Ο Τσαντ Μάρκι είχε άριστα προσόντα αλλά καμία πρόσκληση για συνέντευξη. Ύστερα από μήνες κώδικα και ανάλυσης, βρήκε την απάντηση: η λάθος διατύπωση σε μία μόνο πρόταση κατέστρεφε τις πιθανότητές του.
Η ιστορία του Τσαντ Μάρκι – Από την κορυφή στο κενό
Ο Τσαντ Μάρκι ήταν 33 ετών, φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ντάρτμουθ, ένα από τα καλύτερα της Αμερικής. Είχε άριστους βαθμούς, δημοσιεύσεις σε επιφανή ιατρικά περιοδικά, εξαιρετικές συστατικές επιστολές. Ένας καθηγητής τον χαρακτήρισε «τον πιο ταλαντούχο φοιτητή που είχα ποτέ».
σχετικά άρθρα
Από τον Οκτώβριο, όμως, παρακολουθούσε ανήμπορος. Άλλοι φοιτητές λάμβαναν προσκλήσεις για συνεντεύξεις. Εκείνος, μόνο απορρίψεις.
«Ερμήκευσα ότι είχα σκαρφαλώσει από μία μαύρη τρύπα», είπε στο WIRED. Στα 21 του είχε χάσει τον πατέρα του. Αργότερα είχε διαγνωσθεί με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, μία αυτοάνοση πάθηση που τον άφησε για μήνες ανίκανο να περπατήσει. Πέρασε επτά χρόνια για να ολοκληρώσει την ιατρική σχολή – τα δύο από αυτά νοσηλευόμενος.
«Και τώρα αυτό;» αναρωτιόταν.
Η ύποπτη φράση που κατέστρεφε τα πάντα
Ο Μάρκι άρχισε να ψάχνει. Διάβαζε φόρουμ, ρωτούσε, δοκίμαζε. Το μυστήριο λύθηκε όταν επικοινώνησε απευθείας με τις συντονίστριες των προγραμμάτων. Τότε, μέσα σε λίγες ώρες, ήρθαν οι πρώτες προσκλήσεις.
Γιατί; Επειδή έως τότε η αίτησή του περνούσε μέσα από το Cortex, ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούσαν περίπου 1.500 προγράμματα ιατρικής ειδίκευσης στις ΗΠΑ.
Ο Μάρκι είχε υποχρεωθεί να πάρει δύο άδειες λόγω της ασθένειάς του. Η Βεβαίωση Ιατρικής Απόδοσης που συνέταξε η σχολή ανέφερε ότι είχε «οικειοθελώς» αποσυρθεί για «προσωπικούς λόγους». Κανένας υπαινιγμός για ασθένεια. Κανένα ίχνος της αλήθειας.
Ο Μάρκι ήταν πεπεισμένος ότι η λέξη «οικειοθελώς» λειτουργούσε σαν κόκκινη σημαία για τον αλγόριθμο. Το σύστημα διάβαζε: αδυναμία, πίεση, αποτυχία παρακολούθησης. Η αλήθεια ήταν ακριβώς η αντίθετη.
Έξι μήνες κώδικα. Η έρευνα του ενός ανθρώπου
Τότε ξεκίνησε ένας μικρός εμφύλιος. Για έξι μήνες, ο Μάρκι αφιερώθηκε στο να καταλάβει πώς λειτουργεί το μαύρο κουτί.
Η εταιρεία Thalamus, που κατασκεύασε το Cortex, αρνήθηκε αρχικά κάθε αλγοριθμική βαθμολόγηση. «Το Cortex δεν χρησιμοποιεί AI για να ταξινομήσει, να αποκλείσει, να βαθμολογήσει ή να κατατάξει υποψηφίους», μας είπαν.
Η πραγματικότητα ήταν πιο περίπλοκη.
Ο Μάρκι βρήκε προηγούμενες εκδόσεις του συστήματος μέσω ευρεσιτεχνιών. Χρησιμοποίησε εργαλεία όπως το GitHub Copilot και το Claude Code για να ανακατασκευάσει το σύστημα βαθμολόγησης. Με τη βοήθεια σχεδίων, ερευνών και δικών του αλγορίθμων, προσομοίωσε τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα «κατανοούσε» γλωσσικά σήματα.
Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Αλλάζοντας τη «δύναμη» και την «αίσθηση» της διατύπωσης από την ψυχρή γλώσσα του «οικειοθελώς» σε μία ακριβή ιατρική περιγραφή της ασθένειας, η πιθανότητα να συμπεριληφθεί στην ομάδα κορυφής αυξανόταν έως και 66%.
Ένα σύστημα χωρίς δικαίωμα απολογίας
Η συνέχεια ήταν ειρωνική. Τρεις ημέρες μετά την αποδοχή του στο Πρόγραμμα Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, η Thalamus έστειλε την απάντησή της στην αίτηση πρόσβασης του Μάρκι. Κανένα από τα προγράμματα στα οποία είχε κάνει αίτηση, υποστήριξε η εταιρεία, δεν είχε χρησιμοποιήσει το αμφιλεγόμενο σύστημα.
Ο Μάρκι είχε δώσει μία τεράστια μάχη. Μία μάχη που, όπως λέει, δεν μετάνιωσε. Αλλά κάνει ένα σαφές μήνυμα: το σημερινό σύστημα προσλήψεων που βασίζεται στο AI μετατρέπει τον καθένα σε ένοχο χωρίς δίκη. Τα λάθη είναι αδιαφανή. Οι διορθώσεις αδύνατες. Και μόνο ένας προνομιούχος λίγων θα μπορούσε να φτάσει στην αλήθεια. Οι υπόλοιποι μένουν στο σκοτάδι.
