Για να αποτρέψει μια πανεθνική απεργία των εργατών χαλυβουργίας εν μέσω του Πολέμου της Κορέας, ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν προχωρά σε μια σοκαριστική κίνηση: εκδίδει εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο το Υπουργείο Εμπορίου κατάσχει και αναλαμβάνει τη λειτουργία όλων των εργοστασίων χάλυβα της χώρας. Από μακροοικονομική και νομική σκοπιά, η 8η Απριλίου 1952 είναι η κορυφαία σύγκρουση μεταξύ της Εθνικής Ασφάλειας και των Δικαιωμάτων Ιδιωτικής Ιδιοκτησίας (Property Rights). Ο Τρούμαν υποστήριξε ότι μια διακοπή στην παραγωγή χάλυβα θα άφηνε τα στρατεύματα χωρίς όπλα και πυρομαχικά. Η βιομηχανία απάντησε ότι το Σύνταγμα δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να κλέβει ιδιωτικές επιχειρήσεις για να επιλύσει εργατικές διαφορές. Δύο μήνες αργότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δικαίωσε τις εταιρείες, αναγκάζοντας τον Τρούμαν να επιστρέψει τα εργοστάσια. Το ιστορικό μάθημα; Σε μια φιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία, το Κεφάλαιο προστατεύεται θεσμικά από τον κρατικό αυταρχισμό, ακόμα και σε περιόδους πολέμου. Η απόφαση έθεσε ένα ισχυρό νομικό τείχος προστασίας για τις επιχειρήσεις έναντι της εκτελεστικής υπερβολής.
