Η μυστηριώδης κλοπή του τροπαίου του Μουντιάλ το 1966 και η θεωρία συγκάλυψης που επιμένει μέχρι σήμερα
Ο σκύλος Pickles και τα ερωτήματα που δεν έσβησαν ποτέ - Η θεωρία της συγκάλυψης και τα έγγραφα που τροφοδότησαν νέες υποψίες
Η κλοπή του πιο διάσημου τροπαίου στην ιστορία του ποδοσφαίρου λίγους μήνες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 αποτελεί μία από τις πιο παράξενες υποθέσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ στον αθλητισμό. Επισήμως, η υπόθεση έκλεισε με την ανάκτηση του τροπαίου από έναν σκύλο σε κήπο του νότιου Λονδίνου. Ωστόσο, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα που τροφοδοτούν θεωρίες ότι η πραγματική ιστορία ίσως να ήταν πολύ πιο σύνθετη από όσα έγιναν γνωστά στο κοινό.
σχετικά άρθρα
Ήταν 20 Μαρτίου 1966, λίγους μήνες πριν από τη διεξαγωγή του Μουντιάλ στην Αγγλία. Το περίφημο τρόπαιο Ζιλ Ριμέ, το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, εκτίθετο στο κοινό στο Central Hall του Westminster στο Λονδίνο, στο πλαίσιο της έκθεσης γραμματοσήμων Stampex.
Η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία είχε συμφωνήσει να παρουσιάσει το τρόπαιο ως μέρος της προβολής της διοργάνωσης που πλησίαζε. Υπήρχε φύλαξη, υπήρχαν μέτρα ασφαλείας και το κτίριο βρισκόταν σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της βρετανικής πρωτεύουσας.
Όταν όμως η έκθεση έκλεισε, το τρόπαιο είχε εξαφανιστεί.
Κάποιος κατάφερε να μπει στο κτίριο, να παρακάμψει τα μέτρα ασφαλείας, να αφαιρέσει το πολυτιμότερο ποδοσφαιρικό τρόπαιο του κόσμου και να εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει πίσω του ουσιαστικά ίχνη. Δεν ενεργοποιήθηκε κανένας συναγερμός, δεν υπήρξε συμπλοκή και κανένας αυτόπτης μάρτυρας δεν έδωσε μια πειστική περιγραφή για το τι είχε συμβεί.
Η εξαφάνιση του τροπαίου προκάλεσε τεράστιο σοκ στη Βρετανία και διεθνώς. Η αστυνομία του Λονδίνου ξεκίνησε αμέσως έρευνα, ενώ τα πρωτοσέλιδα μιλούσαν για εθνική ντροπή λίγο πριν η Αγγλία φιλοξενήσει το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη.
Ο σκύλος Pickles και τα ερωτήματα που δεν έσβησαν ποτέ
Μία εβδομάδα αργότερα, στις 27 Μαρτίου 1966, η υπόθεση πήρε μια αναπάντεχη τροπή. Ένας ασπρόμαυρος σκύλος με το όνομα Pickles, κατά τη διάρκεια βόλτας με τον ιδιοκτήτη του Ντέιβιντ Κόρμπετ στο νότιο Λονδίνο, εντόπισε ένα δέμα τυλιγμένο σε εφημερίδες πίσω από έναν θάμνο.
Μέσα βρισκόταν το χαμένο τρόπαιο.
Το κύπελλο είχε βρεθεί άθικτο, χωρίς ζημιές, λες και κάποιος το είχε τοποθετήσει εκεί περιμένοντας να ανακαλυφθεί. Η χώρα πανηγύρισε. Ο Pickles έγινε εθνικός ήρωας, ο ιδιοκτήτης του έλαβε αμοιβή και το τρόπαιο επέστρεψε στην κατοχή της ομοσπονδίας.
Λίγους μήνες αργότερα, η Αγγλία κατέκτησε το μοναδικό Μουντιάλ της ιστορίας της και η υπόθεση έμοιαζε να έχει κλείσει οριστικά.
