Όσο η Ευρώπη προσπαθεί να ξεφύγει από την Κίνα, τόσο πιο πολύ αγκιστρώνεται
Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού επιμελητηρίου στο Πεκίνο το λέει ωμά: οι εταιρείες της ΕΕ δένονται βαθύτερα με την Κίνα — ακριβώς επειδή προσπαθούν να μείνουν ανταγωνιστικές.
Εμπορευματοκιβώτια σε κινεζικό λιμάνι· οι ευρωπαϊκές εταιρείες δένονται βαθύτερα με τις κινεζικές αλυσίδες παραγωγής.
σχετικά άρθρα
Η Ευρώπη ήθελε να απεξαρτηθεί από την Κίνα. Όμως πετυχαίνει το αντίθετο. Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού εμπορικού επιμελητηρίου στο Πεκίνο κρούει τον κώδωνα. Μάλιστα, μιλά για μια βαθιά αντίφαση. Δηλαδή, όσο η ΕΕ προσπαθεί να ξεκολλήσει, τόσο πιο πολύ κολλάει. Έτσι, το σχέδιο απεξάρτησης γυρίζει μπούμερανγκ.
Τι ακριβώς είπε
Η δήλωση ήρθε ξεκάθαρη και ενοχλητική. Δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης. Πρώτον, ο Γενς Έσκελουντ μίλησε σε συνέδριο στο Βερολίνο. Δηλαδή, ως πρόεδρος του ευρωπαϊκού επιμελητηρίου στην Κίνα. Μάλιστα, είπε ότι η Ευρώπη εξαρτάται όλο και περισσότερο. Επιπλέον, ξεκαθάρισε ότι μιλά για βάθεμα, όχι για χαλάρωση. Όμως η αιτία βρίσκεται στην ίδια την αγορά. Γι’ αυτό η δήλωση προκαλεί αναστάτωση στις Βρυξέλλες.
Το παράδοξο με απλά λόγια
Ας το εξηγήσουμε καθαρά. Η λογική είναι απλή, αλλά σκληρή. Πρώτον, οι ευρωπαϊκές εταιρείες θέλουν να παραμείνουν ανταγωνιστικές. Δηλαδή, να φτιάχνουν καλά προϊόντα σε χαμηλή τιμή. Μάλιστα, αυτό σήμερα περνά μέσα από τις κινεζικές αλυσίδες. Επιπλέον, εκεί βρίσκονται τα φθηνότερα και ταχύτερα εξαρτήματα. Όμως έτσι δένονται ακόμη πιο βαθιά με την Κίνα. Γι’ αυτό η προσπάθεια διαφυγής φέρνει το αντίθετο.
Τα νούμερα που ξαφνιάζουν
Και τα στοιχεία επιβεβαιώνουν τη δήλωση. Είναι πιο ηχηρά απ’ όσο περιμένει κανείς. Πρώτον, το 56% των εταιρειών αυξάνει την παρουσία του στην Κίνα. Δηλαδή, το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί ποτέ. Μάλιστα, μόλις το 7% μετακινείται προς τα έξω. Επιπλέον, δύο στις τρεις μένουν ή επεκτείνονται εκεί. Όμως αυτό συμβαίνει εν μέσω συζητήσεων για απεξάρτηση. Γι’ αυτό η απόσταση λόγων και πράξεων είναι τεράστια.
Το κρυφό όπλο: τα ρομπότ
Εδώ κρύβεται μια ανατροπή που λίγοι πρόσεξαν. Το παλιό επιχείρημα καταρρέει. Πρώτον, για χρόνια η Δύση έλεγε ότι τα κινεζικά εργατικά ακριβαίνουν. Δηλαδή, άρα η παραγωγή θα γύριζε πίσω στην Ευρώπη. Μάλιστα, τώρα η Κίνα αυτοματοποιεί τα εργοστάσιά της ραγδαία. Επιπλέον, ένας ειδικός λέει «δεν βλέπεις πια κανέναν» μέσα σε αυτά. Όμως έτσι το κόστος εργασίας γίνεται άσχετο. Γι’ αυτό το επιχείρημα της επιστροφής χάνει έδαφος.
