Η άφιξη της εξειδικευμένης σπηλαιοκαταδυτικής ομάδας από τη Φινλανδία στο διεθνές αεροδρόμιο του Μάλε των Μαλδίβων διέφερε σημαντικά από τις συνήθεις αφίξεις τουριστών. Οι Sami Paakkarinen και Patrik Grönqvist, γνωστοί για τις απαιτητικές αποστολές ανάσυρσης σε δυσπρόσιτα υποθαλάσσια σπήλαια, κλήθηκαν εκτάκτως από την κυβέρνηση των Μαλδίβων.
σχετικά άρθρα
Αποστολή τους είναι η ανάσυρση των σορών τεσσάρων Ιταλών επιστημόνων από το υποθαλάσσιο σπήλαιο Alimathaa, στην ατόλη Βάαβου. Η επιχείρηση έχει ήδη χαρακτηριστεί από τραγικό γεγονός, καθώς ο λοχίας Μοχάμεντ Μαχουντί, δύτης των ειδικών δυνάμεων των Μαλδίβων, υπέκυψε στη νόσο των δυτών κατά την πρώτη αναγνωριστική προσπάθεια. Το συμβάν αυτό υπογράμμισε τον ακραίο χαρακτήρα της αποστολής, που εντάσσεται στην πιο επικίνδυνη μορφή τεχνικής κατάδυσης.
Η τραγωδία ξεκίνησε όταν η ιταλική επιστημονική ομάδα παραβίασε το νόμιμο όριο των 30 μέτρων για ερασιτεχνική κατάδυση, επιχειρώντας να εξερευνήσει ένα σύμπλεγμα σε βάθος μεταξύ 50 και 60 μέτρων. Η χρήση συμβατικού εξοπλισμού ανοιχτού κυκλώματος (μονή φιάλη αέρα) ήταν μοιραία, προσφέροντας ελάχιστη αυτονομία σε τέτοια βάθη και εκθέτοντας τους δύτες στον άμεσο κίνδυνο νάρκωσης αζώτου.
Το σπήλαιο Alimathaa περιγράφεται ως ένας αρχιτεκτονικός λαβύρινθος, αποτελούμενος από τρεις διαδοχικές αίθουσες που συνδέονται με εξαιρετικά στενά περάσματα. Οι σοροί των τεσσάρων Ιταλών εντοπίστηκαν στην τρίτη και βαθύτερη αίθουσα, σε συνθήκες απόλυτου σκοταδιού.
Το επιχειρησιακό πλάνο των Φινλανδών εμπειρογνωμόνων διαιρείται σε τρεις εξαιρετικά λεπτές φάσεις. Η πρώτη αφορά την πόντιση ενός συνεχόμενου σχοινιού ασφαλείας από την επιφάνεια μέχρι το εσωτερικό της τρίτης αίθουσας, το οποίο λειτουργεί ως ζωτικής σημασίας «μίτος» για την επιστροφή. Το κύριο πρόβλημα στα σπήλαια αυτά είναι το φαινόμενο «silt-out», όπου η παραμικρή κίνηση αποκολλά ιζήματα (λάσπη και άμμο), μηδενίζοντας την ορατότητα σε δευτερόλεπτα. Στη δεύτερη φάση, οι δύτες πρέπει να τοποθετήσουν τις σορούς σε ειδικούς, ανθεκτικούς σάκους εντός του σπηλαίου και να τις μεταφέρουν με ακρίβεια ώστε να μην σφηνώσουν στα στενά περάσματα κατά την έξοδο.
Για την αντιμετώπιση αυτών των συνθηκών, η ομάδα διάσωσης χρησιμοποιεί συσκευές κλειστού κυκλώματος (Rebreathers), οι οποίες ανακυκλώνουν την αναπνοή και δεν παράγουν φυσαλίδες, διατηρώντας καθαρό το περιβάλλον. Επιπλέον, αναπνέουν Trimix, ένα εξειδικευμένο μείγμα ηλίου, αζώτου και οξυγόνου που μειώνει τη νάρκωση σε μεγάλα βάθη.
Ωστόσο, ο χρόνος παραμένει το μεγαλύτερο εμπόδιο. Στα 60 μέτρα, ο ωφέλιμος χρόνος εργασίας στον βυθό δεν υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Για κάθε λεπτό παραμονής, το άζωτο διαλύεται στους ιστούς του σώματος, καθιστώντας υποχρεωτικές τις προγραμματισμένες στάσεις αποσυμπίεσης (deco stops) κατά την άνοδο, με χρήση φιαλών υψηλής περιεκτικότητας σε οξυγόνο. Μια κατάδυση εργασίας 20 λεπτών μπορεί να απαιτήσει έως και 3 ώρες σταδιακής ανόδου. Η παραβίαση αυτού του πρωτοκόλλου ήταν η αιτία του θανάτου του ντόπιου στρατιωτικού.
Η επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη, με τη διεθνή κοινότητα των δυτών να παρακολουθεί με ενδιαφέρον μια από τις πιο σύνθετες και επικίνδυνες αποστολές υποβρύχιας ανάσυρσης των τελευταίων ετών.
