Πέθανε ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης: Οι άγνωστες πτυχές της πολιτικής του διαδρομής
Ο Ευπατρίδης της κεντροδεξιάς
Ο φάκελος της Χούντας το «ναι» στον Καραμανλή και το μυστικό πάθος πίσω από τον φωτογραφικό φακό
σχετικά άρθρα
Για τους περισσότερους ήταν ο κλασικός αστός πολιτικός. Πάντα προσεγμένος, χαμηλών τόνων, μετρημένος στις δημόσιες εμφανίσεις του. Πίσω όμως από την εικόνα του κορυφαίου στελέχους της Νέας Δημοκρατίας κρυβόταν μια ζωή με παρασκήνιο, δύσκολες αποφάσεις και άγνωστες ιστορίες που ελάχιστοι γνώριζαν.
Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης δεν ήταν μόνο υπουργός και βουλευτής επί δεκαετίες. Ήταν ένας άνθρωπος που άφησε πίσω μια πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή καριέρα, βρέθηκε απέναντι στη δικτατορία, έζησε από κοντά τις μεγαλύτερες πολιτικές ανατροπές της Μεταπολίτευσης και έκρυβε μια καλλιτεχνική πλευρά που ελάχιστοι είχαν ανακαλύψει.
Άφησε τη λαμπρή καριέρα για ένα τηλεφώνημα του Καραμανλή
Επέστρεψε από το Φράιμπουργκ της Γερμανίας με διδακτορικό στο Εταιρικό Δίκαιο και όλα έδειχναν ότι θα εξελισσόταν σε έναν από τους κορυφαίους νομικούς της χώρας.
Τότε ήρθε το τηλεφώνημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η πρόταση να είναι υποψήφιος με την ΕΡΕ το 1961 δεν τον ενθουσίασε αμέσως. Αντίθετα, δίστασε. Η οικογένειά του θεωρούσε ότι εγκατέλειπε μια ασφαλή και λαμπρή επιστημονική πορεία για έναν χώρο γεμάτο αβεβαιότητες.
Τελικά είπε το μεγάλο «ναι». Και εκείνη η απόφαση άλλαξε οριστικά τη ζωή του.
Η Χούντα και οι επαφές που έμεναν μακριά από τα φώτα
Στα χρόνια της δικτατορίας κράτησε αποστάσεις από το καθεστώς και δεν αποδέχθηκε συνεργασία μαζί του.
Παράλληλα, σύμφωνα με μαρτυρίες και ιστορικές αναφορές, διατηρούσε επαφές με στελέχη του προδικτατορικού πολιτικού κόσμου και με ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, παρακολουθώντας στενά τις πολιτικές εξελίξεις και την προοπτική επιστροφής της δημοκρατίας.
Η μάχη που ήξερε ότι δύσκολα θα κέρδιζε
Το 1993 μπήκε στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στον Μιλτιάδη Έβερτ.
Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι οι αριθμοί δεν ήταν με το μέρος του.
Παρ’ όλα αυτά δεν έκανε πίσω. Ήθελε η διαδικασία να αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα και να μη δοθεί η εικόνα ενός κόμματος χωρίς εναλλακτικές επιλογές μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Η ήττα του δεν συνοδεύτηκε από πικρία. Αντίθετα, συνεχάρη αμέσως τον αντίπαλό του, αφήνοντας πίσω του μια εικόνα πολιτικής ευπρέπειας που ακόμη και αντίπαλοί του αναγνώριζαν.
Ο υπουργός που προτιμούσε να βρίσκεται πίσω από τον φακό
Ελάχιστοι γνώριζαν ότι η μεγάλη του απόδραση από την πολιτική ήταν η φωτογραφία.
Σχεδόν σε κάθε ταξίδι κουβαλούσε μαζί του φωτογραφική μηχανή. Δεν τον ενδιέφεραν μόνο τα επίσημα στιγμιότυπα. Αναζητούσε πρόσωπα της καθημερινότητας, τοπία, μικρές ανθρώπινες ιστορίες και εικόνες που περνούσαν απαρατήρητες.
Αργότερα, μέρος αυτού του υλικού δημοσιεύθηκε στο λεύκωμα «Πολιτι(στι)κή Φωτογραμμετρία», αποκαλύπτοντας μια εντελώς διαφορετική πλευρά ενός ανθρώπου που οι περισσότεροι είχαν ταυτίσει αποκλειστικά με την πολιτική.
Η Βαρβίτσα που δεν ξέχασε ποτέ
Παρότι έζησε στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας, δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς του με τη Βαρβίτσα Λακωνίας.
Όποτε του το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του, επέστρεφε στο χωριό των προγόνων του, συνομιλούσε με τους κατοίκους χωρίς επισημότητες και απέφευγε κάθε προνόμιο.
«Εδώ θυμάμαι ποιος είμαι», έλεγε σε ανθρώπους του περιβάλλοντός του, θεωρώντας ότι η επαφή με την ελληνική επαρχία ήταν το καλύτερο αντίδοτο απέναντι στη φθορά της εξουσίας.
Πίσω από τον έμπειρο υπουργό, υπήρχε τελικά ένας άνθρωπος που δεν σταμάτησε ποτέ να παρατηρεί – είτε την πολιτική είτε τη ζωή – μέσα από έναν διαφορετικό φακό.
