Leonid Radvinsky: O μυστηριώδης ιδιοκτήτης του Onlyfans (που είχε σκηνοθετήσει τον θανατό του δεκάδες φορές) πέθανε χθες στα 42 του χρόνια… ή μήπως όχι;

Ο θάνατος ενός φαντάσματος

Την ώρα που τα διεθνή πρακτορεία άρχισαν να μεταδίδουν το σύντομο, σχεδόν αποστειρωμένο δελτίο τύπου, η είδηση έμοιαζε με κακόγουστο διαδικτυακό αστείο. «We are deeply saddened to announce the death of Leo Radvinsky… after a long battle with cancer», ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση της Fenix International, της μητρικής εταιρείας του OnlyFans, τοποθετώντας την ηλικία του στα 42 του χρόνια.

σχετικά άρθρα

Μία συγκινητική ιστορία – Συγγενείς Ιταλού αντιφασίστα που εκτέλεσαν οι Γερμανοί τον τιμούν στις εκδηλώσεις του Μπλόκου της Καλογρέζας

Οι 5 καλλιτέχνες που έγιναν ζάμπλουτοι από την επιχειρηματική τους δραστηριότητα

Sam Altman: Η Τεχνητή Νοημοσύνη πέθανε, Ζήτω η Νέα Τεχνητή Νοημοσύνη – Από τους Transformers στους πράκτορες

Για όσους παρακολουθούσαν έστω και περιφερειακά την πορεία αυτού του ανθρώπου, η σύγχυση ήταν απολύτως λογική. Στο διαδίκτυο, ο θάνατος του Radvinsky είχε «ανακοινωθεί» δεκάδες φορές στο παρελθόν. Από fake posts στο Instagram μέχρι ανώνυμα threads στο Reddit, το φάντασμα του Ουκρανοαμερικανού δισεκατομμυριούχου πεθαινε και ανασταινόταν διαρκώς, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι ίσως είχε πεθάνει στα 42 του, ή –ακόμα πιο ακραία– ότι δεν υπήρξε ποτέ ως πραγματική, φυσική οντότητα.

Όμως αυτή τη φορά, η είδηση ήταν πραγματική. Ο άνθρωπος που απέκτησε το OnlyFans το 2018 και το μετέτρεψε σε μία από τις πιο κερδοφόρες πλατφόρμες συνδρομητικού περιεχομένου στον κόσμο, με εκρηκτική άνοδο εσόδων κατά τη διάρκεια της πανδημίας και διανομές μερισμάτων που ζαλίζουν, έφυγε από τη ζωή. Αφήνει πίσω του ένα αποτύπωμα που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της ψηφιακής πορνοβιομηχανίας. Ίσως, τελικά, η πραγματική ιστορία πίσω από αυτόν τον θάνατο δεν είναι το πώς ή το πότε ακριβώς επήλθε, αλλά το πώς έζησε. Και κυρίως, τι ακριβώςέχτισε στο βαθύ σκοτάδι του internet, πολύ πριν τα φώτα της δημοσιότητας (τα οποία ο ίδιος απέφευγε μανιωδώς) πέσουν πάνω στην αυτοκρατορία του.

Κεφάλαιο 1: Από την Οδησσό στο Σικάγο – Το βιογραφικό χωρίς πρόσωπο

Αν ψάξει κανείς για τον Leonid Radvinsky, θα διαπιστώσει γρήγορα το μέγεθος της ηθελημένης του αορατότητας. Σε αντίθεση με τους παλιούς βαρόνους της βιομηχανίας ενηλίκων, όπως ο Hugh Hefner ή ο Larry Flynt, που λούζονταν στα φώτα και την πρόκληση και δεν έλειψαν ποτέ από τις λίστες των κοσμικών στηλών, ο Radvinsky επέλεξε τη σκιά. Παρότι η περιουσία του τον κατέτασσε στους πλουσιότερους ανθρώπους στην ιστορία του κλάδου –και τον έβαλε στις λίστες των δισεκατομμυριούχων του Forbes– οι φωτογραφίες του μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι συνεντεύξεις του; Πρακτικά μηδενικές.

