας παλεύει με την καθημερινή οικονομική ανασφάλεια.

Αυτή η συμφωνία δεν αναμένεται να περάσει απαρατήρητη από τις νέες επιτροπές του Κογκρέσου. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο κολοσσός του Τζεφ Μπέζος και τα συμβόλαια της Μελάνια Τραμπ θα βρεθούν στο μικροσκόπιο των ερευνών. Η αδράνεια και η έλλειψη θεσμικού ελέγχου από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών το προηγούμενο διάστημα φτάνει στο τέλος της, καθώς οι Δημοκρατικοί έχουν ξεκαθαρίσει ότι σκοπεύουν να αναζητήσουν ποινικές και αστικές ευθύνες για κάθε μορφή αθέμιτου πλουτισμού.

Γεωπολιτικά παίγνια και ρωσικά ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία

Ακόμη πιο σκοτεινή είναι η διάσταση των εξωτερικών υποθέσεων και των διεθνών συμφωνιών που φέρονται να έκλεισαν στο παρασκήνιο. Πίσω από την αποτυχία του προέδρου να διαμεσολαβήσει για την ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας –κάτι που είχε υποσχεθεί να πράξει από την πρώτη μέρα της θητείας του– κρύβονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα.

Βάσει των αναφορών που έρχονται στο φως, ο Λευκός Οίκος φέρεται να διευκόλυνε την πώληση ρωσικών ενεργειακών περιουσιακών στοιχείων αξίας δισεκατομμυρίων σε επιχειρηματίες που χρηματοδοτούν την καμπάνια και την οικογένεια Τραμπ. Πρόσωπα-κλειδιά σε αυτές τις διαπραγματεύσεις εμφανίζονται να είναι ο γαμπρός του προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ, με ρόλο ειδικού απεσταλμένου, και ο Στιβ Γουάικοφ, συνιδρυτής του αμφιλεγόμενου εγχειρήματος κρυπτονομισμάτων World Liberty.

Τζάρεντ Κούσνερ: Ανακηρύχθηκε από την αλβανική κυβέρνηση «στρατηγικός επενδυτής»

Η διαπραγμάτευση αφορά ρωσικές πετρελαιοπηγές, διυλιστήρια και δίκτυα διανομής σε όλο τον κόσμο, με τις πωλήσεις να κατευθύνονται προς στενούς φίλους της αμερικανικής προεδρικής οικογένειας. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κρατική διαμεσολάβηση υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων που ακουμπούν τον στενό κύκλο της εξουσίας, η οποία αναπόφευκτα θα αποτελέσει το επίκεντρο των εισαγγελικών ερευνών του νέου Κογκρέσου.

Η καταστροφή στο Ιράν και το χάος στο υπουργείο άμυνας

Την ίδια στιγμή, οι γεωπολιτικές επιλογές της κυβέρνησης έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή. Ο πόλεμος στο Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου, διαψεύδει παταγωδώς τις προβλέψεις της αμερικανικής ηγεσίας που έκανε λόγο για μια σύντομη επιχείρηση λίγων εβδομάδων. Τα στενά του Ορμούζ παραμένουν μια επικίνδυνη εστία αστάθειας, οι τιμές της ενέργειας έχουν εκτοξευθεί, ενώ οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε πυρομαχικά.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος προώθησε με θέρμη την εμπλοκή της Αμερικής σε αυτή τη σύγκρουση. Ο Χέγκσεθ, μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη φιγούρα που επιχείρησε να μετονομάσει το Υπουργείο Άμυνας σε “Υπουργείο Πολέμου”, βλέπει πλέον την καρέκλα του να τρίζει. Ακόμα και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς πήρε πρόσφατα αποστάσεις, παραδεχόμενος το τεράστιο πρόβλημα του εν εξελίξει πολέμου, αδειάζοντας ουσιαστικά τους αρχιτέκτονες της επιχείρησης.

Η αποτυχία στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής έχει προκαλέσει οργή όχι μόνο στην κοινή γνώμη, αλλά και στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων. Οι εξαγγελίες του Χέγκσεθ περί «εκκαθαρίσεων» στο στράτευμα και η επιβολή συντηρητικών κοινωνικών φίλτρων στις μονάδες, τον κατέστησαν κόκκινο πανί για τους παραδοσιακούς θεσμούς του πενταγώνου.

Η πολιτική διάσωση που απέτυχε και η απειλή καθαίρεσης

Ο εγκλωβισμός του Χέγκσεθ στο πολιτικό του αδιέξοδο τον οδήγησε σε σπασμωδικές κινήσεις. Μετακόμισε εσπευσμένα στο Τενεσί, ευελπιστώντας να καλύψει την κενή έδρα της Γερουσίας που αφήνει η Μάρσα Μπλάκμπερν, η οποία εκλέχθηκε κυβερνήτης. Ήταν μια ξεκάθαρη προσπάθεια να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική ασυλία και να προστατευθεί από τις επερχόμενες κλητεύσεις.

