Το blame game της ακυβερνησίας και η παγίδα Μητσοτάκη στον Ανδρουλάκη
Η παγίδα της συγκυβέρνησης
Η παγϊδα της συναίνεσης που στήνει η ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ μέσω της Συνταγματικής Αναθεώρησης.
σχετικά άρθρα
Με όχημα τη Συνταγματική Αναθεώρηση και τις περίφημες 180 ψήφους, το Μαξίμου επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό δίλημμα. Είτε το ΠΑΣΟΚ θα εμφανιστεί ως δύναμη ευθύνης, είτε θα κατηγορηθεί ότι οδηγεί τη χώρα σε ακυβερνησία. Το σχέδιο προβλέπει δύο εναλλακτικές διαδρομές, με κοινό παρονομαστή την πολιτική πίεση προς τον Νίκο Ανδρουλάκη .
Στο κυβερνητικό επιτελείο γνωρίζουν ότι οι αριθμοί στη Βουλή δεν επιτρέπουν εύκολες θεσμικές υπερβάσεις χωρίς ευρύτερες συναινέσεις. Ωστόσο, πίσω από τη δημόσια συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, πολλοί διαβάζουν μια πολύ πιο σύνθετη πολιτική στρατηγική.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να μετατρέψει το ζήτημα της συναίνεσης σε ένα διαρκές πολιτικό τεστ για το ΠΑΣΟΚ. Κάθε άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη μπορεί να αξιοποιηθεί επικοινωνιακά ως ένδειξη αδιαλλαξίας, ενώ κάθε διάθεση συνεννόησης μπορεί να ανοίγει σενάρια μελλοντικών συνεργασιών.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: «Εμείς προτείναμε συνεννόηση. Η αντιπολίτευση αρνήθηκε».
Το διπλό στοίχημα του Μαξίμου
Στο παρασκήνιο αρκετοί εκτιμούν ότι το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα δεν είναι οι 180 ψήφοι σήμερα, αλλά η επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Έτσι κι αλλιώς από την πρώτη ψηφοφορία την περασμένη εβδομάδα φάνηκε ότι η Νέα Δημοκρατία πέρασε τα άρθρα που ήθελε αλλά όχι με τα τρία πέμπτα της Βουλής. Η μεγάλη συναίνεση δηλαδή πήγε περίπατο.
Εάν από τις κάλπες δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η Νέα Δημοκρατία θα μπορεί να υποστηρίξει ότι είχε εγκαίρως απλώσει χέρι συνεργασίας και υπευθυνότητας, αλλά το ΠΑΣΟΚ το απέρριψε.
Έτσι, η ευθύνη για πιθανή πολιτική αστάθεια ή παρατεταμένες διαπραγματεύσεις θα επιχειρηθεί να μεταφερθεί στον Νίκο Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κλασικό πολιτικό «blame game», όπου η μάχη δεν δίνεται μόνο για τις ψήφους αλλά και για τις εντυπώσεις.
Το δίλημμα του ΠΑΣΟΚ
Στη Χαριλάου Τρικούπη βρίσκονται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα.
Από τη μία πλευρά, η αποδοχή συναινέσεων μπορεί να τροφοδοτήσει σενάρια κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, κάτι που η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απορρίπτει δημόσια.
Από την άλλη, η πλήρης άρνηση κινδυνεύει να αξιοποιηθεί από την κυβέρνηση ως απόδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ βάζει το κομματικό συμφέρον πάνω από τη θεσμική λειτουργία της χώρας.
Με άλλα λόγια, κάθε επιλογή συνοδεύεται από πολιτικό κόστος.
Οι 180 ψήφοι και το μήνυμα
Η πρώτη ψηφοφορία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση έδειξε ότι η πολυπόθητη διακομματική συναίνεση δεν επιτεύχθηκε, καθώς οι προτάσεις της κυβέρνησης δεν συγκέντρωσαν την ενισχυμένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών.
Ωστόσο, στο κυβερνητικό στρατόπεδο φαίνεται να θεωρούν ότι η πολιτική αξία της πρωτοβουλίας δεν εξαντλείται στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να εμφανίζεται σταθερά ως η δύναμη που καταθέτει προτάσεις και ζητά ευρύτερες συναινέσεις, ακόμη και αν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι αυτές δύσκολα θα επιτευχθούν.
Τα παζάρια συγκυβέρνησης
Η συζήτηση για τις συναινέσεις αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, το ερώτημα των συνεργασιών θα επιστρέψει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση επιδιώκει να διαμορφώσει από τώρα το αφήγημα ότι έκανε όλες τις απαραίτητες κινήσεις για να εξασφαλίσει πολιτική σταθερότητα, ενώ όσοι αρνήθηκαν τη συνεννόηση θα πρέπει να αναλάβουν και το πολιτικό κόστος.
Το αν αυτή η στρατηγική θα αποδώσει ή αν θα γυρίσει μπούμερανγκ, θα εξαρτηθεί από το πολιτικό κλίμα και τους συσχετισμούς που θα διαμορφωθούν μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές. Προς το παρόν, όμως, η «παγίδα της συναίνεσης» έχει ήδη στηθεί και ο Νίκος Ανδρουλάκης καλείται να κινηθεί σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πολιτικό ναρκοπέδιο.
