Στο αποκορύφωμα της Παγκόσμιας Ύφεσης, οι ηγέτες των 20 μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη (G20) συναντώνται στο Λονδίνο. Κάτω από τον φόβο μιας κατάρρευσης τύπου 1929, καταλήγουν σε μια ιστορική συμφωνία: δεσμεύονται να διοχετεύσουν 1,1 τρισεκατομμύρια δολάρια στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Παγκόσμια Τράπεζα για την τόνωση του παγκόσμιου εμπορίου.
σχετικά άρθρα
Από μακροοικονομική άποψη, η 2α Απριλίου 2009 είναι η μέρα που επισφραγίστηκε η Παγκοσμιοποίηση της Διάσωσης. Οι ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι, σε ένα πλήρως διασυνδεδεμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι μεμονωμένες εθνικές πολιτικές (π.χ. μόνο αμερικανικά ή μόνο βρετανικά πακέτα τόνωσης) δεν επαρκούν. Η ρευστότητα έπρεπε να είναι συντονισμένη σε πλανητικό επίπεδο.
Παράλληλα, η Σύνοδος αυτή σήμανε το τέλος της αποκλειστικής ηγεμονίας των G8. Δίνοντας τεράστιο βάρος στην Κίνα και τις αναδυόμενες οικονομίες για τη χρηματοδότηση αυτού του πακέτου, η Δύση αναγνώρισε επισήμως τη γεωοικονομική μετατόπιση της ισχύος προς την Ασία. Ο καπιταλισμός σώθηκε, αλλά η διακυβέρνησή του έγινε πολυπολική.
