Οι μονομάχοι της 2ης θέσης – Τα συν και τα πλην Τσίπρα και Ανδρουλάκη – Crash test – Ποιος κερδίζει στα σημεία;
Crash test - Ποιος κερδίζει στα σημεία;
§Η συζήτηση στην κοινωνία γύρω από το ποιος μπορεί να εκφράσει αποτελεσματικότερα τον χώρο της Κεντροαριστεράς αναζωπυρώνεται, καθώς τα βλέμματα στρέφονται στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για δύο πολιτικούς με διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετική πολιτική διαδρομή και διαφορετικά πλεονεκτήματα, τα οποία αναδεικνύονται τόσο στη δημόσια εικόνα τους όσο και στον τρόπο λειτουργίας των πολιτικών τους σχηματισμών.
σχετικά άρθρα
Χαρισματικός και επικοινωνιακός
Καθορισμός χαρακτηριστικής εικόνας
Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς ένας ιδιαίτερα χαρισματικός και επικοινωνιακός πολιτικός. Η εμπειρία του ως πρώην πρωθυπουργού και η ικανότητά του να κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο αποτελούν ισχυρά πλεονεκτήματα. Παράλληλα, σε ορισμένες δημοσκοπήσεις που διερευνούν τη διεισδυτικότητα του ή τη δημοφιλία προσώπων, καταγράφει υψηλές επιδόσεις, συχνά αμέσως μετά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, γεγονός που καταδεικνύει ότι εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική πολιτική απήχηση.
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, η πολιτική πρωτοβουλία που συνδέεται με τον Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται ακόμη σε στάδιο διαμόρφωσης. Το κόμμα του δεν διαθέτει μέχρι σήμερα οργανωμένο κομματικό μηχανισμό, δίκτυο οργανώσεων σε όλη τη χώρα ούτε συγκροτημένες κομματικές δομές αντίστοιχες ενός καθιερωμένου κόμματος. Επίσης, η ΕΛΑΣ στελέχη και ο ίδιος ο πρόεδρος δεν έχουν ακόμη παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης ή επεξεργασμένες νομοθετικές προτάσεις, με αποτέλεσμα η δημόσια παρέμβασή τους να βασίζεται κυρίως στην πολιτική κριτική προς την κυβέρνηση και στις παρεμβάσεις για την τρέχουσα επικαιρότητα.
Υπερτερεί στα οργανωτικά ο Νίκος Ανδρουλάκης
Από την άλλη πλευρά, ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διαθέτει στη διάθεσή του έναν οργανωμένο κομματικό μηχανισμό με παρουσία σε ολόκληρη την Ελλάδα, κοινοβουλευτική ομάδα και θεσμοθετημένες διαδικασίες παραγωγής πολιτικής. Το κόμμα καταθέτει προτάσεις νόμου, επεξεργάζεται συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις και επιχειρεί να αναδείξει προγραμματικό λόγο σε μια σειρά θεμάτων, από την οικονομία μέχρι τη θεσμική λειτουργία του κράτους.
Από την άλλη, ο Ανδρουλάκης συχνά δέχεται κριτική ότι υστερεί σε επίπεδο επικοινωνίας και προσωπικής απήχησης σε σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. Παρότι προβάλλει μια πιο θεσμική και οργανωμένη εικόνα, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να δημιουργήσει το ίδιο ισχυρό προσωπικό πολιτικό αποτύπωμα ή να κινητοποιήσει ευρύτερα ακροατήρια με τον τρόπο που το πέτυχε ο πρώην πρωθυπουργός.
Δυο διαφορετικοί κόσμοι
Η σύγκριση των δύο αναδεικνύει τελικά δύο διαφορετικά πολιτικά μοντέλα. Ο Αλέξης Τσίπρας υπερέχει στην προσωπική επικοινωνία, στην αναγνωρισιμότητα και στην ικανότητα να διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζει μεγαλύτερη έμφαση στην κομματική οργάνωση, στη θεσμική λειτουργία και στην παραγωγή συγκεκριμένων προγραμματικών προτάσεων. Το ποιο από τα δύο μοντέλα θα αποδειχθεί πιο αποτελεσματικό θα εξαρτηθεί από το αν οι πολίτες θα δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην πολιτική προσωπικότητα ή στη συγκροτημένη κομματική δομή και το πρόγραμμα.
