«Επειδή δεν έχουμε τίποτα, θέλουμε να τα κάνουμε όλα»: Η διοργάνωση που γεννήθηκε μέσα από τα χαλάσματα
Δύο χρόνια πριν από τη σέντρα, η Χιλή βρέθηκε αντιμέτωπη με καταστροφές πρωτοφανούς κλίμακας, όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει το έργο που της είχε ανατεθεί
Όταν η FIFA ανέθεσε στη Χιλή τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962, πολλοί αντιμετώπισαν την απόφαση με σκεπτικισμό. Η χώρα δεν διέθετε τις υποδομές των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ούτε την οικονομική ισχύ που απαιτούσε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Οι Χιλιανοί, όμως, είχαν πείσει τους πάντες με ένα απλό επιχείρημα: το Mundial δεν έπρεπε να ανήκει μόνο στις πλούσιες χώρες.
σχετικά άρθρα
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Στις 22 Μαΐου 1960, μόλις δύο χρόνια πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, η νότια Χιλή συγκλονίστηκε από τον σεισμό της Βαλδίβια. Με μέγεθος 9,5 Ρίχτερ, παραμένει μέχρι σήμερα ο ισχυρότερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην ανθρώπινη ιστορία.
Ολόκληρες πόλεις ισοπεδώθηκαν, λιμάνια καταστράφηκαν, δρόμοι εξαφανίστηκαν. Ακολούθησαν τσουνάμι που χτύπησαν περιοχές της Χιλής αλλά και ακτές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στον Ειρηνικό. Οι νεκροί υπολογίζονται σε χιλιάδες, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι επηρεάστηκαν άμεσα ή έμμεσα από την καταστροφή. Για πολλούς, η συζήτηση τελείωσε εκεί. Το Mundial του 1962 έμοιαζε αδύνατο να πραγματοποιηθεί.
Το σύνθημα μιας ολόκληρης χώρας
Η FIFA άρχισε να δέχεται πιέσεις να μεταφέρει τη διοργάνωση σε άλλη χώρα. Πολλοί θεωρούσαν αδιανόητο να επενδυθούν πόροι σε ποδοσφαιρικά γήπεδα όταν ολόκληρες περιοχές προσπαθούσαν ακόμη να σταθούν στα πόδια τους. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η φράση που έμεινε στην ιστορία.
Ο επικεφαλής της χιλιανής υποψηφιότητας, Κάρλος Ντίτμπορν, απάντησε στους επικριτές με τα λόγια:
«Porque no tenemos nada, queremos hacerlo todo.»
«Επειδή δεν έχουμε τίποτα, θέλουμε να τα κάνουμε όλα.»
Η φράση έγινε σύνθημα μιας ολόκληρης χώρας. Η αρχική ιδέα προέβλεπε τη χρήση πολλών πόλεων. Μετά τον σεισμό, όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Πολλά σχέδια εγκαταλείφθηκαν και η διοργάνωση περιορίστηκε σε τέσσερις πόλεις: Σαντιάγο, Βίνια ντελ Μαρ, Ρανκάγουα και Αρίκα.
Ακόμη κι έτσι, η προετοιμασία έμοιαζε με αγώνα επιβίωσης. Οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να ξανασχεδιάσουν σχεδόν τα πάντα, ενώ η χώρα ταυτόχρονα προσπαθούσε να αποκαταστήσει τις ζημιές από τη φυσική καταστροφή. Πολλοί εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι η Χιλή δεν θα τα καταφέρει.
Όταν η σέντρα έγινε εθνική νίκη
Στις 30 Μαΐου 1962, το Mundial ξεκίνησε κανονικά. Για τους περισσότερους φιλάθλους του κόσμου ήταν απλώς άλλη μία διοργάνωση. Για τους Χιλιανούς ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ίδια η έναρξη των αγώνων θεωρήθηκε επιτυχία.
Η διοργάνωση δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για την επιμονή των διοργανωτών. Περιλάμβανε και μερικές από τις πιο έντονες στιγμές που γνώρισε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η περίφημη «Μάχη του Σαντιάγο», η βίαιη αναμέτρηση ανάμεσα στη Χιλή και την Ιταλία που περιλάμβανε αποβολές, γροθιές, κλωτσιές και επανειλημμένες παρεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Η οικοδέσποινα έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου ηττήθηκε από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Βραζιλία και τελικά κατέκτησε την τρίτη θέση νικώντας στον μικρό τελικό τη Γιουγκοσλαβία, την κορυφαία επίδοση της ιστορίας της σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Για μια χώρα που δύο χρόνια νωρίτερα προσπαθούσε να διαχειριστεί τις συνέπειες του μεγαλύτερου σεισμού που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, η επιτυχία είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από ένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα.
Το Mundial του 1962 δεν θεωρείται σήμερα το πιο λαμπερό ή το πιο εμπορικό της ιστορίας. Δεν είχε τα έσοδα των σύγχρονων διοργανώσεων ούτε την παγκόσμια προβολή των επόμενων δεκαετιών. Έχει όμως κάτι που ελάχιστα Παγκόσμια Κύπελλα μπορούν να διεκδικήσουν. Αποτέλεσε την απόδειξη ότι μια διοργάνωση μπορεί να γίνει σύμβολο επιμονής απέναντι σε μια καταστροφή που έμοιαζε ανυπέρβλητη. Και γι’ αυτό, περισσότερο από εξήντα χρόνια αργότερα, το Mundial της Χιλής παραμένει ένα από τα πιο απίθανα κεφάλαια στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
