«Ξοδεύετε για αμερικανικά όπλα»: γιατί η Ισπανία επιμένει στο «όχι» στο 5% του ΝΑΤΟ
Στη Σύνοδο της Άγκυρας, ο Σάντσεθ δεν διπλώνει. Και αναβαθμίζει το επιχείρημά του: το 5% δεν ενισχύει την ευρωπαϊκή άμυνα, αλλά την αμερικανική βιομηχανία.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ· η Μαδρίτη επιμένει στην άρνηση του στόχου του 5% στη Σύνοδο της Άγκυρας.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ· η Μαδρίτη επιμένει στην άρνηση του στόχου του 5% στη Σύνοδο της Άγκυρας.
Η Ισπανία μπαίνει στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ κόντρα στο ρεύμα. Επιμένει να απορρίπτει τον στόχο του 5% για τις δαπάνες. Δηλαδή, τη δέσμευση που ζήτησε ο Ντόναλντ Τραμπ. Μάλιστα, παραμένει η μόνη χώρα με ανοιχτή άρνηση. Όμως τώρα το επιχείρημά της γίνεται πιο αιχμηρό. Έτσι, η ισπανική στάση προκαλεί ξανά εντάσεις.
σχετικά άρθρα
Τι ζητά το ΝΑΤΟ
Ας θυμηθούμε πρώτα το πλαίσιο. Η απόφαση πάρθηκε πέρσι στη Χάγη. Πρώτον, τα κράτη-μέλη δεσμεύτηκαν για δαπάνες 5% του ΑΕΠ. Δηλαδή, με ορίζοντα το 2035. Μάλιστα, το ποσοστό χωρίζεται σε καθαρά στρατιωτικά και υποδομές. Επιπλέον, ο στόχος αντικατέστησε το παλιό 2%. Όμως η Ισπανία εξασφάλισε τότε μια εξαίρεση. Γι’ αυτό μπαίνει στην Άγκυρα με διαφορετική θέση.
Το ισπανικό «όχι»
Και εδώ αρχίζει η σύγκρουση. Ο Σάντσεθ δεν υποχωρεί. Πρώτον, χαρακτηρίζει τον στόχο «παράλογο» και «αντιπαραγωγικό». Δηλαδή, ασυμβίβαστο με το κοινωνικό κράτος. Μάλιστα, προειδοποιεί για κίνδυνο σε υγεία, παιδεία και συντάξεις. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι πιάνει τους στόχους με 2,1%. Όμως το ΝΑΤΟ ζητά το πλήρες 5%. Γι’ αυτό οι δύο πλευρές συμφώνησαν να διαφωνούν.
«Ξοδεύετε λάθος»
Και τώρα το πραγματικά κρίσιμο επιχείρημα. Η Ισπανία αναποδογυρίζει τη λογική. Πρώτον, δεν λέει απλώς ότι της λείπουν τα χρήματα. Δηλαδή, λέει ότι το 5% ξοδεύεται λάθος. Μάλιστα, ο Σάντσεθ προειδοποιεί ότι θα ενισχύσει την εξάρτηση. Επιπλέον, εννοεί την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές όπλων. Όμως αυτό υπονομεύει την ευρωπαϊκή αυτονομία. Γι’ αυτό μιλά για «όχι περισσότερα, αλλά καλύτερα».
Το κρυφό δεδομένο
Και εδώ το επιχείρημα αποκτά βάση. Τα νούμερα δικαιώνουν εν μέρει τη Μαδρίτη. Πρώτον, ο ίδιος ο Ρούτε παραδέχτηκε κάτι αποκαλυπτικό. Δηλαδή, ότι οι ευρωπαϊκές δαπάνες σε αμερικανικά όπλα στηρίζουν θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ. Μάλιστα, μίλησε για παραγγελίες 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε δύο χρόνια. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος πηγαίνει στην αμερικανική βιομηχανία. Όμως αυτό επιβεβαιώνει την ισπανική ανησυχία. Γι’ αυτό το «όχι» αποκτά στρατηγικό βάθος.
