Η Τεχεράνη ανακηρύσσεται «νικήτρια», οι Ιρανοί μετρούν τις πληγές: «Ζούμε για να επιβιώσουμε»
Μετά από τρεις μήνες πολέμου με ΗΠΑ και Ισραήλ και χρόνια κυρώσεων, η ενδιάμεση συμφωνία δεν φέρνει αισιοδοξία στον απλό κόσμο. Μια ματιά πίσω από την επίσημη αφήγηση — και τι σημαίνει για την Ευρώπη.
Η Τεχεράνη μιλά για νίκη, όμως ο ιρανικός λαός δεν πανηγυρίζει. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αρακτσί ανακοίνωσε την ενδιάμεση συμφωνία με τις ΗΠΑ. Μάλιστα, ανακήρυξε τη χώρα του νικήτρια του πολέμου. Όμως πολλοί Ιρανοί δεν συμμερίζονται αυτή την εικόνα. Δηλαδή, μετά από μήνες βομβαρδισμών μετρούν μόνο πληγές και λογαριασμούς. Έτσι, ανάμεσα στην επίσημη αφήγηση και την καθημερινότητα ανοίγει ένα τεράστιο κενό.
Δύο αφηγήσεις
Δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες συγκρούονται εδώ. Πρώτον, η ηγεσία του Ιράν μιλά για «ιστορική νίκη». Δηλαδή, παρουσιάζει τη συμφωνία ως ήττα των αντιπάλων της. Όμως ο απλός κόσμος βλέπει την κατάσταση πολύ διαφορετικά. Μάλιστα, ένας πολίτης μίλησε για μια χώρα «σε κατάσταση επιβίωσης». Επιπλέον, λίγοι περιμένουν καλύτερες μέρες σύντομα. Γι’ αυτό η «νίκη» μένει, για πολλούς, μόνο στα λόγια.
Τι άφησε πίσω ο πόλεμος
Ο πόλεμος άφησε βαριά σημάδια στην κοινωνία. Πρώτον, οι επιδρομές ΗΠΑ και Ισραήλ κράτησαν πάνω από τρεις μήνες. Δηλαδή, ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου και κόστισαν χιλιάδες ζωές. Μάλιστα, ο αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών έκοψε τα έσοδα από το πετρέλαιο. Επιπλέον, η οικονομία δέχτηκε νέο χτύπημα πάνω σε χρόνια κυρώσεων. Γι’ αυτό πολλά νοικοκυριά μετρούν πια κάθε δαπάνη. Όμως η ανάκαμψη μοιάζει ακόμη πολύ μακρινή.
Γιατί λείπει η αισιοδοξία
Η απουσία αισιοδοξίας έχει συγκεκριμένους λόγους. Πρώτον, η συμφωνία παραμένει ενδιάμεση και εύθραυστη. Δηλαδή, αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα για αργότερα. Μάλιστα, ακολουθεί ένας γύρος 60 ημερών για το πυρηνικό πρόγραμμα. Επιπλέον, μεγάλο μέρος των κυρώσεων μένει σε ισχύ ως την τελική συμφωνία. Όμως ακόμη και αντίπαλοι του καθεστώτος δεν βλέπουν φως. Γι’ αυτό η δυσπιστία απλώνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα.
Η εύθραυστη ειρήνη
Πίσω από το κλίμα στέκει μια αβέβαιη συμφωνία. Πρώτον, ΗΠΑ και Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία-πλαίσιο στις 14 Ιουνίου. Δηλαδή, μια συμφωνία που ανοίγει ξανά το Στενό του Ορμούζ. Μάλιστα, αίρει ταυτόχρονα τον αμερικανικό αποκλεισμό των λιμανιών. Επιπλέον, οι δύο πλευρές κρατούν ακόμη μυστικό το πλήρες κείμενο. Όμως πολλά ερωτήματα —πυρηνικά, πύραυλοι, κυρώσεις— μένουν αναπάντητα. Γι’ αυτό ο πόλεμος τελειώνει «προς το παρόν», χωρίς οριστική λύση.
Γιατί αφορά την Ευρώπη και την Ελλάδα
Η έκβαση αφορά άμεσα και την Ευρώπη. Πρώτον, το άνοιγμα του Ορμούζ ρίχνει τις τιμές σε πετρέλαιο και τρόφιμα. Δηλαδή, ανακουφίζει νοικοκυριά και αγορές σε όλη την ήπειρο. Μάλιστα, η ελληνόκτητη ναυτιλία ανασαίνει με την επιστροφή της κίνησης. Επιπλέον, η ΕΕ και οι «Τρεις» —Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία— έχουν λόγο στη διπλωματία με το Ιράν. Γι’ αυτό μια σταθερή ειρήνη συμφέρει άμεσα και την Αθήνα. Όμως μια νέα κατάρρευση φέρνει ξανά ακρίβεια και αστάθεια.
Η μεγάλη εικόνα
Η μεγάλη εικόνα κρύβει το ανθρώπινο κόστος της γεωπολιτικής. Πρώτον, πίσω από κάθε «νίκη» στέκουν χιλιάδες απλοί άνθρωποι. Δηλαδή, οικογένειες που μετρούν απώλειες και αδειανά πορτοφόλια. Όμως οι επίσημες αφηγήσεις σπάνια χωρούν αυτή την πραγματικότητα. Μάλιστα, η απόσταση λόγων και ζωής μένει το πιο καθαρό μήνυμα. Γι’ αυτό η πραγματική δοκιμασία αρχίζει τώρα, με την ανασυγκρότηση. Τελικά, την επόμενη μέρα την ορίζουν η τελική συμφωνία και η αντοχή της κοινωνίας.