Γεννημένος στην Οδησσό της Ουκρανίας, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως παιδί. Μεγάλωσε και σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Northwestern. Και κάπου εκεί, τελειώνει το επίσημο, καθαρό αφήγημα και ξεκινούν οι γκρίζες ζώνες της ψηφιακής του εξέλιξης. Πριν το OnlyFans, ο Radvinsky ήταν γνωστός –σε όσους ήξεραν πού να κοιτάξουν– για το MyFreeCams, μια πρωτοποριακή αλλά αμφιλεγόμενη υπηρεσία μετάδοσης μέσω κάμερας με ζωντανή δράση για ερμηνευτές ερωτικού περιεχομένου.

Ο Δισεκατομμυριούχος που «Δεν Υπήρχε»

• Η Αφετηρία: Σπουδές οικονομικών στο Northwestern University.

• Το Πρώτο Χτύπημα: Ίδρυση και γιγάντωση του MyFreeCams, ενός από τα μεγαλύτερα live-cam δίκτυα παγκοσμίως.

• Το Masterstroke: Εξαγορά του OnlyFans (Fenix International) το 2018.

• Ο Θρίαμβος της Σκιάς: Εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε προσωπικά μερίσματα ετησίως, διατηρώντας το δημόσιο προφίλ ενός φαντάσματος.

Ήταν ο άνθρωπος που τραβούσε τα νήματα, αφήνοντας άλλους να παίζουν τον ρόλο του μπροστάρη. Όταν το OnlyFans ιδρύθηκε το 2016 από την οικογένεια Stokeley στο Έσεξ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Tim Stokeley έγινε το πρόσωπο της εταιρείας. Ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος που έδινε τις δηλώσεις, ενώ ο συνταξιούχος τραπεζίτης πατέρας του, Guy Stokeley, παρείχε τη βιτρίνα του θεσμικού κύρους. Πίσω όμως από αυτή την εξαιρετικά βρετανική, καθώς-πρέπει πρόσοψη, βρισκόταν ήδη από το 2018 το κεφάλαιο και η τεχνογνωσία του Radvinsky.

Κεφάλαιο 2: Password farms, spam και τα πρώτα σκοτάδια

Για να κατανοήσει κανείς την αυτοκρατορία που έχτισε, πρέπει να επιστρέψει στο «Άγριο Δύση» του ίντερνετ των τελών της δεκαετίας του ’90 και των αρχών των ’00s. Εκεί, ο νεαρός τότε Leo ήταν, όπως σημειώνουν ερευνητές της ψηφιακής του πορείας, πολύ πιο απρόσεκτος.

Το προφίλ του δεν χτίστηκε πάνω σε καινοτόμες εφαρμογές της Silicon Valley, αλλά σε ένα δαιδαλώδες δίκτυο από password και link farm sites. Ιστότοποι με ονόματα όπως Password Universe και Ultra Passwords υπόσχονταν στους χρήστες πρόσβαση σε πληρωμένο πορνογραφικό περιεχόμενο. Όμως το αληθινό, σκοτεινό βάθος αυτής της δραστηριότητας αποκαλύπτεται από τις λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιούσαν για το SEO και το marketing: «hacked xxx passwords», ακόμη και r«illegal pre-teen passwords».

