Στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης, η τελετουργία του Επιταφίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου τελείται με ιδιαίτερη συγκίνηση, συγκεντρώνοντας τους εναπομείναντες Έλληνες και επισκέπτες που επιδιώκουν τη διατήρηση της παράδοσης. Οι πιστοί, εισερχόμενοι στον ναό, βιώνουν τον απόηχο της μνήμης, εντάσσοντας τις προσευχές τους σε μια αδιάκοπη συνέχεια με το παρελθόν του ελληνικού στοιχείου.
σχετικά άρθρα
Η συμμετοχή του κόσμου χαρακτηρίζεται από ευλάβεια, με πολλούς να διέρχονται κάτω από τον Επιτάφιο, σε μια συμβολική κίνηση μετάβασης από τον θάνατο στη ζωή. Τα εγκώμια ψάλλονται από κοινού με τους ψάλτες και την παιδική χορωρία, ενώ η περιφορά του Επιταφίου εκτός του ναού και στους γύρω δρόμους ακολουθείται μέχρι τέλους.
Αυτή η εξωτερική περιφορά συνιστά το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της τελετής στον Άγιο Δημήτριο, καθώς αποτελεί τη μοναδική εκκλησία στην Τουρκία όπου λαμβάνει χώρα. Το έθιμο αναβίωσε την τελευταία δεκαετία, μετά από διακοπή 40 ετών.
Ανάμεσα στους πιστούς που παρακολουθούν κάθε χρόνο είναι και ο Άλεξ Τζαν Εμέτ, ο οποίος, αν και μεγάλωσε ως μουσουλμάνος, ασπάστηκε τον ορθόδοξο χριστιανισμό πριν από πέντε χρόνια, λαμβάνοντας το όνομα Αλέξανδρος. Όπως δήλωσε, «είκοσι χρόνια πριν, βρήκα τον εαυτό μου πιο κοντά και πιο πνευματικά συνδεδεμένο με τον χριστιανισμό. Πρώτα στράφηκα στον προτεσταντισμό, κατάλαβα όμως ότι δεν υπήρχε κοινότητα εδώ στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, ασπάστηκα με ειλικρίνεια τον ορθόδοξο χριστιανισμό κι εντάχθηκα στην ελληνική ορθόδοξη κοινότητα». Γοητεύτηκε από την «παλαιότερη παράδοση στην Ανατολία, που φτάνει μέχρι το Βυζάντιο, χιλιάδες χρόνια πίσω» και τη δυνατότητα επαφής με ένα σπουδαίο παρελθόν, μαθαίνοντας «για τις παραδόσεις του, την κουλτούρα ευρύτερα του ορθόδοξου χριστιανισμού».
Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, νιώθει γαλήνη και πνευματική σύνδεση, αναφέροντας το περιβάλλον που έχει δημιουργήσει η ίδια η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου «μιλούν για ειρήνη και ενότητα, σε έναν κόσμο όπου συναντάς παντού κλειστές πόρτες».
Την ατμόσφαιρα αυτή επιβεβαίωσε ο λόγος του Μητροπολίτη Δημήτριου, ο οποίος τόνισε ότι οι σύγχρονες κοινωνίες δεν συμμερίζονται τα κηρύγματα του Χριστού, αλλά τα περιθωριοποιούν για χάρη των συμφερόντων, με αποτέλεσμα να ζούμε ημέρες πολέμου. Ο Μητροπολίτης, φανερά φορτισμένος, ανέφερε: «Παρά το συνεχιζόμενο θεσπέσιο και σωτήριο ευαγγελικό κήρυγμα του Χριστού, το περιορίζουμε, το περιθωριοποιούμε και προκρίνουμε, παρά την χάρη και την ευδοκία του Χριστού στον κόσμο, το προσωπικό μας συμφέρον και το γενικότερο συμφέρον της απληστίας και των πολεμικών διενέξεων που ζούμε και καταφτάσουμε».
Ο Αλέξανδρος καταλήγει ότι ο χριστιανισμός μπορεί να προσφέρει καταφύγιο. Νιώθοντας ανήμπορος μπροστά στις παγκόσμιες εξελίξεις, βρίσκει ανακούφιση στην προσήλωση στις «παλιές παραδόσεις. Στις ορθόδοξες παραδόσεις. Στις βυζαντινές παραδόσεις».
