Η ραπτομηχανή του Σίνγκερ και οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες
12 Αυγούστου 1851
Στις 12 Αυγούστου 1851, ο Ισαάκ Σίνγκερ κατοχύρωσε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την πρώτη πραγματικά εμπορικά βιώσιμη ραπτομηχανή. Ενώ προηγούμενες προσπάθειες είχαν αποτύχει, το μοντέλο του Σίνγκερ λειτουργούσε με πεντάλ, απελευθερώνοντας τα χέρια του εργάτη. Αυτή η μηχανική καινοτομία δεν αφορούσε απλώς την οικιακή ραπτική. Ήταν ο απόλυτος καταλύτης για την ίδρυση της βιομηχανίας του έτοιμου ενδύματος και τη γέννηση των πρώτων παγκόσμιων, άγριων εφοδιαστικών αλυσίδων.
σχετικά άρθρα
Η παραγωγή μεταφέρθηκε από το σπίτι σε μεγάλα εργοστάσια, όπου το βιομηχανικό κεφάλαιο υπαγόρευε πλέον τους ρυθμούς λειτουργίας μέσω της μηχανής. Μακροοικονομικά, αυτή η εφεύρεση αποτελεί το αρχέτυπο του σύγχρονου «fast fashion». Επέτρεψε τη ραγδαία αύξηση της παραγωγικότητας ανά εργατοώρα, μειώνοντας κατακόρυφα το κόστος του προϊόντος για τον καταναλωτή. Όμως, το τίμημα ήταν η απόλυτη εργασιακή εξαθλίωση. Τα περίφημα sweatshops (εργαστήρια ιδρώτα) που ξεφύτρωσαν στη Νέα Υόρκη, βασίστηκαν στο εξευτελιστικά φθηνό εργατικό κόστος γυναικών και μεταναστών.
Σήμερα, αν κοιτάξουμε τα εργοστάσια φασόν στο Μπαγκλαντές ή την Κίνα, το μοντέλο δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Το διεθνές εμπόριο αναζητά διαρκώς το φθηνότερο εργατικό χέρι για να τροφοδοτήσει τα ασφυκτικά περιθώρια κέρδους των πολυεθνικών. Η 12η Αυγούστου του 1851 μας διδάσκει ότι η τεχνολογική εκμηχάνιση, όταν δεν συνοδεύεται από εργασιακά δικαιώματα, απλώς αυτοματοποιεί την εκμετάλλευση, διευρύνοντας τις ταξικές ανισότητες.
