Το πολυαναμενόμενο θεματικό πάρκο Euro Disney (σήμερα Disneyland Paris) ανοίγει τις πύλες του στα προάστια του Παρισιού. Παρά την τεράστια επένδυση, η αρχική λειτουργία του πάρκου υπήρξε μια ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή, φέρνοντας την εταιρεία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας μέχρι το 1994.
σχετικά άρθρα
Η 12η Απριλίου 1992 είναι ένα κλασικό case study στη Στρατηγική Διεθνοποίησης (Localization vs. Globalization) και τις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις. Η διοίκηση της Disney υπέφερε από ακραία αμερικανική εταιρική υπεροψία. Επέβαλαν απαγόρευση αλκοόλ στο πάρκο (αγνοώντας ότι το κρασί είναι βασικό στοιχείο του γαλλικού γεύματος), δεν υπολόγισαν τον βαρύ ευρωπαϊκό χειμώνα στον σχεδιασμό, και συγκρούστηκαν με τα ισχυρά γαλλικά εργατικά συνδικάτα επιβάλλοντας αμερικανικά πρότυπα εμφάνισης (grooming codes) στους εργαζομένους.
Το μάθημα ήταν οδυνηρό: το “Brand Equity” δεν μεταφράζεται αυτόματα σε άλλες κουλτούρες. Η αποτυχία προσαρμογής στις τοπικές καταναλωτικές συνήθειες και το ρυθμιστικό περιβάλλον οδήγησε σε κάθετη πτώση των εσόδων. Το Κεφάλαιο αναγκάστηκε τελικά να συμβιβαστεί (άλλαξε το όνομα, σέρβιρε αλκοόλ, προσάρμοσε τις τιμές) για να διασώσει την επένδυση, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός είναι κακή επιχειρηματική στρατηγική.
