Σαν σήμερα, η Ελλάδα (μαζί με την Τουρκία) γίνεται και επισήμως το 13ο μέλος του ΝΑΤΟ. Ενώ η ιστορική ανάγνωση εστιάζει στον Ψυχρό Πόλεμο, η οικονομική ανάγνωση είναι πιο ενδιαφέρουσα: η ένταξη ήταν η απόλυτη «εγγυητική επιστολή» για την ελληνική οικονομία.
Μετά τον Εμφύλιο, η Ελλάδα ήταν μια αγορά «μη επενδύσιμη» (uninvestable). Η ομπρέλα του ΝΑΤΟ μείωσε δραστικά το ρίσκο χώρας (country risk), επιτρέποντας τη ροή αμερικανικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας που δεν αφορούσαν μόνο στρατιωτικό υλικό, αλλά και υποδομές (δρόμους, δίκτυα). Ήταν η προϋπόθεση για να ακολουθήσει η υποτίμηση του Μαρκεζίνη (1953) και η εκρηκτική ανάπτυξη του ’60.
Σήμερα, η επέτειος αυτή θυμίζει ότι στην οικονομία δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς ασφάλεια. Το «μέρισμα ασφαλείας» που απολαμβάναμε για δεκαετίες και μας επέτρεψε να μειώσουμε τις αμυντικές δαπάνες (μέχρι πρόσφατα), τώρα επαναξιολογείται. Οι αγορές πλέον τιμολογούν ξανά τη γεωπολιτική σταθερότητα ως premium asset. Η ένταξη του 1952 μας δίδαξε ότι οι συμμαχίες είναι, στην ουσία τους, οικονομικές συμφωνίες ασφαλίστρων έναντι καταστροφικών κινδύνων.

