Όταν το Mundial υπήρχε μόνο στο μυαλό ενός ανθρώπου: Το πιο τρελό σχέδιο στην ιστορία του ποδοσφαίρου
Πριν από τον Πελέ, τον Μαραντόνα και τα δισεκατομμύρια θεατών, ένας Γάλλος οραματιστής κατάφερε να μετατρέψει μια αμφιλεγόμενη ιδέα στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη
Σήμερα το Παγκόσμιο Κύπελλο θεωρείται αυτονόητο. Κάθε τέσσερα χρόνια, δισεκατομμύρια άνθρωποι σταματούν ό,τι κάνουν για να παρακολουθήσουν τη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του πλανήτη. Οι ποδοσφαιριστές ονειρεύονται να αγωνιστούν σε αυτό από παιδιά και ολόκληρες χώρες μετρούν την ποδοσφαιρική ιστορία τους μέσα από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους στα Mundial. Τίποτα από όλα αυτά, όμως, δεν ήταν δεδομένο στις αρχές του 20ού αιώνα.
σχετικά άρθρα
Πίσω από το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του κόσμου βρισκόταν ένας άνθρωπος που δεν σκόραρε γκολ, δεν σήκωσε τρόπαια και δεν φόρεσε ποτέ φανέλα εθνικής ομάδας. Το όνομά του ήταν Ζιλ Ριμέ και χωρίς τη δική του επιμονή είναι πολύ πιθανό το Παγκόσμιο Κύπελλο να μην είχε υπάρξει ποτέ με τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.
Ο Γάλλος παράγοντας δεν οραματιζόταν απλώς ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά. Οραματιζόταν μια διοργάνωση που θα ένωνε χώρες, λαούς και πολιτισμούς μέσα από το πιο δημοφιλές άθλημα του πλανήτη. Η ιδέα ακούγεται αυτονόητη σήμερα, όμως στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έμοιαζε σχεδόν ουτοπική.
Η μάχη απέναντι στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Όταν ο Ριμέ ανέλαβε την προεδρία της FIFA το 1921, το διεθνές ποδόσφαιρο βρισκόταν σε μια μεταβατική περίοδο. Οι σημαντικότερες διεθνείς αναμετρήσεις διεξάγονταν στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ πολλοί θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε ανάγκη για μια ξεχωριστή παγκόσμια διοργάνωση.
Ο Ριμέ είχε διαφορετική άποψη. Πίστευε ότι το ποδόσφαιρο είχε ήδη ξεπεράσει τα όρια ενός ολυμπιακού αθλήματος και ότι χρειαζόταν τη δική του παγκόσμια σκηνή. Η προσπάθειά του συνάντησε αντιδράσεις από πολλές πλευρές. Ορισμένες ομοσπονδίες θεωρούσαν το σχέδιο υπερβολικά φιλόδοξο, άλλες ανησυχούσαν για το οικονομικό κόστος και αρκετοί αμφισβητούσαν αν οι εθνικές ομάδες θα ήταν διατεθειμένες να ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να συμμετάσχουν.
Παρά τα εμπόδια, ο Ριμέ συνέχισε να πιέζει. Χρειάστηκαν χρόνια συζητήσεων, διαπραγματεύσεων και πολιτικών ισορροπιών μέχρι να καταφέρει να πείσει τη FIFA να εγκρίνει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η καθοριστική απόφαση ελήφθη το 1928 στο συνέδριο της FIFA στο Άμστερνταμ. Για πρώτη φορά, η ιδέα του Παγκοσμίου Κυπέλλου έπαψε να αποτελεί όνειρο και μετατράπηκε σε πραγματικό σχέδιο.
Το μεγάλο ρίσκο της Ουρουγουάης
Η επόμενη πρόκληση ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Έπρεπε να βρεθεί η χώρα που θα φιλοξενούσε το πρώτο Mundial. Η επιλογή της Ουρουγουάης προκάλεσε έκπληξη. Η μικρή νοτιοαμερικανική χώρα είχε κατακτήσει τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928, ενώ το 1930 γιόρταζε τα εκατό χρόνια από την ανεξαρτησία της. Παράλληλα, δεσμεύτηκε να καλύψει μεγάλο μέρος των εξόδων των αποστολών που θα συμμετείχαν.
Το πρόβλημα ήταν η απόσταση. Τα υπερατλαντικά αεροπορικά ταξίδια δεν υπήρχαν ακόμη και οι ευρωπαϊκές ομάδες έπρεπε να περάσουν εβδομάδες μέσα σε πλοία για να φτάσουν στο Μοντεβιδέο. Η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν επίσης στη δίνη της Μεγάλης Ύφεσης, γεγονός που έκανε ακόμη πιο δύσκολη τη συμμετοχή πολλών χωρών.
Το αποτέλεσμα ήταν μόλις τέσσερις ευρωπαϊκές ομάδες να αποδεχθούν την πρόσκληση: η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ρουμανία και η Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και αυτή η συμμετοχή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικές παρεμβάσεις του ίδιου του Ριμέ, ο οποίος αφιέρωσε μήνες προσπαθώντας να πείσει τις ομοσπονδίες να στηρίξουν τη διοργάνωση.
Όταν το πλοίο «Conte Verde» απέπλευσε από την Ευρώπη μεταφέροντας παίκτες, διαιτητές και στελέχη της FIFA προς τη Νότια Αμερική, το μέλλον του Παγκοσμίου Κυπέλλου παρέμενε αβέβαιο. Κανείς δεν γνώριζε αν το εγχείρημα θα πετύχαινε ή αν θα κατέληγε σε μια αποτυχημένη παρένθεση.
Το τρόπαιο που πήρε το όνομά του
Το πρώτο Mundial ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουλίου 1930 με τη νίκη της Ουρουγουάης επί της Αργεντινής στον τελικό. Η επιτυχία της διοργάνωσης ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών και έθεσε τα θεμέλια για αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες δεκαετίες.
Ο Ζιλ Ριμέ παρέμεινε πρόεδρος της FIFA μέχρι το 1954, υπηρετώντας συνολικά για 33 χρόνια, διάστημα που παραμένει το μεγαλύτερο στην ιστορία της ομοσπονδίας. Υπό την ηγεσία του, το Παγκόσμιο Κύπελλο επέζησε από οικονομικές κρίσεις, πολιτικές εντάσεις και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετατρεπόμενο σταδιακά σε παγκόσμιο φαινόμενο.
Η αναγνώριση του έργου του ήταν τέτοια ώστε το αρχικό τρόπαιο της διοργάνωσης ονομάστηκε «Κύπελλο Ζιλ Ριμέ». Το τρόπαιο αυτό συνόδευσε το Mundial από το 1930 μέχρι το 1970, όταν η Βραζιλία το κατέκτησε οριστικά μετά τον τρίτο της τίτλο.
Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο, τα ονόματα των Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ, Μπεκενμπάουερ, Μέσι και άλλων θρύλων έχουν γραφτεί ανεξίτηλα στην ιστορία της διοργάνωσης. Πίσω από όλους αυτούς, όμως, βρίσκεται ένας άνθρωπος που δεν πάτησε ποτέ στο χορτάρι ως πρωταγωνιστής.
Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του «πατέρα του Mundial», αυτός είναι ο Ζιλ Ριμέ. Και ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του να είναι ότι κατάφερε να δημιουργήσει κάτι τόσο μεγάλο, ώστε οι περισσότεροι σήμερα να θεωρούν πως υπήρχε ανέκαθεν.