Ωστόσο, η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών στην πολιτεία αρνήθηκε κατηγορηματικά να τον εντάξει στο ψηφοδέλτιο. Έχοντας λάβει το μήνυμα των εκλογών, το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο συνειδητοποιεί ότι η σύνδεση με τα ακραία στοιχεία του Τραμπισμού είναι πλέον τοξική για όποιον θέλει να χτίσει ένα βιώσιμο πολιτικό μέλλον. Δεν επιθυμούν να ρισκάρουν τον έλεγχο της Γερουσίας σε περιοχές με αυξανόμενη επιρροή των Δημοκρατικών, όπως το Νάσβιλ, χάρη σε μια επιπόλαιη υποψηφιότητα.

Χωρίς έξοδο κινδύνου, ο Χέγκσεθ έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει ένα απελπισμένο βίντεο έξω από το Πεντάγωνο, εκλιπαρώντας ουσιαστικά για την παραμονή του και κατηγορώντας τους επικριτές του για “πολιτική προσωπικής εξόντωσης”. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα, καθώς ο ρεπουμπλικανός βουλευτής Τόμας Μάσι αναμένεται να φέρει άρθρα καθαίρεσης εναντίον του. Αν η διαδικασία φτάσει στη Γερουσία κατά την περίοδο της απερχόμενης σύστασης (lame duck), αρκετοί δυσαρεστημένοι ή απερχόμενοι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές –όπως ο Τομ Τίλις– δεν αποκλείεται να συνταχθούν με τους Δημοκρατικούς.

Φυγόκεντρες δυνάμεις και διαρροές στην κυβέρνηση

Η εικόνα της απόλυτης διάλυσης δεν αφορά μόνο το Πεντάγωνο. Το ευρύτερο υπουργικό συμβούλιο βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο φαίνεται να διαρρέει φήμες περί παραίτησής του, δοκιμάζοντας τα νερά (A/B testing) για να διαπιστώσει αν η αποστασιοποίησή του από το ναυάγιο του Λευκού Οίκου θα διασώσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες για το μέλλον.

Την ίδια στιγμή, πρώην πιστοί σύμμαχοι αφήνονται στην τύχη τους. Η Ελίς Στεφάνικ, η οποία θυσίασε την έδρα της στο Κογκρέσο με την ελπίδα να τοποθετηθεί πρέσβειρα στον ΟΗΕ, είδε τη θέση να δίνεται τελικά στον Μάικ Γουόλτς. Η πολιτική της καριέρα τερματίστηκε άδοξα, αφήνοντας την εκλογική της περιφέρεια στη Νέα Υόρκη σε στελέχη αμφίβολης ποιότητας που αναπαράγουν απλώς την τοξική ρητορική χωρίς πολιτικό βάρος.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει αρχίσει να κυριαρχεί. Στελέχη που μέχρι χθες αποτελούσαν τον πυρήνα της κυβέρνησης, πλέον τροφοδοτούν τον Τύπο με στοχευμένες διαρροές, αποκαλύπτοντας οικονομικά σκάνδαλα –όπως η απαίτηση 100.000 δολαρίων από την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ για προσωπικά της έξοδα– με στόχο να αποδυναμώσουν ο ένας τον άλλον. Πρόκειται για έναν αλληλοσπαραγμό που καταδεικνύει την έλλειψη οποιασδήποτε συνεκτικής στρατηγικής πέραν του προσωπικού κέρδους.

Η κατάρρευση των σκληροπυρηνικών του κινήματος

Στο επίπεδο των υποψηφίων, το αμερικανικό εκλογικό σώμα τιμώρησε αμείλικτα τις πιο ακραίες φωνές του κινήματος MAGA. Η περίπτωση της Λόρεν Μπόμπερτ στο Κολοράντο είναι ενδεικτική. Αν και άλλαξε εκλογική περιφέρεια μετακομίζοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά για να αποφύγει τους ψηφοφόρους που είχαν κουραστεί από τα σκάνδαλά της, ηττήθηκε. Πιστή στην τακτική της, αμέσως μετά την ήττα της άρχισε να κάνει λόγο για νοθεία, την ώρα που κανένας άλλος υποψήφιος δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ένα τόσο ξεκάθαρο αποτέλεσμα.

