Η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού από τις ΗΠΑ
5 Ιουνίου 1933
Στις 5 Ιουνίου του 1933, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ υπέγραψε το ιστορικό ψήφισμα του Κογκρέσου με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν επισήμως τον κανόνα του χρυσού. Σε μια εποχή όπου η Μεγάλη Ύφεση σάρωνε την αμερικανική οικονομία, η δέσμευση του νομίσματος με τα φυσικά αποθέματα χρυσού λειτουργούσε ως ασφυκτική θηλιά, αποτρέποντας την Κεντρική Τράπεζα από το να αυξήσει την προσφορά χρήματος. Η κίνηση αυτή επέτρεψε στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed) να τυπώσει χρήμα χωρίς το φυσικό αντίκρισμα σε πολύτιμα μέταλλα, πυροδοτώντας μια άνευ προηγουμένου νομισματική επέκταση για τη χρηματοδότηση του περίφημου New Deal. Αυτή η ιστορική ρήξη σήμανε ουσιαστικά τη γέννηση της σύγχρονης εποχής του fiat money (παραστατικού χρήματος).
σχετικά άρθρα
Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παραμένει χτισμένο πάνω σε αυτήν ακριβώς τη λογική: στην πίστη απέναντι στην κρατική οντότητα. Καθώς παρακολουθούμε την ανεξέλεγκτη διόγκωση του παγκόσμιου χρέους και τις απανωτές κρίσεις πληθωρισμού, το ρίσκο της υπερβολικής προσφοράς χρήματος γίνεται ολοένα και πιο ορατό. Οι κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως τυπώνουν ασταμάτητα για να καλύψουν τα συστημικά κενά,θυμίζοντας τους λόγους που οδήγησαν ιστορικά τις αγορές στην αναζήτηση «σκληρών»περιουσιακών στοιχείων.
Το ράλι του χρυσού στις σύγχρονες αγορές και η ανάδυση των ψηφιακών στοιχείων δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ηχώ της 5ης Ιουνίου 1933: μια διαρκής αμφισβήτηση της ικανότητας των κυβερνήσεων να διαχειριστούν το πληθωριστικό ρίσκο χωρίς να υποτιμήσουν βίαια την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Η μετάβαση αυτή απέδειξε πως,όταν ένα σύστημα φτάνει στα απόλυτα όριά του, οι κυβερνήσεις προτιμούν πάντα την πληθωριστική υποτίμηση από την ανοιχτή χρεοκοπία, αλλάζοντας απλώς τους κανόνες του παιχνιδιού.