Ήταν, με λίγα λόγια, ένα δόλωμα. Το επιχειρηματικό μοντέλο, όπως παραδέχτηκε και η ίδια η πλευρά του σε παλαιότερα δικαστικά έγγραφα, βασιζόταν στο affiliate marketing. Ο Radvinsky δεν προσέφερε πραγματικά κλεμμένους κωδικούς, ούτε –σύμφωνα με έρευνες του Forbes και της Internet Watch Foundation– υπήρχαν αποδείξεις ότι φιλοξενούσε υλικό παιδικής πορνογραφίας ή κτηνοβασίας. Αυτό που έκανε ήταν απείρως πιο κυνικό: εμπορευματοποιούσε τη ζήτηση παιδεραστών και άλλων αποκλινόντων χρηστών. Ήξερε ότι υπήρχαν εκεί έξω, χρησιμοποιούσε τα keywords για να τους προσελκύσει και, μόλις έκαναν κλικ, τους ανακατεύθυνε σε «νόμιμα» συνεργαζόμενα πορνοσάιτ, εισπράττοντας την προμήθειά του.

Η τακτική του δεν περιοριζόταν εκεί. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, εκμεταλλεύτηκε τη φρενίτιδα για διαρροές ροζ βίντεο διασημοτήτων, κατοχυρώνοντας ιστότοπους με ονόματα σταρ όπως η Jennifer Lopez, ο Ben Affleck και η Britney Spears. Δεν τον ένοιαζε αν υπήρχε όντως βίντεο. Τον ένοιαζε η επισκεψιμότητα. Παράλληλα, το επιθετικό spamming που εφάρμοζε του στοίχισε ακριβά, προκαλώντας αγωγές από κολοσσούς όπως η Microsoft και η Amazon. Τον κατηγόρησαν για μαζική αποστολή παραπλανητικών spam emails, χρησιμοποιώντας τα λογότυπά τους για προώθηση πορνο-ιστότοπων ή scams. Οι υποθέσεις έκλεισαν εξωδικαστικά, σφραγίζοντας όμως ανεξίτηλα την εικόνα ενός «γκρίζου» επιχειρηματία που χόρευε πάνω στη λεπτή γραμμή της νομιμότητας.

Κεφάλαιο 3: Χτίζοντας πορνο‑αυτοκρατορία – MyFreeCams και OnlyFans

Η μετάβαση από το περιθώριο του spam στην απόλυτη κυριαρχία ήρθε με το MyFreeCams, το οποίο του απέφερε τα πρώτα του ιλιγγιώδη κέρδη, και κορυφώθηκε με την εξαγορά της Fenix International (OnlyFans) μεταξύ 2018 και 2019. Το timing ήταν ανατριχιαστικά τέλειο.

Όταν χτύπησε η πανδημία, το OnlyFans γιγαντώθηκε. Με τον ίδιο τρόπο που το Zoom έγινε το συνώνυμο της τηλεργασίας, το OnlyFans έγινε το καταφύγιο ενός εγκλεισμένου πλανήτη που αποζητούσε οικειότητα και επαφή. Η πλατφόρμα βρήκε ένα ολοκαίνουργιο κοινό: ανθρώπους διατεθειμένους να πληρώσουν όχι μόνο για ερωτικό περιεχόμενο, αλλά για να έχουν πρόσβαση στην καθημερινότητα σεφ, γυμναστών, μουσικών και διασημοτήτων. Η προσπάθεια απομάκρυνσης από την ταμπέλα της «πορνογραφίας» ήταν έντονη. Το OnlyFans προσπάθησε να πλασαριστεί ως ένα premium κοινωνικό δίκτυο, όπου οι δημιουργοί επιτέλους αμείβονταν δίκαια, κρατώντας το γενναιόδωρο 80% των εσόδων τους.

