Η ιστορική διάσωση της αμερικανικής στεγαστικής αγοράς
23 Ιουλίου 2008
Καθώς η παγκόσμια πραγματική οικονομία βρισκόταν στο χείλος της απόλυτης αβύσσου, η αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε στις 23 Ιουλίου 2008 τον νόμο Housing and Economic Recovery Act. Επρόκειτο για μια απεγνωσμένη και κολοσσιαία κρατική παρέμβαση ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να σταματήσει επιτέλους η ακατάσχετη αιμορραγία των μαζικών κατασχέσεων ακινήτων και να στηριχθούν με κάθε κόστος οι ημι-κρατικοί κολοσσοί της στεγαστικής πίστης, Fannie Mae και Freddie Mac. Αυτό που παρουσιάστηκε αρχικά στο αμερικανικό κοινό ως ένα απαραίτητο σωσίβιο για τον απελπισμένο μέσο δανειολήπτη, ήταν στην ουσία της η μεγαλύτερη κρατική επιδότηση του ηθικού κινδύνου (moral hazard) στη σύγχρονη οικονομική ιστορία.
σχετικά άρθρα
Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια μετά, η σκοτεινή σκιά του 2008 εξακολουθεί να πέφτει βαριά στις σύγχρονες αγορές κεφαλαίου. Οι ισχυρές κεντρικές τράπεζες και οι δυτικές κυβερνήσεις συνήθισαν έκτοτε να λειτουργούν ως μόνιμοι οικονομικοί πυροσβέστες, τυπώνοντας φθηνό χρήμα με την παραμικρή υποψία αναταραχής. Αυτή η εξαιρετικά επιθετική νομισματική πολιτική διέσωσε προσωρινά το χρηματοπιστωτικό σύστημα τότε, αλλά καταδίκασε τη σημερινή νεότερη γενιά να ζει με μόνιμο πληθωρισμό και εντελώς απλησίαστες τιμές ακινήτων. Οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες έμαθαν να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη στις περιόδους ευφορίας και να κοινωνικοποιούν τις ζημιές στις περιόδους ύφεσης.
Όταν το σύστημα διασώζει τα ιδρύματα που θεωρούνται «too big to fail» χωρίς να τα αφήνει να υποστούν τις βαρύτατες συνέπειες των τοξικών στοιχημάτων τους, το κρατικό χρέος μεταφέρεται απλώς στους ανυποψίαστους φορολογούμενους. Το καλοκαίρι του 2008 απέδειξε πως η κρατική παρέμβαση, αν και βραχυπρόθεσμα φαντάζει αναγκαία για την αποφυγή της κατάρρευσης, δημιουργεί μόνιμες ασύμμετρες στρεβλώσεις. Το βαρύ τίμημα εκείνης της ιστορικής διάσωσης το πληρώνουν κυρίως σήμερα οι νέοι επαγγελματίες, που βλέπουν τη στεγαστική αγορά ως ένα απρόσιτο, εντελώς κλειστό κλαμπ.
