Κελί αντί για ίδρυμα: 15χρονη στη ΓΑΔΑ λόγω έλλειψης δομών

Ένα 15χρονο κορίτσι βρίσκεται κλεισμένο σε κελί στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, καθώς δεν υπάρχει δομή να τη φιλοξενήσει, αποκαλύπτοντας το κενό της πολιτείας στην προστασία ανηλίκων.

Κελί αντί για ίδρυμα: 15χρονη στη ΓΑΔΑ λόγω έλλειψης δομών
Το κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, όπου 15χρονο κορίτσι κρατείται σε κελί του 4ου ορόφου λόγω έλλειψης δομής φιλοξενίας.

Ένα 15χρονο κορίτσι περνά τις ημέρες του σε κελί κρατητηρίων στον τέταρτο όροφο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών. Δεν είναι ύποπτη για κανένα αδίκημα. Είναι παιδί που η πολιτεία δεν κατάφερε να τοποθετήσει σε δομή φιλοξενίας, και έτσι κατέληξε σε «προστατευτική φύλαξη» πίσω από αστυνομική πόρτα.  

σχετικά άρθρα

Από το σχολείο στο ίδρυμα

Το κορίτσι έχασε τη μητέρα του στα δέκα του χρόνια, από κατάχρηση ουσιών. Την επιμέλεια είχε αναλάβει η γιαγιά, αλλά η ψυχική κατάσταση του παιδιού επιδεινώθηκε. Το δημοτικό σχολείο κίνησε διαδικασίες και, έναν χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας, στα έντεκα, το κορίτσι βρέθηκε στην παιδόπολη «Άγιος Ανδρέας», δομή που φιλοξενεί παιδιά έως δώδεκα ετών. Αργότερα επέστρεψε στη γιαγιά, χωρίς καμία στήριξη από κοινωνικές υπηρεσίες. Η επιστροφή δεν κράτησε.

Ο ξενώνας και οι φυγές

Στα δώδεκα και μισό, το παιδί οδηγήθηκε στον ξενώνα εφήβων «Μελίτη», όπου φιλοξενούνται έφηβοι με ψυχικές διαταραχές και ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Εκεί άρχισε τις φυγές — μια λέξη που στα ιδρύματα σημαίνει ακριβώς αυτό: ότι το παιδί φεύγει. Σε μια από αυτές τις φυγές, πέρυσι, κατέφυγε στον θείο του, αδελφό της μητέρας του. Του είπε ότι δεν ήθελε να γυρίσει πίσω.

Η λύση που δεν ήρθε ποτέ ολοκληρωμένη

Ο θείος ενημέρωσε την εισαγγελία ανηλίκων. Συμφωνήθηκε να πάρει την επιμέλεια. Με προτροπή της εισαγγελίας, μετακόμισαν μακριά από την Αθήνα. Βρήκε δουλειά σε πόλη της περιφέρειας, νοίκιασε διαμέρισμα δύο δωματίων, πήρε την επιμέλεια με συνοπτικές διαδικασίες. Από εκεί και πέρα, τίποτα. Καμία οικονομική ή κοινωνική στήριξη. Ακόμη και η πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του παιδιού τού έγινε δύσκολη.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο

Πώς φτάνει ένα παιδί που δεν κατηγορείται για τίποτα να κοιμάται σε κελί αστυνομικού τμήματος; Η απάντηση που δίνει η υπόθεση είναι απλή και σκληρή: γιατί δεν υπάρχει αλλού να πάει. Οι δομές είναι λίγες, οι θέσεις ακόμη λιγότερες, και τα παιδιά που «δύσκολα» τοποθετούνται καταλήγουν εκεί όπου η πολιτεία έχει χώρο — στα κρατητήρια. Η «προστατευτική φύλαξη» γίνεται έτσι μια λέξη που κρύβει το αντίθετο της προστασίας.