Στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης, κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των παντοπωλείων τα πρώτα κατεψυγμένα τρόφιμα μαζικής παραγωγής (λαχανικά, φρούτα, θαλασσινά) από την εταιρεία του Clarence Birdseye. Έχοντας παρατηρήσει τους Ίνουιτ στον Καναδά να καταψύχουν ψάρια στον αέρα του Αρκτικού χειμώνα, ο Birdseye εφηύρε τη βιομηχανική ταχεία κατάψυξη (flash freezing).
Οικονομικά, η 6η Μαρτίου 1930 σήμανε μια κολοσσιαία νίκη επί της εποχικότητας και της φθοράς. Η καινοτομία του Birdseye γέννησε την «Οικονομία της Ψυχρής Αλυσίδας» (Cold Chain Economics). Μέχρι τότε, η αγροτική οικονομία ήταν δέσμια της γεωγραφίας και του χρόνου· τεράστιες ποσότητες τροφίμων σάπιζαν πριν φτάσουν στον καταναλωτή. Η κατάψυξη σταθεροποίησε τις τιμές των αγροτικών προϊόντων (Commodities), εκμηδένισε τη σπατάλη τροφίμων και άλλαξε ριζικά το λιανεμπόριο (FMCG).
Μακροοικονομικά, υπήρξε και ένας αφανής κοινωνικός καταλύτης. Απελευθερώνοντας αμέτρητες ώρες από την καθημερινή προετοιμασία φαγητού, η βιομηχανία των κατεψυγμένων διευκόλυνε έμμεσα, τις επόμενες δεκαετίες, την είσοδο εκατομμυρίων γυναικών στην αγορά εργασίας. Σήμερα, τα logistics της «ψυχρής αλυσίδας» υποστηρίζουν από τα παγωτά της Unilever μέχρι τα εμβόλια της Pfizer, αποδεικνύοντας ότι ο έλεγχος της θερμοκρασίας είναι ένα από τα πιο κερδοφόρα infrastructure plays του καπιταλισμού.

