H Ινδία ανοίγει τις αγορές της στον καπιταλισμό
24 Ιουλίου 1991
Bombay stock exchange building in Mumbai state Maharashtra
Το καλοκαίρι του 1991 η Ινδία βρισκόταν κυριολεκτικά εβδομάδες πριν από την απόλυτη, ταπεινωτική στάση πληρωμών. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν μόλις για να καλύψουν εισαγωγές τριών εβδομάδων και η κεντρική τράπεζα αναγκαζόταν να μεταφέρει τον εθνικό χρυσό αεροπορικώς στο Λονδίνο ως ενέχυρο για δάνεια επιβίωσης. Σε αυτό το σκηνικό απόλυτου μακροοικονομικού πανικού, στις 24 Ιουλίου, ο υπουργός Οικονομικών Μανμοχάν Σινγκ καταθέτει τον προϋπολογισμό που γκρέμισε οριστικά το περιβόητο «Licence Raj».
σχετικά άρθρα
Η βίαιη οικονομική απελευθέρωση διέλυσε τις ατελείωτες γραφειοκρατικές αλυσίδες, υποτίμησε απότομα τη ρουπία, μειώνοντας δραστικά τους εισαγωγικούς δασμούς και ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες στις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (FDI). Ήταν μια πράξη απόλυτης απελπισίας που, παραδόξως, γέννησε τη σημερινή οικονομική υπερδύναμη. Η στροφή της Ινδίας προς τις ελεύθερες αγορές άλλαξε για πάντα την ισορροπία του παγκόσμιου ΑΕΠ. Σήμερα, που το Νέο Δελχί λειτουργεί ως το απόλυτο δημογραφικό και παραγωγικό αντίβαρο στην Κίνα, κατανοούμε την αξία εκείνης της ημέρας. Καθώς οι δυτικές πολυεθνικές εφαρμόζουν τη στρατηγική του “China Plus One” απομακρύνοντας σιωπηλά τα εργοστάσιά τους από το Πεκίνο, η Ινδία κεφαλαιοποιεί εκείνη τη δύσκολη απόφαση. Ωστόσο, οι χαοτικές διαρθρωτικές ανισότητες, το τεράστιο χάσμα πλούτου και οι συχνά ανεπαρκείς υποδομές παραμένουν. Το 1991 η Ινδία γλίτωσε την χρεοκοπία επιλέγοντας τον νεοφιλελευθερισμό· σήμερα καλείται να αποδείξει αν αυτή η ξέφρενη οικονομική μεγέθυνση μπορεί να μετατραπεί σε βιώσιμη ευημερία χωρίς να πυροδοτήσει κοινωνικές εκρήξεις σε περιβάλλον επικίνδυνου πληθωρισμού.
