Μια διεθνής κοινοπραξία ερευνητών δημοσιογράφων (ICIJ) δημοσιεύει τα “Panama Papers”: μια τεράστια διαρροή 11,5 εκατομμυρίων εμπιστευτικών εγγράφων από τη δικηγορική εταιρεία Mossack Fonseca στον Παναμά. Η διαρροή αποκάλυψε πώς πλούσιοι ιδιώτες, πολιτικοί ηγέτες και πολυεθνικές χρησιμοποιούσαν πολύπλοκα δίκτυα εταιρειών-βιτρινών (shell companies) για να κρύψουν περιουσιακά στοιχεία.
Οικονομικά, τα Panama Papers αποκάλυψαν τη σκληρή πραγματικότητα της Ασύμμετρης Παγκοσμιοποίησης. Έδειξαν ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα λειτουργεί σε δύο ταχύτητες: οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις υπόκεινται σε αυστηρή, εθνική φορολόγηση, ενώ το υπερ-Κεφάλαιο κινείται σε έναν αδιαφανή, διεθνικό χώρο Ρυθμιστικού Αρμπιτράζ (Regulatory Arbitrage).
Η 3η Απριλίου 2016 δεν αποκάλυψε απαραίτητα παράνομες πράξεις—το πιο σοκαριστικό ήταν ότι η φοροαποφυγή τρισεκατομμυρίων ήταν απολύτως νόμιμη. Αυτή η διαρροή κατέστρεψε την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κοινωνικό συμβόλαιο. Ανάγκασε τις κυβερνήσεις να πιέσουν για το κλείσιμο των φορολογικών παραδείσων και έθεσε τα θεμέλια για τη μετέπειτα συμφωνία του ΟΟΣΑ (2021) για την επιβολή ενός παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου 15%.

