Σε ένα ιστορικό δημοψήφισμα (μόνο για λευκούς), σχεδόν το 69% των ψηφοφόρων στη Νότια Αφρική υπερψηφίζει τον τερματισμό του Απαρτχάιντ, δίνοντας στον Πρόεδρο Φρεντερίκ ντε Κλερκ την εντολή να διαπραγματευτεί μια νέα, δημοκρατική εποχή. Πίσω από αυτή την πολιτική νίκη, κρύβεται μια αδυσώπητη μακροοικονομική πίεση.
σχετικά άρθρα
Η 17η Μαρτίου 1992 είναι ο απόλυτος θρίαμβος του παγκόσμιου κινήματος αποεπένδυσης (divestment). Σε όλη τη δεκαετία του ’80, κυβερνήσεις, πανεπιστήμια και τράπεζες της Δύσης επέβαλαν ασφυκτικές οικονομικές κυρώσεις και απέσυραν τα κεφάλαιά τους από τη Νότια Αφρική. Η χώρα αποκλείστηκε από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, το νόμισμά της κατέρρευσε και ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε.
Η λευκή επιχειρηματική ελίτ συνειδητοποίησε ότι το Απαρτχάιντ δεν ήταν απλώς ηθικά αποκρουστικό, αλλά οικονομικά μη βιώσιμο. Χωρίς πρόσβαση σε ξένο συνάλλαγμα και εξαγωγικές αγορές, η νοτιοαφρικανική οικονομία αργοπέθαινε. Μας υπενθυμίζει ότι το κεφάλαιο, όταν οργανωθεί και εργαλειοποιηθεί σωστά μέσω κυρώσεων (economic sanctions), διαθέτει μεγαλύτερη δύναμη ανατροπής καθεστώτων από οποιονδήποτε στρατό.