Πού παρανόησε η Ευρώπη
Ο Έσκελουντ δείχνει ένα βαθύτερο λάθος. Η Ευρώπη διάβασε λάθος την Κίνα. Πρώτον, τη θεωρούσε απλώς μια αγορά για πωλήσεις. Δηλαδή, ένα μέρος όπου βγάζεις κέρδη. Μάλιστα, στην πραγματικότητα έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Επιπλέον, μετατράπηκε σε καρδιά των παγκόσμιων αλυσίδων παραγωγής. Όμως αυτή τη μετατόπιση η Ευρώπη άργησε να τη δει. Γι’ αυτό βρέθηκε πιο εκτεθειμένη απ’ όσο νόμιζε.
Το αντίβαρο: δεν απέτυχε, δεν έγινε
Προσοχή όμως σε ένα κρίσιμο σημείο. Το συμπέρασμα δεν είναι «τα παρατάμε». Πρώτον, το σχέδιο απεξάρτησης δεν απέτυχε στην πράξη. Δηλαδή, απλώς δεν εφαρμόστηκε ποτέ στα σοβαρά. Μάλιστα, η Γερμανία έχει τα σκληρότερα λόγια μιας γενιάς. Επιπλέον, όμως δεν δείχνει διάθεση να πληρώσει το βραχυπρόθεσμο κόστος. Όμως τα εργαλεία υπάρχουν και περιμένουν. Γι’ αυτό το ζήτημα είναι βούληση, όχι δυνατότητα.
Τα εργαλεία που μένουν στο συρτάρι
Η Ευρώπη δεν είναι άοπλη, όπως φαίνεται. Έχει χτίσει σοβαρό οπλοστάσιο. Πρώτον, διαθέτει μηχανισμό κατά του οικονομικού εκβιασμού. Δηλαδή, εργαλείο για κρίσιμες πρώτες ύλες και διαφοροποίηση. Μάλιστα, προωθεί και την προτίμηση «Made in EU». Επιπλέον, ετοιμάζει ελέγχους σε ξένες επενδύσεις. Όμως όλα αυτά κινούνται αργά και διστακτικά. Γι’ αυτό ο χρόνος τρέχει εναντίον της.
Ποιος μιλά και γιατί
Αξίζει να δούμε και ποιος κάνει τη δήλωση. Κάθε φωνή έχει και τα συμφέροντά της. Πρώτον, το επιμελητήριο εκπροσωπεί εταιρείες ήδη επενδυμένες στην Κίνα. Δηλαδή, επιχειρήσεις που θέλουν να συνεχίσουν εκεί. Μάλιστα, η οπτική τους δεν είναι απόλυτα ουδέτερη. Επιπλέον, βλέπουν το βραχυπρόθεσμο κέρδος πάνω απ’ όλα. Όμως οι Βρυξέλλες κοιτούν τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια. Γι’ αυτό οι δύο λογικές συχνά συγκρούονται.
Ο ελληνικός καθρέφτης
Και τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; Το δίλημμα είναι απολύτως οικείο. Πρώτον, η Ελλάδα ζει από το εμπόριο και τη ναυτιλία. Δηλαδή, από τις ίδιες αλυσίδες που περνούν από την Κίνα. Μάλιστα, το λιμάνι του Πειραιά ελέγχεται από κινεζικά συμφέροντα. Επιπλέον, κάθε ευρωπαϊκή εξάρτηση αγγίζει άμεσα και την Αθήνα. Όμως η υπερβολική εξάρτηση κρύβει στρατηγικό κίνδυνο. Γι’ αυτό η ισορροπία αφορά και τη χώρα μας.
Η ουσία
Στο τέλος μένει μια δύσκολη αλήθεια. Η Ευρώπη έμπλεξε σε δική της αντίφαση. Πρώτον, θέλει ασφάλεια αλλά και ανταγωνιστικότητα μαζί. Όμως τα δύο τραβούν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Μάλιστα, όσο διστάζει, τόσο βαθύτερα δένεται. Γι’ αυτό το πραγματικό στοίχημα είναι η πολιτική τόλμη. Τελικά, την απεξάρτηση την κρίνει η βούληση, όχι τα λόγια.
