Η συζήτηση για τη συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού φορέα στον χώρο της Κεντροαριστεράς επανέρχεται συχνά στο πολιτικό προσκήνιο, όμως μέχρι σήμερα παραμένει περισσότερο επιθυμία παρά πραγματικότητα. Είναι σαν να λέμε ότι ένας διαγωνισμός έργου στο δημόσιο έχει κηρυχθεί άγονος. Έτσι είναι και εδώ διαγωνισμός μεταξύ πολιτικών αρχηγών.
σχετικά άρθρα
Παρά τις δημόσιες εκκλήσεις για «προοδευτικό μέτωπο», ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά αδυνατούν να βρουν κοινό βηματισμό, με τις διαφορές μεταξύ των ηγεσιών να λειτουργούν ως βασικό εμπόδιο. Η μία και μοναδική διαφορά δεν είναι φυσικά τα επιμέρους ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα , αυτά είναι προφάσεις.
Η κύρια διαφορά μεταξύ αυτών των κομμάτων που δεν συμφωνούν σε τίποτε , είναι το ποιος από τους τρεις θα γίνει αρχηγός στην περίπτωση της ένωσης των τριών κομμάτων. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Σωκράτης Φάμελλος, ο Αλέξης Χαρίτσης, ή ο Αλέξης Τσίπρας που και αυτός με το δικό του κόμμα όταν το ανακοινώσει θα μπει στην “ουρά” για αρχηγός. Όλοι τους θέλουν να ηγηθούν και μεταξύ τους διαφωνούν για το ποιος θα είναι αυτός που θα τα βάλει με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις εθνικές εκλογές διεκδικώντας την πρωθυπουργία.
Ποιος από τους τέσσερις ;
Ένα ακόμη σημείο που δείχνει πως οι τρεις συν ένας αρχηγός δεν έχουν κοινό στίγμα και κοινό βηματισμό είναι πως μόνο ο Νίκος Ανδρουλάκης δέχθηκε να συνομιλήσει με τον πρωθυπουργό για το θέμα του πολέμου στη Μ. Ανατολή και την αποστολή των δύο φρεγατών και των 4 πολεμικών αεροσκαφών τύπου f16 στη Κύπρο , σε αντίθεση με τους άλλους (Φάμελλος και Χαρίτσης) που ζητούν μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να συγκληθεί το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών , κάτι που ενδεχομένως θα δραματοποιούσε τα γεγονότα και θα μεγιστοποιούσε την κρίση με συνέπειες και στον οικονομικό τομέα.
Στο ΠΑΣΟΚ η γραμμή της ηγεσίας επιμένει στην αυτόνομη πορεία του κόμματος, με τον Νίκο Ανδρουλάκη και στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη να θεωρούν ότι μια πρόωρη σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ θα αλλοίωνε την πολιτική ταυτότητα του κόμματος και θα υπονόμευε την προσπάθεια επανακατάκτησης του χώρου της Κεντροαριστεράς. Η θέση αυτή δεν είναι ομόφωνη, καθώς υπάρχουν φωνές που βλέπουν θετικά μια μετεκλογική συνεργασία, ωστόσο η επίσημη γραμμή παραμένει η πολιτική αυτονομία. Παράδειγμα ο Χάρης Δούκας ένας εκ των διεκδικητών της ηγεσίας , θέλει στο επικείμενο συνέδριο , το ΠΑΣΟΚ να τα βρει με τον ΣΥΡΙΖΑ και να αποκλειστεί η πιθανότητα συνεργασίας μετεκλογικής με τη ΝΔ στην περίπτωση μη αυτοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, η συζήτηση για έναν νέο φορέα της προοδευτικής παράταξης παραμένει ανοικτή, ιδιαίτερα μετά τις παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα που άφησαν αιχμές τόσο προς το ΠΑΣΟΚ όσο και προς τη Νέα Αριστερά, επιδιώκοντας μια ευρύτερη ανασύνθεση του χώρου. Ωστόσο οι πρωτοβουλίες αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής μεταφραστεί σε συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο συνεργασίας. Το αλαλούμ της Κουμουνδούρου , με τα διάφορα στελέχη όπως τον Παύλο Πολάκη να μη θέλουν ούτε ζωγραφιστό να βλέπουν το ΠΑΣΟΚ δυσχεραίνει το μήνυμα του Φάμελλου, που επιδιώκει να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ γιατί αλλιώς θα εξαερωθεί και τα 3/4 του κόμματός του από όσο έχει απομείνει ακόμη σε μία νύχτα θα περάσει στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, με μια νέα διάσπαση.
Την ίδια ώρα, η Νέα Αριστερά εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε σενάρια βιαστικής σύγκλισης, καθώς στο εσωτερικό της υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το αν και υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει συνεργασία με τα άλλα κόμματα του χώρου. Στη Νέα αριστερά έχουν τετραγωνίσει τον κύκλο, κοντεύουν μέχρι και Νόμπελ να πάρουν αν το πετύχουν , καθώς όλοι διαφωνούν με όλους ως προς το εγχείρημα της συνένωσης της κεντροαριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.
Το αποτέλεσμα φυσικά είναι βούτυρο στο ψωμί του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο κατακερματισμένος χώρος της αντιπολίτευσης, με τα κόμματα να ανταγωνίζονται για την ηγεμονία στην Κεντροαριστερά αντί να συγκροτούν κοινό πολιτικό φορέα, δημιουργεί συνθήκες νίκη της κυβερνητικής παράταξης έστω και αν χρειαστεί να γίνουν δύο ή τρεις εκλογές στην περίπτωση μη αυτοδυναμίας . Και όσο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από πρόσωπα, στρατηγικές και κομματικές ισορροπίες, το ενδεχόμενο ενός ενιαίου σχήματος παραμένει –τουλάχιστον προς το παρόν– περισσότερο πολιτική εξίσωση παρά άμεση προοπτική.
Με άλλα λόγια, έβηξε ο Νίκος σχόλασε ο γάμος.
