Κυβέρνηση: Η αλαζονεία που πληρώνει… και θα πληρώσει!
σχετικά άρθρα
Κάτι σοβαρό και βαθύτατα ανησυχητικό συμβαίνει στην κυβέρνηση τις τελευταίες ημέρες. Έχω παρατηρήσει μια μετάλλαξη, μια επικίνδυνη στροφή προς την αλαζονεία και την άρνηση της πραγματικότητας, που θυμίζει εποχές που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε.
Πρόσφατα, άκουσα έναν επιφανή αξιωματούχο του κυβερνώντος κόμματος, πρώην υπουργό, να «απαντά» σε ερωτήσεις για κρούσματα αλαζονείας. Οι απαντήσεις του ήταν ένα απίστευτο μείγμα υπεκφυγών: «Δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο», «δεν ξέρω αν η φράση χρησιμοποιείται εκτός συμφραζομένων». Ένας ωραίος κόσμος, αγγελικά πλασμένος, που εμείς οι υπόλοιποι δεν βλέπουμε.
Το πιο εκνευριστικό; Η αυταρέσκεια στο ύφος του. Έμοιαζε βαθιά ικανοποιημένος με την ευφυΐα του, σαν να πίστευε ότι έκανε εξαιρετικά τη δουλειά του και του άξιζε χειροκρότημα. Αυτή η εικόνα με τρομοκράτησε. Με γύρισε 15 χρόνια πίσω, σε εποχές που αξιωματούχοι του ΣΥΡΙΖΑ επέδειχναν παρόμοια αλαζονεία, αρνούμενοι πεισματικά την πραγματικότητα.
Η αλαζονεία της κυβέρνησης δεν είναι πλέον απλώς ένα αίσθημα. Είναι δεδομένη και αδιαφορεί για προειδοποιήσεις, ακόμα κι όταν αυτές έρχονται από το εσωτερικό της, όπως η κριτική της Ντόρας Μπακογιάννη. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, παρά την αποτελεσματικότητά του, δεν δικαιολογείται να προσβάλλει δημόσια δημοσιογράφους με αναφορές σε «μπάφους».
Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας, αυτή η «επίδειξη βλακείας» όπως την ονόμασε ο σχολιαστής, είναι αυτοκαταστροφική. Δεν μπορείς να ζητάς την εμπιστοσύνη του κόσμου όταν αρνείσαι ό,τι βλέπουν όλοι. Αυτή είναι η κρίσιμη ομοιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ: η άρνηση της πραγματικότητας ως βασικό, ενοχλητικό χαρακτηριστικό.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, το 2019, ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα, ακριβώς επειδή δεν κρυβόταν πίσω από ψευδαισθήσεις. Τώρα, όμως, η πάροδος του χρόνου, σε συνδυασμό με την απουσία αξιόπιστου αντιπάλου, δημιούργησαν ένα αίσθημα απόλυτης ασφάλειας. Το αποτέλεσμα; Ορατή πια αλαζονεία που δεν ενοχλεί μόνο, αλλά βλάπτει την ίδια την κυβέρνηση και, εν τέλει, τη χώρα. Οι επερχόμενες εκλογές, υπό αυτές τις συνθήκες, πιθανότατα δεν θα βγάλουν κυβέρνηση. Η Πολιτική σκηνή ζει μέρες έντασης.
Και μην ξεχνάμε: η διακοπή των διαπραγματεύσεων για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, με την ξαφνική αξίωση της πλήρους κυριότητας μέσω άρθρου στον Guardian, δείχνει επίσης μια αλλαγή στρατηγικής που θυμίζει επικοινωνιακή τακτική εν όψει εκλογών. Είναι μια κίνηση που θέτει σε κίνδυνο την εθνική στρατηγική μας, αφού χωρίς κοινό τόπο, δεν υπάρχει διαπραγμάτευση, μόνο χάσιμο χρόνου. Ίσως η νέα αυτή στάση επηρεάσει και τις Οικονομικές μας σχέσεις με τη Μεγάλη Βρετανία.
Η κυβέρνηση πρέπει να ξυπνήσει. Ο καβγάς με την πραγματικότητα και οι εξυπνακίστικες υπεκφυγές δεν θα αντιμετωπίσουν την αλαζονεία. Αντίθετα, θα οδηγήσουν σε ένα θλιβερό τέλος, όπως το «The End of the Affair» του Γκράχαμ Γκριν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, και η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα πειράματα στην πολιτική σκηνή.