Στο Τέξας, η άλλοτε απόλυτη κυριαρχία των Ρεπουμπλικανών δοκιμάζεται. Ο Τεντ Κρουζ παραμένει ο μοναδικός εκλεγμένος πολιτικός σε πολιτειακό επίπεδο για το κόμμα του, νιώθοντας την πίεση των δημογραφικών αλλαγών και της ανόδου των Δημοκρατικών. Η αδυναμία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να προσελκύσει μετριοπαθείς ψηφοφόρους έχει συρρικνώσει την εκλογική του βάση, εγκλωβίζοντάς το σε μια ολοένα και πιο απομονωμένη ακροδεξιά πτέρυγα.

Το γεγονός ότι το εκλογικό σώμα γύρισε μαζικά την πλάτη του σε αυτούς τους υποψηφίους, υπογραμμίζει πως η στρατηγική της πόλωσης και του θεάματος έχει ξεπεράσει τα όριά της. Η έλλειψη ηθικής καθαρότητας και οι διαρκείς δικαστικές και προσωπικές περιπέτειες αυτών των πολιτικών, αποτέλεσαν το βαρίδι που βύθισε το κόμμα στις κάλπες.

Το τέλος της τεχνητής απήχησης στα κοινωνικά δίκτυα

Εξίσου εντυπωσιακή είναι η ταχύτατη κατάρρευση του μηχανισμού προπαγάνδας στα κοινωνικά δίκτυα, ο οποίος υποστήριζε τον πρόεδρο. Η Λόρα Λούμερ, ίσως η πιο πιστή και επιθετική ψηφιακή ακόλουθος του προέδρου, η οποία φέρεται να ευθύνεται για την απόλυση δεκάδων κρατικών αξιωματούχων διαβάλλοντάς τους στον Τραμπ, ανακοίνωσε απότομα ότι σταματά τις εκπομπές της και “αποσύρεται” προσωρινά για προσωπικούς λόγους.

Η φυγή της έρχεται σε μια στιγμή που αποκαλύπτεται ο τρόπος λειτουργίας αυτού του δικτύου. Στελέχη που διαχειρίζονταν τους επίσημους λογαριασμούς του Τραμπ αποκάλυψαν πως οι αναρτήσεις της Λούμερ που αναδημοσιεύονταν ως “φωνή της βάσης”, ήταν στην πραγματικότητα πληρωμένες.

Η αποκάλυψη αυτής της τακτικής (astroturfing), όπου μια ελίτ αγοράζει επιρροή για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας τεράστιας λαϊκής υποστήριξης, ρίχνει φως στον τρόπο με τον οποίο το επιτελείο Τραμπ διαχειρίστηκε την εικόνα του. Όταν ο μηχανισμός χρηματοδότησης κόπηκε, οι δήθεν πιστοί ιδεολόγοι αναδιπλώθηκαν και εξαφανίστηκαν από τη δημόσια σφαίρα.

Η χρυσή απομόνωση στο οβάλ γραφείο

Μέσα σε αυτό το κλίμα πλήρους αποδόμησης, η αντίδραση του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ είναι ενδεικτική της πλήρους αποκοπής του από την πραγματικότητα. Αντί να αντιμετωπίσει τα αίτια της συντριβής, ασχολείται με αυτοκρατορικές φαντασιώσεις. Τις ημέρες μετά τις εκλογές, ο Λευκός Οίκος έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο με έναν “Χρυσό Θριαμβικό Αψίδα” αφιερωμένο στον πρόεδρο, συνοδευόμενο από διάταγμα που απαγορεύει στους επόμενους προέδρους να αλλάξουν τη διακόσμηση του Οβάλ Γραφείου – μια νομικά ανυπόστατη απόφαση.

Στην προσπάθεια του επιτελείου του να τον προστατεύσει από την κατακραυγή, ο πρόεδρος παραχώρησε την πρώτη του μετεκλογική συνέντευξη όχι στην έμπειρη δημοσιογράφο του “60 Minutes” Λέσλι Σταλ, την οποία οι επιτελείς του θεωρούσαν επικίνδυνη για την εικόνα του, αλλά στον πιο φιλικά προσκείμενο Ρος Ντάουθατ. Οι στενοί του συνεργάτες τον κρατούν απασχολημένο με βίντεο και συναντήσεις, ελπίζοντας πως όσο παραμένει εστιασμένος στον εαυτό του, δεν θα παρεμβαίνει στις παρασκηνιακές προσπάθειες όσων προσπαθούν να διασωθούν πολιτικά.

Ωστόσο, ο χρόνος τελειώνει. Το νέο Κογκρέσο, οπλισμένο με τη λαϊκή εντολή να καθαρίσει τους θεσμούς, έχει ήδη σηκώσει τα μανίκια. Η προτροπή στελεχών των Δημοκρατικών προς την οικογένεια και τους συνεργάτες του προέδρου να βρουν επειγόντως καλούς δικηγόρους, συμπυκνώνει τη νέα πραγματικότητα στην Ουάσιγκτον. Η εποχή της ασυλίας έφτασε στο τέλος της.