Blue Film: Η ταινία-γροθιά που τρόμαξε τον κινηματογράφο
σχετικά άρθρα
Το «Blue Film», η αμφιλεγόμενη ταινία του Βρετανού Έλιοτ Τατλ για την παιδοφιλία, χρειάστηκε δύο ολόκληρα χρόνια για να βρει τον δρόμο της προς τις οθόνες, παρά τις διθυραμβικές κριτικές. Γυρισμένη το 2024 μέσα σε μόλις δώδεκα ημέρες, τρόμαξε διανομείς και προγραμματιστές μεγάλων φεστιβάλ, όχι για την καλλιτεχνική της αξία, αλλά για το εκρηκτικό της θέμα.
Η ιστορία ξεδιπλώνεται σε μία μόνο νύχτα, σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι στο Λος Άντζελες. Ο Άαρον, ένας νεαρός εργαζόμενος του σεξ, δέχεται 50.000 δολάρια για να περάσει το βράδυ με έναν άγνωστο. Ο άνδρας αποδεικνύεται ο Χανκ, ο πρώην καθηγητής του, που είχε φυλακιστεί για απόπειρα κακοποίησης μαθητή. Ο Χανκ ομολογεί τον έρωτά του για τον Άαρον από την εποχή που ήταν μόλις δώδεκα ετών.
Εκεί ξεκινά μια ασφυκτική, 80λεπτη συνομιλία. Οι δύο ενήλικοι βρίσκονται στον ίδιο χώρο, όμως ο Χανκ βλέπει ακόμα ένα παιδί απέναντί του. Η ταινία δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, ούτε εξωραΐζει το αποτρόπαιο έγκλημα. Αντίθετα, εξερευνά τον σκοτεινό μηχανισμό της εμμονής, αναγκάζοντας τον θεατή να παραμείνει κοντά σε έναν χαρακτήρα από τον οποίο το ένστικτο φωνάζει να απομακρυνθεί.
Τον ρόλο του Χανκ ενσαρκώνει ο 71χρονος Ριντ Μπέρνεϊ, βραβευμένος με Tony, γνωστός από σειρές όπως το «The Handmaid’s Tale» και το «House of Cards». Ο Μπέρνεϊ όχι μόνο δέχτηκε, αλλά συμμετείχε και ως εκτελεστικός παραγωγός, βλέποντας σε αυτό το σενάριο την ευκαιρία μισού αιώνα. Αντίθετα, οι εκπρόσωποι του 29χρονου Κίρον Μουρ, του Άαρον, (γνωστού από το «Sex Education») προσπάθησαν να τον αποτρέψουν, φοβούμενοι πλήγμα στην καριέρα του. Ο Μουρ το θεώρησε σπάνια υποκριτική πρόκληση.
Το «Blue Film» δέχτηκε κατηγορίες ότι συνδέει την παιδοφιλία με την κουίρ ταυτότητα, κάτι που οι συντελεστές απορρίπτουν. Ο Μπέρνεϊ πιστεύει πως πίσω από τις αντιδράσεις κρύβεται η πεποίθηση ότι κάποιες ιστορίες δεν πρέπει να ειπωθούν. Όμως, όπως τονίζει, η τέχνη δεν υπάρχει μόνο για να επιβεβαιώνει την ηθική ασφάλεια του κοινού.
Η βράβευσή του ως καλύτερης ταινίας στο τμήμα Trends του Atlàntida Mallorca Film Fest και η προβολή του στην πλατφόρμα Filmin, έσπασαν τελικά τον κύκλο της σιωγής. Το «Blue Film» δεν ζητά συγχώρεση από το κοινό. Αντίθετα, απαιτεί κάτι πολύ δυσκολότερο: να κοιτάξει κατάματα, χωρίς φίλτρα, ένα θέμα που προκαλεί βαθιά αποστροφή. Μας καλεί να αναρωτηθούμε αν η απεικόνιση του κακού ισοδυναμεί με αποδοχή του, ή αν αποτελεί έναν απαραίτητο, όσο κι αν πονάει, τρόπο να κατανοήσουμε πώς γεννιέται. Αυτές οι συζητήσεις είναι ζωτικής σημασίας για την Art Business και την κοινωνία γενικότερα, καθώς επηρεάζουν και την Πολιτική του διαλόγου σε ευαίσθητα ζητήματα.
