Ο Μαραντόνα και ο πόλεμος που έπαιξε παράταση στο Azteca: Το γκολ του Αιώνα, το Χέρι του Θεού και η σκιά των Φόκλαντ
Τέσσερα χρόνια μετά τη σύγκρουση στον Νότιο Ατλαντικό, ο προημιτελικός ανάμεσα σε Αργεντινή και Αγγλία μετατράπηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα
Υπάρχουν αγώνες που μένουν στην ιστορία για το σκορ, για ένα τρόπαιο ή για μια μεγάλη εμφάνιση. Και υπάρχουν παιχνίδια που ξεπερνούν το ίδιο το άθλημα. Ο προημιτελικός ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία στο Mundial του 1986 ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
σχετικά άρθρα
Στις 22 Ιουνίου 1986, στο Estadio Azteca της Πόλης του Μεξικού, δύο εθνικές ομάδες συναντήθηκαν σε έναν αγώνα που κουβαλούσε πολύ περισσότερα από ποδοσφαιρικές προσδοκίες. Μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, Αργεντινή και Βρετανία είχαν πολεμήσει για τα Φόκλαντ, ή Μαλβίνες για τους Αργεντινούς. Η σύγκρουση διήρκεσε 74 ημέρες και κόστισε τη ζωή σε 649 Αργεντινούς στρατιωτικούς, 255 Βρετανούς και τρεις κατοίκους των νησιών.
Ο πόλεμος είχε αφήσει βαθιά ίχνη και στις δύο κοινωνίες. Για τη Βρετανία ήταν μια στρατιωτική νίκη που ενίσχυσε την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ. Για την Αργεντινή, ήταν ένα τραύμα που συνδέθηκε με την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας και με χιλιάδες νέους που στάλθηκαν σε έναν πόλεμο τον οποίο η χώρα έχασε.
Έτσι, όταν οι δύο ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες στο Μεξικό, κανείς δεν μπορούσε να δει το παιχνίδι ως έναν συνηθισμένο προημιτελικό. Επισήμως, όλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους. Στην πραγματικότητα, όμως, το πολιτικό βάρος ήταν παντού.
Αδικία στην αδικία
Το πρώτο ημίχρονο κύλησε χωρίς γκολ, αλλά με ένταση. Η Αργεντινή είχε τον Ντιέγκο Μαραντόνα στο κέντρο όλων των επιθέσεών της. Η Αγγλία προσπαθούσε να ελέγξει τον ρυθμό, γνωρίζοντας ότι απέναντί της βρισκόταν ο πιο εκρηκτικός ποδοσφαιριστής του κόσμου.
Στο 51ο λεπτό ήρθε η φάση που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Μαραντόνα κινήθηκε προς την περιοχή, η μπάλα υψώθηκε μπροστά στον Πίτερ Σίλτον και ο Αργεντινός πήδηξε μαζί του. Ο Άγγλος τερματοφύλακας είχε ύψος 1,85 μ. Ο Μαραντόνα μόλις 1,65 μ. Κι όμως, η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα.
Οι Άγγλοι διαμαρτυρήθηκαν αμέσως. Είχαν δει αυτό που δεν είδαν ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νάσερ και ο επόπτης: ο Μαραντόνα είχε χρησιμοποιήσει το χέρι του. Το γκολ μέτρησε και η Αργεντινή προηγήθηκε 1-0. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Μαραντόνα θα έδινε στη φάση το όνομα με το οποίο έμεινε στην ιστορία. Θα έλεγε ότι το γκολ μπήκε «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού».
Για τους Άγγλους, ήταν κλοπή. Για τους Αργεντινούς, ήταν κάτι πιο σύνθετο. Ήταν πονηριά, επιβίωση, αδικία που απαντήθηκε με αδικία. Σε ένα κανονικό ματς, το γκολ θα ήταν απλώς σκάνδαλο. Σε εκείνο το πλαίσιο, φορτίστηκε με πολιτικό νόημα.
Η ιδιοφυΐα πίσω από την πρόκριση
Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Μαραντόνα έκανε κάτι που σχεδόν εξισορρόπησε, στα μάτια πολλών, την αμφισβήτηση του πρώτου γκολ. Πήρε την μπάλα πίσω από τη μεσαία γραμμή και άρχισε να περνά όποιον έβρισκε μπροστά του. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άφησε πίσω του σχεδόν τη μισή αγγλική ομάδα και πλάσαρε τον Σίλτον για το 2-0. Το γκολ ψηφίστηκε αργότερα ως «Γκολ του Αιώνα» και παραμένει μία από τις πιο διάσημες στιγμές στην ιστορία των Mundial.
Αν το πρώτο γκολ είχε ανάγκη από δικαιολογίες, το δεύτερο δεν χρειαζόταν καμία. Ήταν καθαρή ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα. Η Αγγλία μείωσε αργότερα με τον Γκάρι Λίνεκερ, αλλά η Αργεντινή κράτησε το 2-1 και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Λίγες ημέρες μετά θα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, με τον Μαραντόνα να γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης.
Το παιχνίδι, όμως, δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή έστειλε την Αργεντινή πιο κοντά στο τρόπαιο. Έμεινε επειδή συγκέντρωσε μέσα σε 90 λεπτά όλα όσα κάνουν το ποδόσφαιρο τόσο ισχυρό: ταλέντο, αδικία, μνήμη, εθνική ταυτότητα, θυμό και λύτρωση.
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Μαραντόνα θα έγραφε ότι ήταν σαν να είχαν νικήσει μια χώρα και όχι απλώς μια ομάδα. Παρότι πριν από το ματς οι παίκτες έλεγαν ότι το ποδόσφαιρο δεν είχε σχέση με τον πόλεμο, ο ίδιος παραδεχόταν ότι για εκείνους το παιχνίδι είχε χαρακτήρα απάντησης για τους νεαρούς Αργεντινούς που σκοτώθηκαν στα νησιά.
Αυτή είναι και η πραγματική δύναμη της συγκεκριμένης ιστορίας. Δεν αφορά μόνο δύο γκολ. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο μπορεί να μετατραπεί σε καθρέφτη μιας ολόκληρης εποχής. Η Αργεντινή δεν πήρε πίσω τα Φόκλαντ εκείνο το απόγευμα. Δεν μπορούσε άλλωστε. Αυτό που πήρε ήταν μια συμβολική νίκη σε μια σκηνή που παρακολουθούσε ολόκληρος ο κόσμος. Και ο Μαραντόνα, με τον πιο αντιφατικό δυνατό τρόπο, έγινε ο άνθρωπος που έδωσε σε αυτή τη νίκη το πρόσωπό της.