Πίσω όμως από το λαμπερό αφήγημα της ενδυνάμωσης (empowerment) των δημιουργών, η πραγματικότητα είχε ρωγμές. Το αφήγημα της «δίκαιης» πλατφόρμας ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με εκατοντάδες καταγγελίες για ακραία αδιαφάνεια στις πληρωμές, καθυστερήσεις, και κυρίως, αυθαίρετα κλεισίματα λογαριασμών που άφηναν δημιουργούς ξεκρέμαστους, χωρίς πρόσβαση στα χρήματα που οι ίδιοι είχαν βγάλει. Το ειρωνικό; Ο άνθρωπος που στα νιάτα του έδινε δωρεάν πρόσβαση σε ξένο περιεχόμενο υποσκάπτοντας τα έσοδα των δημιουργών, τώρα παρουσιαζόταν ως ο μεγάλος προστάτης των πνευματικών τους δικαιωμάτων.

Κεφάλαιο 4: Κατηγορίες για underage, τραπεζικές αναφορές και αθέμιτο ανταγωνισμό

Καθώς τα έσοδα του OnlyFans εκτοξεύονταν σε δισεκατομμύρια και τα μερίσματα του Radvinsky έσπαγαν ρεκόρ, ο κλοιός των ελέγχων άρχισε να σφίγγει, φέρνοντας στην επιφάνεια ζητήματα που παρέπεμπαν στο σκοτεινό του παρελθόν.

Μια εκτενής έρευνα του BBC αποκάλυψε ότι, παρά τις διαβεβαιώσεις της πλατφόρμας, ανήλικοι δημιουργοί κατάφερναν να στήσουν λογαριασμούς και να πουλήσουν περιεχόμενο (με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση μιας 14χρονης που χρησιμοποίησε την ταυτότητα της γιαγιάς της). Οργανώσεις όπως το Canadian Center for Child Protection άσκησαν δριμεία κριτική, χαρακτηρίζοντας τις προσπάθειες του OnlyFans ως «minimal» και ηθικά ανεπαρκείς, υπογραμμίζοντας τη νομική και ηθική ευθύνη της εταιρείας να αυστηροποιήσει τους ελέγχους, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το ιστορικό του ιδιοκτήτη της με τα pre-teen keywords.

Το χρηματοοικονομικό κομμάτι ήταν εξίσου θολό. Σύμφωνα με αποκαλύψεις δικτύων όπως το Forensic News, πολυάριθμες τράπεζες στις ΗΠΑ –μεταξύ αυτών και η Bank of New York Mellon– υπέβαλαν Suspicious Activity Reports (SARs) για εταιρείες συμφερόντων του. Οι αναφορές έκαναν λόγο για ενδείξεις «layering», χρήση offshore επεξεργαστών πληρωμών και ύποπτες ροές κεφαλαίων που ξεπερνούσαν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Επιπλέον, δικαστικές διαμάχες αποκάλυψαν την ύπαρξη μιας παράλληλης, σκιώδους Fenix International Limited με έδρα το Χονγκ Κονγκ. Παρά τον καπνό, όμως, ποτέ δεν απαγγέλθηκαν επίσημες κατηγορίες για ξέπλυμα.

Το κερασάκι στην τούρτα των νομικών περιπετειών ήρθε από τους ανταγωνιστές. Το δίκτυο FanCentro κατέθεσε αγωγή, υποστηρίζοντας κάτι βγαλμένο από κυβερνο-θρίλερ: κατηγόρησε τον Radvinsky και το OnlyFans ότι συνωμότησαν με insiders σε μεγάλα social networks (όπως η Meta) ώστε δημιουργοί ανταγωνιστικών πλατφορμών να μπαίνουν σε blacklists και να μαρκάρονται στα κρυφά ως «Dangerous Individuals or Organizations» (DIO). Ο στόχος; Να θαφτούν αλγοριθμικά και να κατευθυνθεί όλο το traffic στο OnlyFans.

