Σε έναν άτυπο διαγωνισμό για το ποιος θα καταλάβει τη δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές επιδίδονται ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας διαγκωνισμός μεταξύ τους, για το ποιος θα είναι ο κυρίαρχος στην κεντροαριστερά την επομένη των εκλογών· ποιος δηλαδή θα λάβει την εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να συνομιλήσει με τον πρώτο που θα έχει αναδειχθεί από τις εκλογές, που σύμφωνα με όλες τις έως τώρα ενδείξεις —δημοσκοπικές κυρίως— θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκτός απροόπτου. Νίκος Ανδρουλάκης ή Αλέξης Τσίπρας;
σχετικά άρθρα
Και οι δύο επιχειρούν να εμφανιστούν ως η εναλλακτική λύση, να πείσουν τους πολίτες ότι διαθέτουν διαφορετική οικονομική συνταγή από την κυβέρνηση. Ωστόσο όμως και οι δύο απευθύνονται στους ίδιους ψηφοφόρους του κέντρου και της κεντροαριστεράς με την ίδια ρητορική, διαφορετική φρασεολογία αλλά με τα ίδια εργαλεία. Το «αντί» που χρησιμοποιούν στο λόγο τους είναι κοινό και στους δύο πολιτικούς που προβάλλουν, κατά τη δική τους εκδοχή, μια δική τους κανονικότητα που υπόσχονται χωρίς πολλά πολλά λόγια στους πολίτες, χωρίς δηλαδή σχέδιο, κόστος, αποτέλεσμα.
Η στρατηγική του μέτρου και ο κίνδυνος του λαϊκισμού
Πιο ήπιος είναι ο κ. Ανδρουλάκης. Πιο μετρημένος, όχι τόσο ριζοσπαστικός, ούτε μόνο καταγγελτικός όπως ο Αλέξης Τσίπρας. Προτάσεις, ιδέες, καταθέτει προτάσεις νόμου επιδιώκοντας να εμφανίσει ως λύση το μέτρο που προτείνει. Μερικές όμως φορές, λόγω του ανταγωνισμού που έχει με τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα, καμιά φορά ξεφεύγει και λαϊκίζει, είτε μέσα από τη στάση που κρατά στη Βουλή είτε μέσα από κείμενα που υπογράφει μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον ΣΥΡΙΖΑ για να πετύχει τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών που χρειάζεται η Βουλή, όπως έκανε πριν μερικούς μήνες για την πρόταση εξεταστικής επιτροπής.
Ο αγώνας του Νίκου Ανδρουλάκη δεν είναι μόνο προς τον Αλέξη Τσίπρα, είναι και προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θέλει στις εκλογές είτε να παραμείνει δεύτερος όπως είναι τώρα, είτε έστω και με μία ψήφο διαφορά να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη —κάτι που μέχρι στιγμής φαίνεται εντελώς αδύνατον. Επομένως η πολιτική του εστιάζεται προς αυτούς τους δύο. Ένας από τους λόγους για τον οποίο τον κατηγορούν, κυρίως από την κυβερνητική πλειοψηφία, είναι ότι δεν απαντά στο μόνιμο ερώτημα με ποιον θα κυβερνήσει στην περίπτωση που έρθει πρώτος στις εθνικές εκλογές αλλά δεν έχει την πλειοψηφία της Βουλής.
Το νέο περιτύλιγμα και το δίλημμα των πολιτών
Στον αντίποδα όλων αυτών, ο Αλέξης Τσίπρας έφτιαξε ένα ωραίο περιτύλιγμα, το ονόμασε «Ιθάκη», και μέσω αυτού του περιτυλίγματος προσπαθεί να «χρυσώσει το χάπι», κάνοντας συνολικό comeback στην ενεργό πολιτική δράση ιδρύοντας το δικό του κόμμα και συμμετέχοντας στις εθνικές εκλογές, αφού πρώτα έχει καταφέρει να διασπάσει και να διαλύσει τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ, που αργά ή γρήγορα θα πάει μαζί του.
Παρά τις διαφορές που έχει με τον Νίκο Ανδρουλάκη, τελικά είναι τόσο ίδιοι μεταξύ τους που στοχεύουν και οι δύο στο ίδιο κοινό, τους ίδιους ψηφοφόρους, τις ίδιες «καλύτερες μέρες» που υπόσχονται στους πολίτες, και κάπου-κάπου τα ίδια επιχειρήματα κατά της κυβέρνησης. Οι πολίτες επομένως, όταν θα έρθει η ώρα, θα κληθούν να επιλέξουν τι είναι περισσότερο συμφέρον για τους ίδιους: Ένα γνήσιο κεντρώο κόμμα με ρίζες στη δημοκρατική παράταξη, ή ένα κόμμα που μπορεί με μεγάλη ευκολία να επαναπροσδιορίζει τη στάση του, προφανώς έχοντας ξεχάσει τι είχε πει στο παρελθόν και τι έκανε όταν κυβερνούσε τη χώρα. Η απάντηση φυσικά ανήκει σε όλους εμάς, τους πολίτες.
