Στο αποκορύφωμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η βρετανική κυβέρνηση εισάγει το σύστημα Pay As You Earn (PAYE). Αντί οι πολίτες να πληρώνουν τον φόρο εισοδήματός τους με μια τεράστια επιταγή στο τέλος του έτους, ο φόρος παρακρατείται αυτόματα από τον εργοδότη κάθε εβδομάδα ή μήνα, πριν καν ο μισθός φτάσει στα χέρια του εργαζομένου.
σχετικά άρθρα
Μακροοικονομικά, αυτή είναι ίσως η πιο ιδιοφυής μεταρρύθμιση Δημοσιονομικής Διοίκησης (Fiscal Administration) στην ιστορία. Η Βρετανία χρειαζόταν απεγνωσμένα σταθερή ταμειακή ροή (cash flow) για να πληρώσει τον πόλεμο. Το PAYE εκμηδένισε το κόστος είσπραξης και σχεδόν εξαφάνισε τη φοροδιαφυγή των μισθωτών.
Αλλά η πραγματική του δύναμη βασίζεται στα Συμπεριφορικά Οικονομικά (Behavioral Economics): ο άνθρωπος νιώθει πολύ λιγότερο πόνο όταν χάνει χρήματα που δεν κράτησε ποτέ στα χέρια του. Η παρακράτηση στην πηγή μετέτρεψε τον φόρο εισοδήματος από μια ετήσια, οδυνηρή υπενθύμιση του κρατικού βάρους, σε μια “αόρατη” αφαίρεση, επιτρέποντας στα σύγχρονα κράτη πρόνοιας να διατηρούν υψηλούς φορολογικούς συντελεστές χωρίς να προκαλούν κοινωνικές εξεγέρσεις.
