Η Αθήνα φιλοξένησε ένα τριήμερο κλασικής μουσικής στις 5, 6 και 7 Απριλίου 2026, προσφέροντας στους μουσικόφιλους την ευκαιρία να συγκρίνουν τις επιδόσεις τριών ελληνικών συνόλων: της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ, της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης και της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών. Οι συναυλίες πραγματοποιήθηκαν στη Λυρική Σκηνή – Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με σχεδόν τους ίδιους σολίστες να επιλέγονται για δύο από αυτές.
σχετικά άρθρα
Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία της ΕΡΤ εμφανίστηκαν στη Λυρική Σκηνή στις 5 Απριλίου, ερμηνεύοντας το «Ρέκβιεμ» του Τζουζέπε Βέρντι. Τη διεύθυνση ανέλαβε ο Λουκάς Καρυτινός, πλαισιωμένος από τους έλληνες σολίστες Μυρτώ Παπαθανασίου (υψίφωνος), Μαίρη – Ελεν Νέζη (μεσόφωνος), Πέτρο Μαγουλά (βαθύφωνος) και Μάριο Τζεφίρι (τενόρος). Η υψίφωνος Μυρτώ Παπαθανασίου τραγούδησε με στεντόρεια φωνητική έκθεση, καθαρή άρθρωση και στίξη, αν και η συνεισφορά της στο εναρκτήριο «Kyrie» υπερκέρασε, λόγω ισχύος, τις υπόλοιπες. Η μεσόφωνος Μαίρη – Ελεν Νέζη στάθηκε πειστική στυλιστικά, με ωραία θεατρικότητα και σκηνική παρουσία. Η κορύφωση «Dies Irae» αποδόθηκε στο πλήρες δυναμικό της εύρος, με οργιαστικές τρομπέτες, εκρηκτική πλοκή των χορωδιακών φωνών και τους ρυθμικούς παλμούς των τυμπάνων να δημιουργούν ένα μεγαλειώδες ωστικό κύμα. Πρόβλημα, ωστόσο, αντήχησης δημιούργησε μία άκαιρα τοποθετημένη εγκατάσταση μικροφωνικής ενίσχυσης. Ο βαθύφωνος Πέτρος Μαγουλάς διέθετε στα σόλο του ένα υπολογίσιμο φωνητικό εκτόπισμα, με μια γεμάτη, γήινη χαμηλή περιοχή και τεχνικά σωστό φραζάρισμα. Ο τενόρος Μάριο Τζεφίρι ικανοποίησε με το λαμπερό και σταθερό τραγούδι του. Στο «Libera me», η Παπαθανασίου κατάφερε να ξεχωρίσει μεταξύ των έντονων χάλκινων πνευστών χάρη στην ισχύ και την καλλιέπεια της φωνής της, διασφαλίζοντας ένα ομαλό και διαυγές φινάλε.
Την επομένη, στις 6 Απριλίου, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης παρουσίασε στη Λυρική Σκηνή μια «συναυλία για την ειρήνη», με ένα συμβολικά πολυεθνικό και διαχρονικό πρόγραμμα. Τη διεύθυνση ανέλαβε η ιρανογερμανίδα μαέστρος Γιάλντα Ζαμάνι. Το πρόγραμμα περιλάμβανε την «Ενατένιση του Χριστού» του σύγχρονου γαλλολιβανέζου συνθέτη Ελ-Χούρι και το μπαλέτο «Μπιζάν και Μανιζέ» του ιρανού συνθέτη Χοσεΐν Ντεχλαβί. Το δεύτερο έργο άφησε καλύτερες εντυπώσεις τόσο για την κομψή φολκλορική γραφή του όσο και για την ποιότητα της εκτέλεσης. Στο δεύτερο μέρος, η γερμανοεβραία βιολίστρια Λιβ Μίγκνταλ ενθουσίασε με την ερμηνεία της στο συμφωνικό ποίημα για βιολί και ορχήστρα του ισραηλινού συνθέτη Πάουλ Μπεν-Χαΐμ, αναδεικνύοντας τα χρώματα και τα ιδιώματα της γραφής με σπάνια ευελιξία και ορθοτονία. Τέλος, εκτελέστηκε το συμφωνικό ποίημα «Θάνατος και Εξαΰλωση» του Ρίχαρντ Στράους, το οποίο ερμηνευτικά διέθετε μελετημένες κορυφώσεις και σταθερά πιανίσιμι που ανέδειξαν τον μεταφυσικό χαρακτήρα του έργου. Εντυπωσίασαν τα έγχορδα και ιδίως τα βιολιά με την πλαστικότητα και τον άψογο συγχρονισμό τους, ενώ στα χάλκινα παρατηρήθηκαν μικρές αστάθειες.
Το τριήμερο ολοκληρώθηκε στις 7 Απριλίου με την εορταστική συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την οποία διηύθυνε ο νεαρός αρχιμουσικός Κωνσταντίνος Τερζάκης. Αρχικά, η Ημιτελής Συμφωνία του Σούμπερτ έτυχε μιας στρωτής, φροντισμένης ανάγνωσης, με άρτια εναλλαγή των θεμάτων και φυσικά ξεσπάσματα, υπογραμμίζοντας την υποδόρια μελαγχολία του δεύτερου μέρους. Ακολούθησε μία υποδειγματική εκτέλεση της «Συμφωνίας ντα Ρέκβιεμ» του Μπέντζαμιν Μπρίτεν, η οποία εξέπληξε με τα χυμώδη χάλκινα πνευστά, τον παλμό των κρουστών και τον εν γένει άψογο συγχρονισμό της ορχήστρας. Τέλος, παρουσιάστηκε το «Te Deum» του Αντον Μπρούκνερ, με σολίστες τους ίδιους που συμμετείχαν στο «Ρέκβιεμ», με την Κυανίδου αντί της Παπαθανασίου. Η εκτέλεση κρίθηκε απροετοίμαστη και απροβάριστη, χωρίς μεγαλειώδη ήχο και στυλιστικά ξένη προς το ύφος του μεγάλου συνθέτη. Συχνά, οι ανδρικές φωνές δεν κατάφερναν να περάσουν τα έγχορδα, από τα οποία ξεχώρισε η Χατζηνικολάου για το προσεγμένο σόλο της.
