Τέλος εποχής για την Καρυστιανού: Ποιος κερδίζει;
σχετικά άρθρα
Το σίριαλ της διάλυσης του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, που μονοπωλεί το ενδιαφέρον του καλοκαιριού, βρίσκεται στην κορύφωσή του. Ένα πολιτικό εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από ένα συλλογικό τραύμα, αυτό των Τεμπών, δείχνει πλέον να καταρρέει, αφήνοντας πίσω του πολλά ερωτήματα και αναταράξεις στο Πολιτική σκηνικό.
Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοια «κόμματα-μετεωρίτες» να αστράφτουν στο πολιτικό στερέωμα, μόνο και μόνο για να σβήσουν λίγο αργότερα. Θυμάστε τη Μαρίνα Δίζη, την πρώτη «πράσινη» βουλευτή του 1989, ή το «Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών» του Δημήτρη Αβραμόπουλου το 2001, που άγγιξε το 17% στις δημοσκοπήσεις αλλά δεν έφτασε καν στις κάλπες του 2004;
Η περίπτωση της κυρίας Καρυστιανού, ωστόσο, διαφέρει. Προήλθε από μια τραγωδία που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα. Η ίδια, ως θύμα, ενσάρκωσε την οργή χιλιάδων πολιτών. Όμως, τα συναισθήματα ανεβάζουν κόμματα, δεν τα συγκροτούν. Χωρίς σαφή ιδεολογική τοποθέτηση και πολιτικές επεξεργασίες, η κατάρρευση ήταν αναπόφευκτη.
Δύο βασικοί παράγοντες επιτάχυναν την πτώση. Πρώτον, οι προσωπικές αντιλήψεις της κυρίας Καρυστιανού, που κινούνται σε έναν θρησκευόμενο συντηρητισμό, έχουν ευρεία απήχηση στην Αμερική αλλά παραμένουν περιθωριακές στην Ελλάδα. Αντίθετα, οι διαδηλωτές των Τεμπών, στην πλειονότητά τους νέοι και αριστερών καταβολών, απείχαν πολύ από αυτή τη φονταμενταλιστική ερμηνεία της οργής τους.
Δεύτερον, η ιδιωτική διαχείριση του κόμματος από ένα δίδυμο οδήγησε στην εκκαθάριση κάθε τρίτου. Τελικά, μένουν «δύο κυρίες μόνες τους» – μια εικόνα που δεν εμπνέει πολιτική βιωσιμότητα.
Η κατάρρευση αυτή έχει άμεσες επιπτώσεις. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πού θα στραφούν οι δυνητικοί ψηφοφόροι αυτής της «Ελπίδας» που, όπως φαίνεται, πεθαίνει πρώτη. Ένα σημαντικό μέρος τους μπορεί να αυξήσει την αποχή, διευκολύνοντας έτσι την επίτευξη των εκλογικών στόχων του κ. Μητσοτάκη. Επίσης, βελτιώνονται οι προοπτικές του κ. Βελόπουλου και το άθροισμα των εδρών του με τη ΝΔ, κάτι που έχει τις δικές του Οικονομίας προεκτάσεις στην αγορά και την επιχειρηματικότητα.
Ο πιο κερδισμένος, ωστόσο, αυτή τη στιγμή, είναι ο κ. Σαμαράς. Η αποσάθρωση του κόμματος Καρυστιανού του ανοίγει μια δυνητική εκλογική δεξαμενή, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα. Ο κ. Σαμαράς, με την εμπειρία του, δεν θα επαναλάβει το λάθος να ιδρύσει κόμμα πριν την τελική εκλογική ευθεία.
Για τον κ. Μητσοτάκη, αυτά δεν είναι καλά νέα. Η προειδοποίηση του μαντείου, όπως στο ποίημα, παραμένει ορθή: «τα εβδομήντα χρόνια να φοβάσαι». Το πολιτικό τοπίο αλλάζει, και η εξαφάνιση των «κομμάτων-μετεωριτών» αφήνει κενά που σπεύδουν να καλύψουν οι παλιοί γνώριμοι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το παιχνίδι των συσχετισμών μόλις ξεκίνησε.
