Πολάκης: Ο «μεγάλος παίκτης» που δεν κερδίζει ποτέ – Πώς τον έφαγε η Δούρου στη στροφή
Πολύς θόρυβος για το τίποτα από τον αψύ Κρητικό
Φώναζε για ανατροπές, προανήγγειλε επιστροφές και σαρωτικές αλλαγές, αλλά τελικά έκανε πίσω ο ίδιος – Η πολιτική διαδρομή του με τις μεγάλες συγκρούσεις και τα μικρά αποτελέσματα. Τελικά μέχρι και η Ρένα Δούρου τον έφαγε στη στροφή και τον άφησε – τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές – μακριά από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα προσπαθούν να του βρουν ένα ρόλο μέσα στο κόμμα για να του «χρυσώσουν το χάπι» και να μην επιχειρήσει νέα ευτράπελα στην Κουμουνδούρου.
σχετικά άρθρα
Από τη «σκούπα» στον ΣΥΡΙΖΑ στην προσωπική αναδίπλωση
Ήταν ο άνθρωπος που εμφανιζόταν έτοιμος να τα αλλάξει όλα. Ο Παύλος Πολάκης προειδοποιούσε, απειλούσε, προανήγγελλε πολιτικές ανατροπές και έδινε την εικόνα ότι ετοιμάζεται για μεγάλη εσωκομματική μάχη. Μιλούσε για αλλαγή σελίδας, για δυναμική επιστροφή και για έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορούσε – όπως υποστήριζε – να ξαναβρεί τον δρόμο του.
Τελικά, όμως, η μεγάλη κίνηση δεν ήρθε ποτέ. Ο «μεγάλος παίκτης» επέλεξε να μην κατέβει στο γήπεδο.
Μέλι μέλι και από τηγανίτα τίποτα
Η ρητορική της σύγκρουσης έμεινε χωρίς την πολυαναμενόμενη αναμέτρηση και η πολιτική πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο δύσκολη από τις δημόσιες προαναγγελίες. Όπως λένε αρκετοί στην αριστερά ο Πολάκης κάνει πολλή φασαρία αλλά δεν έχει περιεχόμενο.
Η υπόθεση Δούρου και η μεγάλη αναδίπλωση
Για μεγάλο διάστημα ο Παύλος Πολάκης είχε σηκώσει ψηλά τη σημαία της αλλαγής στον ΣΥΡΙΖΑ. Είχε αφήσει αιχμές για στελέχη, είχε ζητήσει ουσιαστικά ανανέωση προσώπων και είχε βάλει στο στόχαστρο ακόμη και την παραμονή της Ρένας Δούρου στο κομματικό σκηνικό.
Παρουσιαζόταν ως η δύναμη που θα έφερνε τη ρήξη και θα οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε νέα πορεία.
Όμως όταν ήρθε η ώρα της προσωπικής δοκιμασίας, η εικόνα άλλαξε. Η πιθανότητα μιας εκλογικής διαδικασίας μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, όπου – σύμφωνα με τους πολιτικούς του αντιπάλους – δεν διαθέτει ισχυρά ερείσματα, φαίνεται ότι λειτούργησε αποτρεπτικά.
Έτσι, αντί για τη μεγάλη μάχη που προανήγγειλε, ήρθε η αποχώρηση από την κούρσα.
Οι «πόλεμοι» με όλους και οι μάχες χωρίς τρόπαιο
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παύλος Πολάκης εμφανίζεται ως ο άνθρωπος της εσωκομματικής σύγκρουσης.
Στο παρελθόν έχει έρθει σε αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα, επιχειρώντας πολλές φορές να πιέσει για διαφορετικές επιλογές, χωρίς όμως να καταφέρει να επιβάλει τη γραμμή του.
Στη συνέχεια συγκρούστηκε με τον Στέφανο Κασσελάκη, ενώ βρέθηκε απέναντι και στον Σωκράτη Φάμελλο στη μάχη για την ηγεσία του κόμματος, όπου τελικά δεν κατάφερε να επικρατήσει.
Ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται: δυνατές δηλώσεις, σκληρές επιθέσεις, υψηλοί τόνοι, αλλά περιορισμένα πολιτικά αποτελέσματα.
Ο πολιτικός με το έντονο «εγώ»
Το βασικό χαρακτηριστικό που του αποδίδουν οι επικριτές του είναι ότι κινείται περισσότερο με το ένστικτο και το συναίσθημα παρά με μια μακροχρόνια στρατηγική.
Η πολιτική του παρουσία βασίζεται στη σύγκρουση, στην προσωπική αντιπαράθεση και στη λογική της μετωπικής επίθεσης. Αυτό του έχει δώσει φανατικούς υποστηρικτές, αλλά ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει και πολλούς εσωκομματικούς αντιπάλους.
Το πρόβλημα, όμως, για έναν πολιτικό που θέλει να πρωταγωνιστήσει δεν είναι μόνο να δίνει μάχες. Είναι και να τις κερδίζει.
Πολύς θόρυβος, λίγες νίκες
Ο Παύλος Πολάκης παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και μαχητικά πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι διαθέτει ισχυρή πολιτική ταυτότητα και μεγάλη επιρροή σε ένα κομμάτι της κομματικής βάσης.
Όμως άλλο η ένταση της παρουσίας και άλλο η πολιτική επικράτηση.
Μέχρι σήμερα η διαδρομή του θυμίζει περισσότερο έναν μόνιμο «αντάρτη» παρά έναν ηγέτη που καταφέρνει να διαμορφώνει τις εξελίξεις.
Ένας παίκτης που μπαίνει πάντα δυνατά στο παιχνίδι, σηκώνει τη σημαία της ανατροπής, αλλά στο τέλος βρίσκεται αντιμέτωπος με το ίδιο ερώτημα:
Πόσες μάχες μπορεί να δώσει κάποιος, όταν το αποτέλεσμα στο τέλος γράφει συνεχώς ήττα;
