ΣΟΚ: Απειλείται η ύπαρξη των Παλαιστινίων; Η Ελλάδα τι;
σχετικά άρθρα
Ο Γιούσεφ Ντόρκχομ, πρεσβευτής της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, εκπέμπει δραματικό μήνυμα: η ίδια η ύπαρξη των Παλαιστινίων απειλείται όσο ποτέ άλλοτε, τρία χρόνια μετά την 8η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα. Καλεί την Ελλάδα να πάρει ξεκάθαρη θέση και να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος.
Η κατάσταση επιδεινώνεται καθημερινά. Πέρα από τη φρικτή γενοκτονία στη Γάζα, παρατηρούμε την αδιάκοπη επέκταση των ισραηλινών οικισμών στη Δυτική Όχθη, την επιθετική «εβραιοποίηση» της Ιερουσαλήμ και την κυνική παρακράτηση των φορολογικών εσόδων των Παλαιστινίων. Ισραηλινοί υπουργοί προβαίνουν ανοιχτά σε γενοκτονικές δηλώσεις, αδιαφορώντας για το Διεθνές Δίκαιο. Αυτό δεν είναι πλέον απλή «ανησυχία». Απαιτεί άμεση, αποφασιστική δράση. Διεθνή συμφέροντα και η ανθρωπότητα κινδυνεύουν.
Από το 1948, οι Παλαιστίνιοι επιδιώκουν αδιάκοπα την ειρήνη με τους ισραηλινούς κατακτητές. Αμέτρητες συμφωνίες, όπως οι Συμφωνίες του Όσλο, υπόσχονταν σταθερότητα. Ωστόσο, μόλις το 1996, ο τότε πρωθυπουργός Νετανιάχου δεσμεύτηκε να θέσει τέλος σε κάθε προοπτική λύσης των δύο κρατών. Αυτή η αδιαφορία άνοιξε τον δρόμο για περαιτέρω μονομερείς κλιμακώσεις.
Θυμάστε την 28η Σεπτεμβρίου 2000; Ο Αριέλ Σαρόν, τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης, εισέβαλε στο τέμενος του Αλ-Άκσα στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, πλαισιωμένος από εκατοντάδες βαριά οπλισμένους στρατιώτες, πυροδοτώντας τη Δεύτερη Ιντιφάντα. Η διπλωματία υπέστη νέο πλήγμα όταν ο Σαρόν αρνήθηκε να συναντηθεί με τον πρόεδρο Αραφάτ το 2001. Ένα χρόνο αργότερα, η Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία προσέφερε εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ με αντάλλαγμα την αποχώρηση από τα κατεχόμενα εδάφη και την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Το Ισραήλ, σε μεγάλο βαθμό, την αγνόησε.
Σήμερα, αυτή η «διπλωματία χωρίς λογοδοσία» μοιάζει με παρτίδα σκάκι χωρίς πιόνια. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ, υπογεγραμμένες 18 χρόνια αργότερα χωρίς παλαιστινιακή συμμετοχή, απέδειξαν ξανά: η περιφερειακή ομαλοποίηση δεν μπορεί να λύσει από μόνη της το παλαιστινιακό ζήτημα. Βιώσιμη ασφάλεια και ειρήνη απαιτούν πολιτικό μέλλον, ειρήνη και ανεξαρτησία και για τους Παλαιστίνιους. Ό,τι συμβαίνει στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου, κακόβουλου αποικιοκρατικού σχεδίου του Ισραήλ για να καταστήσει τη ζωή των Παλαιστινίων αβίωτη και να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν βίαια την πατρίδα τους. Αυτό συνέβη στη Νάκμπα του 1948, αυτό συνεχίζεται και σήμερα!
Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου, η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται αμείωτη. Πάνω από 74.000 Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 20.000 παιδιών, έχουν γίνει μάρτυρες, δολοφονημένοι φρικτά σε ένα από τα πιο τρομακτικά εγκλήματα στην ιστορία. Οι όροι όπως «τραγωδία» ή «ανθρωπιστική κρίση» ή «χαμένες ζωές» που χρησιμοποιούν κάποιοι για να περιγράψουν τη γενοκτονία, ουσιαστικά στηρίζουν τη γενοκτονική γλώσσα των Ισραηλινών ηγετών. Η ισραηλινή επίθεση και η λιμοκτονία ξεκίνησαν πολύ πριν από την 7η Οκτωβρίου, με περιορισμούς στη μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών να χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Η φιλία μεταξύ Ελλάδας και Παλαιστίνης ξεπερνά τη διπλωματία. Είναι εμφανής στους πολιτιστικούς μας δεσμούς και την ακλόνητη ελληνική αλληλεγγύη. Οι Παλαιστίνιοι θα θυμούνται πάντα με ευγνωμοσύνη τις δημόσιες πολιτιστικές συγκεντρώσεις, τη μουσική, την τέχνη και την υποστήριξη από τα ΜΜΕ. Εκφράζω προσωπικά τη βαθύτατη εκτίμηση και ευγνωμοσύνη μου προς τον ελληνικό λαό, που έχει εκφράσει την αντίθεσή του στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα.
Τον Δεκέμβριο του 2015, το ελληνικό Κοινοβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να καλέσει την κυβέρνηση να αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης και να εργαστεί για την άμεση επανέναρξη αξιόπιστων ειρηνευτικών συνομιλιών. Αυτή η απόφαση παραμένει ένα σημαντικό σημείο αναφοράς. Πολιτική βούληση και δράση απαιτούνται τώρα. Ανανεώνω την έκκλησή μου προς την Ελλάδα να κάνει τα απαραίτητα βήματα για την αναγνώριση, ειδικά τώρα που κατέχει θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Ελλάδα διαθέτει την αξιοπιστία, τις σχέσεις και τη διπλωματική παράδοση να φέρει κοντά τους λαούς και την ειρήνη στην περιοχή.
