Ειδικότερα, τίθενται ερωτήματα για την υιοθέτηση ξενόγλωσσων όρων, όπως «ελληνικό FBI» και «greek mafia», υποδηλώνοντας την ανάγκη για αντίστοιχους ελληνικούς τίτλους και την αποφυγή χρήσης ξένων ονομάτων για ελληνικά φαινόμενα.
σχετικά άρθρα
Παράλληλα, εκφράζεται προβληματισμός για τη συχνή χρήση της ευχής «καλή συνέχεια», της οποίας η επαναλαμβανόμενη παρουσία καθιστά ασαφή την ακριβή της σημασία. Αναφέρεται επίσης η έκφραση «στο καπάκι» ως παράδειγμα κακόγευστης διατύπωσης.
Στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, επισημαίνεται η φράση «η εκπομπή περιέχει απρεπή εκφορά λόγου» από την ΕΡΤ, με την παρατήρηση ότι η ορθή διατύπωση θα ήταν «εκφορά απρεπούς λόγου», καθώς ο απρεπής είναι ο λόγος και όχι η εκφορά του. Ομοίως, κριτική ασκείται στον νεόφερτο όρο «δολοφονία χαρακτήρα», υπογραμμίζοντας τη διάκριση μεταξύ «προσωπικότητας» και «χαρακτήρα» στην ελληνική γλώσσα και την αδυναμία «δολοφονίας» ενός αφηρημένου «χαρακτήρα». Τέτοιες επαναλήψεις και καθιερώσεις σφαλμάτων θεωρούνται ενοχλητικές.
Επιπλέον, αναλύεται η λογική ασυνέπεια της φράσης «έχασε τη ζωή του», καθώς τίθεται το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος να χάσει κάτι, όταν δεν υφίσταται πλέον. Ως προς εκφράσεις που αφορούν συναισθήματα, η φράση «κάνω έρωτα» κρίνεται ως ανεπαρκής, καθώς το ρήμα «κάνω» δεν αποδίδει τη βαθύτερη, ηδονική και εσωτερική διάσταση της πράξης, υποβιβάζοντάς την σε ένα απλό «πράττειν».
Ομοίως, η έκφραση «δισκογραφική δουλειά» θεωρείται υποβιβαστική για την Τέχνη της μουσικής, η οποία χαρακτηρίζεται ως άυλη και αχειροποίητη, όχι ως απλή εργασία. Ακόμη και ο όρος «τραγουδοποιός» τίθεται υπό αισθητική εξέταση, καθώς δεν εκπέμπει επαρκώς το αέρινο, μη υλικό στοιχείο της μουσικής, που πηγάζει από έμπνευση και εσωτερική διεργασία.
Προβληματισμός εκφράζεται και για την αντι-αισθητική χρήση του ρήματος «εισπράττω» σε μη οικονομικά συμφραζόμενα, ιδίως όταν αφορά συναισθήματα ή πάθος, καθώς πρόκειται για έναν όρο που παραπέμπει σε οικονομικές δοσοληψίες και είναι ψυχρός. Επιπλέον, η μετατροπή του «αγαπούσα» σε «αγάπαγα» κρίνεται ως κακόηχη και ξένη προς την ελληνική αίσθηση.
Τέλος, επισημαίνεται η κατάχρηση επιθέτων όπως «απόλυτος», «εμβληματικός» και «επικός», τα οποία έχουν διαδοθεί στην κοινή χρήση σε υπερθετικό βαθμό, οδηγώντας σε εκφράσεις που στερούνται νοήματος ή ακυρώνουν την αρχική τους βαρύτητα, όπως «απόλυτος κεφτές», «επική κότα» ή «εμβληματική αιμορροΐδα».