Ο «καλός στρατιώτης»
Η Ισπανία φροντίζει να μη φανεί φυγόπονη. Προβάλλει τη δική της συνεισφορά. Πρώτον, τριπλασίασε τις αμυντικές της δαπάνες από το 2018. Δηλαδή, έφτασε τον παλιό στόχο του 2%. Μάλιστα, πρωτοστατεί στην αποστολή του ανατολικού μετώπου. Επιπλέον, στηρίζει την Ουκρανία με δισεκατομμύρια. Όμως αρνείται να δεσμευτεί σε ένα σκέτο ποσοστό. Γι’ αυτό λέει ότι «κάνει τη δουλειά» χωρίς το νούμερο.
Το βολικό «όχι»
Δίκαιο είναι όμως να δούμε και την άλλη όψη. Το ισπανικό επιχείρημα εξυπηρετεί και εσωτερικά. Πρώτον, η Ισπανία ξεκινούσε από τις χαμηλότερες δαπάνες της συμμαχίας. Δηλαδή, ήταν επί χρόνια απρόθυμη να τις αυξήσει. Μάλιστα, ο Σάντσεθ εξαρτάται από αριστερούς εταίρους που αρνούνται τους εξοπλισμούς. Επιπλέον, το «όχι» στον Τραμπ αποσπά την προσοχή από εσωτερικά σκάνδαλα. Όμως αυτό δεν ακυρώνει το επιχείρημα. Γι’ αυτό συνυπάρχουν δύο αλήθειες μαζί.
Ο μοναχικός που δεν είναι πια μόνος
Και εδώ κρύβεται μια ευρύτερη ρωγμή. Η Ισπανία δεν είναι τελικά ολομόναχη. Πρώτον, Ιταλία, Βέλγιο και Σλοβακία έχουν παρόμοιες ενστάσεις. Δηλαδή, δυσκολεύονται με τον φιλόδοξο στόχο. Μάλιστα, πολλές χώρες δύσκολα θα φτάσουν το 5%. Επιπλέον, η ισπανική στάση εκφράζει μια κρυφή δυσφορία. Όμως το ΝΑΤΟ χρειάζεται ομοφωνία. Γι’ αυτό η ρωγμή αυτή απειλεί τη συνοχή.
Το ελληνικό μέτρο
Και τώρα το κομμάτι που μας αφορά άμεσα. Το ισπανικό επιχείρημα είναι καθρέφτης για την Αθήνα. Πρώτον, η Ελλάδα ξοδεύει παραδοσιακά πολλά για την άμυνα. Δηλαδή, πάνω από τους περισσότερους συμμάχους, λόγω Τουρκίας. Μάλιστα, αγοράζει κυρίως αμερικανικά οπλικά συστήματα. Επιπλέον, το ισπανικό ερώτημα την αφορά ευθέως. Όμως η ελληνική ασφάλεια έχει τις δικές της ανάγκες. Γι’ αυτό η ισορροπία κόστους και αυτονομίας είναι λεπτή.
Το ευρωπαϊκό διακύβευμα
Η υπόθεση ξεπερνά την Ισπανία. Αφορά την ίδια την ταυτότητα της ευρωπαϊκής άμυνας. Πρώτον, η Ευρώπη αυξάνει ραγδαία τις δαπάνες της. Δηλαδή, υπό την πίεση των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Μάλιστα, το ερώτημα είναι πού πηγαίνουν τα χρήματα. Επιπλέον, η στρατηγική αυτονομία ζητά ευρωπαϊκή βιομηχανία. Όμως το 5% συχνά ενισχύει την αμερικανική. Γι’ αυτό το ισπανικό δίλημμα αφορά όλη την ήπειρο.
Η ουσία
Στο τέλος μένει μια καθαρή εικόνα. Η Ισπανία θέτει ένα άβολο, αλλά κρίσιμο ερώτημα. Πρώτον, το 5% ενισχύει την ασφάλεια ή την αμερικανική βιομηχανία; Όμως το επιχείρημά της κουβαλά και εσωτερικές σκοπιμότητες. Μάλιστα, η αντίφαση του στόχου παραμένει ορατή. Γι’ αυτό η μοναχική ισπανική φωνή ακούγεται ευρύτερα. Τελικά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο πόσα ξοδεύεις, αλλά και πού.
