Πέρσες: Ο Αισχύλος, ο πόλεμος και η αλαζονεία της εξουσίας
Ο αρχαίος θυμός συναντά το σήμερα στην τολμηρή σκηνοθετική ματιά του Χρήστου Θεοδωρίδη στους «Πέρσες» του Αισχύλου. Η παράσταση δεν άφησε κανέναν αδιάφορο, αναδεικνύοντας με ανατρεπτικό τρόπο την αλαζονεία της εξουσίας και τις ολέθριες συνέπειες του πολέμου.
σχετικά άρθρα
Η παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία του Αισχύλου, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 472 π.Χ., αντλεί τη θεματολογία της από την πραγματική Ναυμαχία της Σαλαμίνας και την πανωλεθρία των Περσών. Ωστόσο, ο Αισχύλος δεν εστιάζει στη βαρβαρότητα των Περσών ή τη νίκη των Ελλήνων, αλλά στην ύβρη που οδηγεί στην καταστροφή, μέσα από τα μάτια των ηττημένων.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης μεταφέρει αυτό το διαχρονικό μήνυμα στην εποχή μας. Ο 17μελής Χορός εμφανίζεται στην άδεια ορχήστρα ντυμένος με απλά, σύγχρονα ρούχα – νέοι και νέες που κουβαλούν σακίδια, σύμβολα μιας γενιάς που έρχεται αντιμέτωπη με το απόλυτο κενό μετά την καταστροφή. Μια άδεια ζωή, καθρέφτης της δικής τους πραγματικότητας.
Η παράσταση απογυμνώνει το αρχαίο μεγαλείο και το αντικαθιστά με ένα σύγχρονο αίτημα για ειρήνη. Η προσθήκη ονομάτων αθώων θυμάτων από διάφορους, σύγχρονους πολέμους υπογραμμίζει την ακατάπαυστη επανάληψη της ανθρώπινης τραγωδίας. Όμως, αυτή η αντιπολεμική ιδέα έμεινε συχνά μετέωρη, μπερδεμένη σε ήχους και κινησιολογίες που δυσκολεύτηκαν να αποκωδικοποιήσουν πλήρως το «μήνυμα».
Ο θυμός των ηττημένων είναι κυρίαρχος. Ο Χορός είναι εξοργισμένος, διαχειρίζεται τα αποκαΐδια του πολέμου, τον θάνατο, την απώλεια, την απόγνωση, περιμένοντας τα νέα της καταστροφής. Από το όνειρο της Ατόσσας μέχρι την άφιξη του Αγγελιαφόρου, όλα οδηγούν στην εμφάνιση του φαντάσματος του Δαρείου, που αναφέρεται στην άκρατη αλαζονεία και τις παγίδες της. Τελευταίος φτάνει ο Ξέρξης, διαλυμένος αλλά με την έπαρση ακόμα άθικτη, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο θυμό στον Χορό.
Οι ερμηνείες μοιράστηκαν ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα. Ο Χορός, με γνώριμους στον σκηνοθέτη ηθοποιούς όπως ο Βασίλης Τρυφουλτσάνης και ο Ντένης Μακρής, ξεχώρισε. Στους βασικούς ρόλους, η Μαρία Ναυπλιώτου ως Ατόσσα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά. Ωστόσο, οι δύο κόσμοι, του Χορού και των τεσσάρων ρόλων, δεν κατάφεραν να συναντηθούν, μένοντας παράλληλοι.
Η παράσταση του Χρήστου Θεοδωρίδη μας υπενθυμίζει ότι η Πολιτική της αλαζονείας έχει διαχρονικές επιπτώσεις. Είναι μια σκληρή υπενθύμιση για το πόσο εύκολα η ανθρώπινη μεγαλομανία οδηγεί στην καταστροφή. Μια παράσταση που αξίζει να τη δείτε, ακόμα κι αν σας προβληματίσει, γιατί θέτει ερωτήματα που μας αφορούν όλους. Περισσότερα νέα από τον χώρο του πολιτισμού θα βρείτε στην κατηγορία μας Art Business.
