Κλιματικοί Πρόσφυγες: Το Μέλλον που Δεν Θέλουμε Να Δούμε;
σχετικά άρθρα
Εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως βρίσκονται ήδη σε κίνηση ή θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους λόγω της κλιματικής κρίσης, όμως η διεθνής κοινότητα αρνείται πεισματικά να τους αναγνωρίσει ως «κλιματικούς πρόσφυγες». Αυτή η «αόρατη» πραγματικότητα αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για το μέλλον, με τον Άντονι Νιόνγκ, επικεφαλής του αρμόδιου τμήματος της Αφρικανικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, να το περιγράφει γλαφυρά: «Είναι πιο φθηνό να χτίσουμε έναν φράχτη γύρω από τον γκρεμό, παρά να πληρώνουμε για ακριβά ασθενοφόρα τα οποία θα περιμένουν τους ανθρώπους κάτω, πότε θα πέσουν.»
Ο Νιόνγκ προειδοποιεί για μαζική μετανάστευση από χώρες όπως το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν, η ΛΔ του Κονγκό, η Σομαλία, το Μάλι, το Μπουρούντι ή ακόμα και η Νιγηρία, καθώς το φαινόμενο Ελ Νίνιο αναμένεται να πλήξει σφοδρά σημαντικό τμήμα του πλανήτη. Ο «φράχτης» που αναφέρει δεν είναι τείχη που θα εμποδίσουν την φυγή, αλλά τα επείγοντα μέτρα για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής κρίσης.
Το σήμα κινδύνου αφορά άμεσα την Ευρώπη, η οποία θα δεχθεί τη μεγαλύτερη πίεση από αυτά τα μεταναστευτικά κύματα. Ο συνολικός πληθυσμός των προαναφερθεισών αφρικανικών χωρών αγγίζει το μισό δισεκατομμύριο, αριθμός σχεδόν ίσος με αυτόν της ΕΕ των «27» μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο. Μην ξεχνάμε και γειτονικά κράτη όπως το Ιράκ και η Συρία, που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.
Η Αφρική και η Μέση Ανατολή δεν είναι, φυσικά, τα μοναδικά «καυτά σημεία» του πλανήτη. Υπολογίζεται ότι πάνω από 75 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα σε παράκτιες περιοχές, σε ύψος μικρότερο του ενός μέτρου από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτοί οι άνθρωποι θα μετατραπούν σε κλιματικούς πρόσφυγες εάν η άνοδος της στάθμης των υδάτων συνεχιστεί με τους τρέχοντες ρυθμούς. Ένα ζήτημα που απαιτεί άμεσα συντονισμένες Πολιτική δράσεις και λύσεις.
Παρά τη δραματική αυτή κατάσταση, 75 χρόνια μετά τη Σύμβαση για τους Πρόσφυγες της Γενεύης (1951) και 59 χρόνια μετά το Πρωτόκολλο του 1967, οι εκτοπισμένοι λόγω κλιματικής κρίσης παραμένουν επισήμως «αόρατοι». Μελέτη του Ευρωκοινοβουλίου επιβεβαιώνει αυτό το κενό: το κλίμα δεν αποτελεί αιτία για αναζήτηση ασύλου.
Η συζήτηση για την επίσημη υιοθέτηση του όρου «κλιματικοί πρόσφυγες» ξεκίνησε το μακρινό 1985, δηλαδή πριν από τέσσερις δεκαετίες! Κι όμως, μέχρι σήμερα, κυβερνήσεις και θεσμοί σφυρίζουν αδιάφορα, αγνοώντας το τεράστιο ανθρώπινο και Οικονομία κόστος.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η κλιματική κρίση είναι εδώ, φέρνοντας καύσωνες, ξηρασίες, ακραία φαινόμενα και, φυσικά, πρόσφυγες. Η αναγνώριση της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα. Αλλιώς, ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν που σύντομα θα συγκρουστεί με τη σκληρή αλήθεια.