Κεφάλαιο 5: Πολιτικό χρήμα, AIPAC και συνωμοσίες

Όπου υπάρχει αμύθητος, αδιαφανής πλούτος, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται και η πολιτική επιρροή. Και στην περίπτωση του Radvinsky, η επιρροή αυτή είχε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Εσωτερικά έγγραφα που έφερε στο φως το δίκτυο The Lever, αποκάλυψαν ότι ο ίδιος και η σύζυγός του φέρονται να ήταν οι μεγαλύτεροι επώνυμοι δωρητές του AIPAC (του πανίσχυρου φιλοϊσραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ), με μια δέσμευση δωρεάς ύψους 11 εκατομμυρίων δολαρίων. Στα εσωτερικά αρχεία, η δωρεά καταγραφόταν με την κωδική ονομασία «Mr. Anonymous Anonymous», ένας τίτλος απολύτως ταιριαστός για έναν άνθρωπο που δεν ήθελε ποτέ να φαίνεται.

Αυτή η αποκάλυψη έριξε λάδι στη φωτιά της συνωμοσιολογίας. Το αφήγημα ότι «το πορνο-χρήμα μετατρέπεται σε σκληρή γεωπολιτική ισχύ» άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως. Είναι κρίσιμο, ωστόσο, να διαχωρίσουμε τα τεκμηριωμένα ρεπορτάζ από τα ακραία, τοξικά παραληρήματα. Σε ακροδεξιούς και αντισημιτικούς κύκλους του διαδικτύου, η ουκρανοεβραϊκή καταγωγή του εργαλειοποιήθηκε για να χτιστούν χυδαία αφηγήματα περί «εβραϊκού ελέγχου της πορνογραφίας με σκοπό την ηθική διάβρωση της Δύσης». Αυτές οι θεωρίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον συνήθη, ρατσιστικό βούρκο του διαδικτύου, όμως δείχνουν πόσο εύκολα το κενό πληροφορίας γύρω από ένα δημόσιο πρόσωπο μπορεί να γεμίσει με τα πιο σκοτεινά ιδεολογήματα.

Κεφάλαιο 6: Ο θάνατος, η κληρονομιά και το ερώτημα «ή μήπως όχι;»

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η είδηση μεταδίδεται από τα μεγαλύτερα δίκτυα: Bloomberg, CBS, The Verge, New York Post. Τα social media κατακλύζονται από αναδημοσιεύσεις του εταιρικού statement. Ο Leonid Radvinsky έφυγε στα 43 του (διαψεύδοντας τις φήμες που τον ήθελαν νεκρό στα 42), νικημένος μετά από μια «μακρά μάχη με τον καρκίνο».

Αλλά η καχυποψία παραμένει. Πώς πείθεις το διαδίκτυο ότι ο κατ’ εξοχήν αόρατος άνθρωπος, ο άνθρωπος για τον οποίο γράφονταν fake νεκρολογίες χρόνια τώρα, πέθανε πραγματικά; Η ειρωνεία είναι εκκωφαντική. Η πιο «φανταστική», μυστικοπαθής φιγούρα της ψηφιακής βιομηχανίας ενηλίκων αποδεικνύεται τελικά βαθιά ανθρώπινη, ευάλωτη στη χειρότερη ασθένεια, και ο θάνατός του έχει απολύτως πραγματικές συνέπειες για τα εκατομμύρια των δημιουργών και των χρηστών που στηρίζονται στην πλατφόρμα του, αλλά και για το πολιτικό σύστημα που τροφοδοτούσε με τα κεφάλαιά του.

Αυτό που μένει, τελικά, μετά το τέλος αυτής της διαδρομής δεν είναι αν η ηλικία στο πιστοποιητικό θανάτου έγραφε 42 ή 43. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το μοντέλο εξουσίας, χρήματος και εκμετάλλευσης που ο Leonid Radvinsky οικοδόμησε στο ημίφως του διαδικτύου, μπορεί ποτέ πια να επιστρέψει στην ανωνυμία από την οποία ξεκίνησε – ή αν τα φίλτρα της πλατφόρμας που τον έκανε διάσημο, άρχισαν επιτέλους να ξεθωριάζουν.

Συνοπτικός Πίνακας της Διαδρομής του L. Radvinsky