Ένας άνδρας ονόματι Έντουαρντ Μπέτσλεϊ συνελήφθη και καταδικάστηκε για τη συμμετοχή του σε υπόθεση λύτρων που συνδέθηκε με την κλοπή. Ωστόσο, ο ίδιος υποστήριζε ότι ήταν απλώς μεσάζων. Ο πραγματικός κλέφτης δεν εντοπίστηκε ποτέ. Το πρόσωπο που έκρυψε το τρόπαιο δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ και η υπόθεση θεωρητικά έκλεισε.
Για αρκετούς ερευνητές και δημοσιογράφους, όμως, τα ερωτήματα δεν σταμάτησαν εκεί.
Πώς ήταν δυνατόν ένα τόσο σημαντικό αντικείμενο να εξαφανιστεί από ένα πολυσύχναστο και καλά φυλασσόμενο κτίριο χωρίς ουσιαστικούς μάρτυρες; Γιατί τα λύτρα που ζητήθηκαν ήταν μόλις 15.000 λίρες, ένα ποσό που θεωρήθηκε εξαιρετικά χαμηλό για ένα από τα πιο πολύτιμα αθλητικά αντικείμενα στον κόσμο; Και γιατί μια τόσο εκτεταμένη έρευνα δεν οδήγησε ποτέ στους πραγματικούς δράστες;
Η θεωρία της συγκάλυψης και τα έγγραφα που τροφοδότησαν νέες υποψίες
Τα επόμενα χρόνια εμφανίστηκαν θεωρίες που υποστήριζαν ότι η υπόθεση ίσως να ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή κλοπή.
Ορισμένοι ερευνητές που μελέτησαν αργότερα έγγραφα και αλληλογραφία που αποδεσμεύτηκαν έπειτα από αιτήματα πρόσβασης σε δημόσια αρχεία, υποστήριξαν ότι υπήρχε ασυνήθιστα στενή συνεργασία μεταξύ της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας, της Scotland Yard και κυβερνητικών υπηρεσιών επικοινωνίας.
Κατά την άποψή τους, ο βαθμός εμπλοκής κρατικών μηχανισμών ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που θα δικαιολογούσε μια συνηθισμένη υπόθεση κλοπής.
Η θεωρία που διατυπώθηκε δεν υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση οργάνωσε την κλοπή. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι ίσως υπήρχε γνώση πως κάποιοι σχεδίαζαν να κλέψουν το τρόπαιο και ότι η τεράστια δημοσιότητα που ακολούθησε λειτούργησε ως αντιπερισπασμός από άλλες πολιτικές ή θεσμικές υποθέσεις που απασχολούσαν εκείνη την περίοδο τη βρετανική κυβέρνηση.
Οι υποστηρικτές αυτής της εκδοχής επισημαίνουν ότι η υπόθεση έκλεισε εξαιρετικά γρήγορα, χωρίς να αποκαλυφθούν οι πραγματικοί δράστες και χωρίς να υπάρξει ποτέ πλήρης εικόνα για το πώς οργανώθηκε η κλοπή.
Αργότερα, πρώην αστυνομικοί που υπηρέτησαν στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1960 φέρονται να δήλωσαν σε δημοσιογράφους ότι η συγκεκριμένη έρευνα είχε τραβήξει το ενδιαφέρον υψηλόβαθμων στελεχών της αστυνομικής ιεραρχίας σε βαθμό που δεν συνηθιζόταν για μια υπόθεση κλοπής περιουσιακού στοιχείου, ακόμη κι αν επρόκειτο για το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ κλάπηκε, βρέθηκε μία εβδομάδα αργότερα και οι άνθρωποι που πραγματικά το αφαίρεσαν δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ.
Εξήντα χρόνια μετά, η ιστορία εξακολουθεί να προκαλεί απορίες. Για άλλους πρόκειται για μια αδέξια κλοπή που έτυχε να έχει ευτυχές τέλος. Για άλλους, αποτελεί μία από τις πιο μυστηριώδεις υποθέσεις στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ πλήρως.
Και ίσως γι’ αυτό η εξαφάνιση του τροπαίου του Μουντιάλ του 1966 εξακολουθεί να συζητείται μέχρι σήμερα, πολύ πέρα από τα όρια ενός απλού αστυνομικού περιστατικού.
