Ζωή Φίτσιου: Χάλκινη Ολυμπιονίκης που κανείς δεν γνωρίζει;
σχετικά άρθρα
Χάλκινη Ολυμπιονίκης του Παρισιού 2024, αλλά άγνωστη σε πολλούς Έλληνες. Η Ζωή Φίτσιου, η αθλήτρια που έφερε το χάλκινο μετάλλιο στην κωπηλασία μαζί με τη Μιλένα Κοντού, μιλάει για μια σκληρή πραγματικότητα: την ξεχασμένη αναγνώριση, την οικονομική ανασφάλεια και τον φόβο για το «μετά» από τη δόξα.
«Πολύ άδικο», δηλώνει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο». Μια χώρα που χειροκροτεί τα μετάλλια, αλλά συχνά αγνοεί τα πρόσωπα πίσω από τις επιτυχίες. «Δεν είμαστε η Αμερική, για να μη γνωρίζουμε αυτούς που σηκώνουν τη σημαία μας ψηλά», τονίζει με πικρία, αναγνωρίζοντας όμως και την καθημερινή αγωνία των Ελλήνων πολιτών.
Η Φίτσιου συνδέει αυτή την αδιαφορία με την οικονομική δυσπραγία που βιώνει ο μέσος Έλληνας. «Όταν κάποιος δεν έχει χρήματα για το σουπερμάρκετ, δεν θα ασχοληθεί αν η Φίτσιου πήρε μετάλλιο», αναφέρει με συγκλονιστική ειλικρίνεια. Μια άποψη που φωτίζει την σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής Οικονομίας.
Παρ’ όλα αυτά, η 31χρονη κωπηλάτρια κοιτάζει το χάλκινο μετάλλιο της και νιώθει ακόμα σαν παιδί. «Αποκλείεται να είναι αληθινό!», ψιθυρίζει, συγκινημένη που είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού. Η ευτυχία ήρθε μετά από περιόδους απογοήτευσης, σχεδόν κατάρρευσης.
Μετά από χειρουργική επέμβαση στο χέρι, η Ζωή Φίτσιου έχει ήδη θέσει τον επόμενο στόχο: τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Παρά την κατάργηση της κατηγορίας ελαφρών βαρών, ο πόθος της για ένα νέο μετάλλιο είναι πιο ζωντανός από ποτέ. «Θέλω τόσο, μα τόσο πολύ, να την ξαναζήσω», λέει για τη διοργάνωση.
Οι θυσίες ήταν πολλές: χαμένες γιορτές, οικογενειακά τραπέζια, καλοκαίρια προπόνησης. Ωστόσο, για την ίδια, το αντάλλαγμα ήταν πάντα μεγαλύτερο. Και οικονομικά, το μετάλλιο άλλαξε τα δεδομένα. Από 2.000 ευρώ τον χρόνο από ένα ίδρυμα, πλέον έχει διοριστεί και λαμβάνει 1.000 ευρώ μηνιαίως, χάρη στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και χορηγούς. Αυτό της χάρισε «εσωτερική γαλήνη» και «σιγουριά».
Παρ’ όλα τα οφέλη, η Ζωή Φίτσιου φοβάται το «μετά». Η ζωή σε κοινόβια στον Σχινιά, αποκομμένη από τον έξω κόσμο, την κάνει να τρέμει στην ιδέα της μόνιμης επιστροφής στο σπίτι, χωρίς το κουπί. Μια αλλαγή τρόπου ζωής που την τρομάζει.
Δεν θέλει να τη θυμούνται για τα μετάλλια, αλλά ως μια αθλήτρια που εμπνέει και χαμογελάει στις δυσκολίες. Η ιστορία της Ζωής Φίτσιου είναι μια υπενθύμιση ότι η Ελλάδα πρέπει να αναγνωρίζει και να τιμά όχι μόνο τις νίκες, αλλά και τα πρόσωπα πίσω από αυτές. Γιατί μια πατρίδα μεγαλώνει όταν θυμάται τα ονόματα των παιδιών της, όταν δεν αφήνει τη λάμψη της επιτυχίας να σβήσει με την τελευταία φωτογραφία της απονομής, αφήνοντας τους αθλητές της να παλεύουν μόνοι τους, όχι μόνο με το νερό, αλλά και με την αδιαφορία. Για περισσότερες ειδήσεις από τον χώρο του Σπορ, μείνετε συντονισμένοι.
