Παλαιστίνη: Όχι μόνο θύμα, αλλά ζωντανή αντίσταση!
σχετικά άρθρα
Συνηθίσαμε να τους βλέπουμε θύματα. Τώρα, ο Μοχάμεντ Ελ-Κουρντ, ποιητής, δημοσιογράφος και ακτιβιστής από την κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, ανατρέπει αυτό το αφήγημα. Οι Παλαιστίνιοι, τονίζει, δεν είναι απλώς παθητικοί δέκτες βίας, αλλά ζωντανή, καθημερινή αντίσταση ενάντια στην κατοχή και την αδικία. Μια νέα αυγή ξημερώνει;
Το νέο του βιβλίο, «Τέλεια Θύματα» (εκδόσεις San Casciano), είναι ένα γρονθοκόπημα στην επικρατούσα αντίληψη. Ο Ελ-Κουρντ δεν μασάει τα λόγια του: «Ο σιωνισμός είναι η πρώτη αιτία θανάτου στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, είτε μέσω άμεσης βίας του κράτους, είτε μέσω ασφυκτικών γραφειοκρατιών και ψυχολογικών επιθέσεων».
Η ανθρωποποίηση των Παλαιστινίων, συχνά, καταλήγει στην «απανθρωποποίησή» τους, στρέφοντας την προσοχή από τον αποικιοκράτη στον αποικιοκρατούμενο. Θυμηθείτε την παλαιστίνια δημοσιογράφο Σιρίν Αμπού Ακλεχ, που δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2022: ο Ελ-Κουρντ αρνήθηκε επίμονα να τονίσει την αμερικανική της υπηκοότητα, γιατί κάτι τέτοιο υπονοούσε πως αυτό θα την έκανε “περισσότερο άνθρωπο”.
Ο αγώνας για ελευθερία, είτε στη Γάζα είτε στην Τζενίν, δεν παράγει «τέρατα της φύσης». Παράγει μαχητές που βιώνουν τη δική τους Νάκμπα καθημερινά. Η οργή τους αναθερμαίνεται σε κάθε σωματικό έλεγχο στην Ιερουσαλήμ, σε κάθε χτύπημα από κοντάκι όπλου, σε κάθε ταφή ενός αδελφού. Δεν είναι θύματα που “πέταξαν πέτρες”, είναι άνθρωποι που αντιστέκονται.
Η ανισότητα επεκτείνεται και στην ενημέρωση. Οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι καλούνται να «διαχωρίσουν τη θέση τους από τους αντάρτες», ενώ Σιωνιστές στρατιώτες εργάζονται ανεμπόδιστα σε ειδησεογραφικά μέσα. Η ίδια η Παλαιστίνη, ως γεωγραφία και αντιαποικιακός αγώνας, απουσιάζει από τους συντακτικούς οδηγούς.
Η Νάκμπα, για τον Ελ-Κουρντ, δεν είναι ένα μακρινό γεγονός του 1948. Είναι μια αδιάλειπτη εμπειρία, ορατή παντού: στα ερείπια εγκαταλελειμμένων χωριών, στις μπουλντόζες, στις νέες σημαίες. «Δεν χρειάζεται να διαβάσω Χερτσλ για να καταλάβω την αποίκηση», λέει.
Κανείς δεν ρωτά για τη μοίρα των έξι εκατομμυρίων προσφύγων. Η απάντηση του Ελ-Κουρντ στο «θέλετε να ρίξετε τους Ισραηλινούς στη θάλασσα;» είναι σκωπτική: «Αν φοβούνται τόσο, γιατί δεν μαθαίνουν κολύμπι;». Ο αγώνας, τονίζει, δεν τελείωσε. Οι μαχητές της ελευθερίας, αντιμέτωποι με τον Γολιάθ, ξέρουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πιάσουν μια πέτρα. Μια νέα αυγή ξημερώνει.
