%20που%20αποδείχθηκε,%20όμως,%20αληθινή%20όταν%20άνοιξαν%20τα%20αρχεία%20των%20emails%20Επστάιν){kind=icon}
Παρακολουθώντας κανείς από την Ελλάδα τις πολιτικές και κοινωνικές δονήσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, συχνά έρχεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που θυμίζει κακογραμμένο σενάριο του Χόλιγουντ. Σήμερα βάζουμε στο μικροσκόπιο μια υπόθεση που ξεκίνησε ως η απόλυτη θεωρία συνωμοσίας και σήμερα, με τη δημοσιοποίηση των νέων εγγράφων του Τζέφρι Έπσταϊν, επιστρέφει για να στοιχειώσει το αμερικανικό κατεστημένο: το περιβόητο Pizzagate.
σχετικά άρθρα
Δεν μιλάμε για σατανιστικές τελετές σε υπόγεια, όπως βόλεψε τα αμερικανικά συστημικά μέσα να παρουσιάσουν. Μιλάμε για την ανατομία μιας συγκάλυψης, για τον τρόπο που η ελίτ επικοινωνεί, και για το πώς η δημοσιογραφία, αντί να ερευνά, συχνά λειτουργεί ως ανοσοποιητικό σύστημα που καταπολεμά την ίδια την αλήθεια.
Η Γέννηση του “Τέρατος” και ο Ανορθόδοξος Τρόπος Ζωής
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν διέρρευσαν τα email του Τζον Ποντέστα (John Podesta), ενός εκ των ισχυρότερων και πιο διασυνδεδεμένων ανδρών της Ουάσιγκτον, ο πλανήτης βρέθηκε μπροστά σε έναν τεράστιο όγκο δεδομένων. Μέσα σε αυτή τη θάλασσα πληροφοριών, υπήρχαν στοιχεία εξόφθαλμα ανησυχητικά σε πολιτικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Όμως, αυτό που τράβηξε την προσοχή του διαδικτύου ήταν τα “κρυπτογραφημένα” μηνύματα γύρω από το φαγητό και συγκεκριμένα την… πίτσα και τα… hot dogs.
Άνθρωποι της εξουσίας αντάλλασσαν email για hot dogs αξίας 40.000 δολαρίων που μεταφέρονταν αεροπορικώς στην Ουάσιγκτον για πάρτι. Συζητούσαν για μικρά παιδιά, ηλικίας επτά ή οκτώ ετών, σε θερμαινόμενες πισίνες με τρόπο που προκαλούσε, το λιγότερο, αμηχανία. Το παραμικρό ίχνος κοινής λογικής ήταν αρκετό για να χτυπήσει καμπανάκι: το αφήγημα δεν έβγαζε νόημα.
Η έρευνα των απλών χρηστών του διαδικτύου οδήγησε στο Comet Ping Pong, μια πιτσαρία στην καρδιά της αμερικανικής πρωτεύουσας. Ο ιδιοκτήτης της, στενά συνδεδεμένος με το κατεστημένο της Ουάσιγκτον και σύντροφος του ιδρυτή του Media Matters, διατηρούσε έναν δημόσιο λογαριασμό στο Instagram που προκαλούσε ανατριχίλα. Εικόνες με παιδιά δεμένα σε τραπέζια, σχόλια που έκαναν ευθείες αναφορές σε κακοποίηση και “δωμάτια θανάτου”. Και όλα αυτά σε ένα μαγαζί όπου ο ίδιος ο Ποντέστα οργάνωνε γεύματα με πολιτικούς κορυφαίας βαθμίδας.
Η Τεχνική του “Wrap-up Smear”
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η παθογένεια του αμερικανικού μιντιακού συστήματος. Αντί να τεθούν τα προφανή, σκληρά ερωτήματα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αντέδρασαν σαν να αντιμετώπιζαν έναν επικίνδυνο ιό. Εφάρμοσαν αυτό που η Νάνσι Πελόζι είχε περιγράψει στο παρελθόν ως “wrap-up smear” (συγκαλυπτική σπίλωση).
Τι σημαίνει αυτό; Παίρνεις ένα σύνολο από απολύτως θεμιτά ερωτήματα, τα τυλίγεις σε ένα περιτύλιγμα απόλυτης παραφροσύνης, και τα σερβίρεις στο κοινό. Το αφήγημα μετατράπηκε εν μία νυκτί στο ότι “η Χίλαρι Κλίντον διευθύνει προσωπικά μια παιδεραστική, σατανιστική σέκτα από το υπόγειο μιας πιτσαρίας”. Κανείς σοβαρός ερευνητής δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Η υπερβολή κατασκευάστηκε εσκεμμένα για να καταστεί εύκολη η αποδόμηση.
Και τότε, η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία. Ενώ η εκστρατεία σπίλωσης βρισκόταν στο απόγειό της, ένας ένοπλος άνδρας μπαίνει στο Comet Ping Pong. Πυροβολεί, δεν πετυχαίνει απολύτως κανέναν, αλλά “καταφέρνει” να καρφώσει μια σφαίρα ακριβώς στον σκληρό δίσκο που βρισκόταν στο πίσω δωμάτιο. Συλλαμβάνεται θεαματικά, δηλώνει on camera ότι “έκανε λάθος και τίποτα δεν ήταν αληθινό”, και το θέμα κλείνει. Το μήνυμα εστάλη: όποιος ρωτάει, είναι επικίνδυνος συνωμοσιολόγος και πρέπει να λογοκριθεί. Το εντυπωσιακό –και ανατριχιαστικό– είναι πως ο συγκεκριμένος ένοπλος έπεσε νεκρός από πυρά αστυνομικών στη Βόρεια Καρολίνα, μόλις τον προηγούμενο μήνα, ακριβώς λίγες μέρες πριν την πολυαναμενόμενη απελευθέρωση των εγγράφων του Έπσταϊν. Σύμπτωση; Η σύγχρονη ιστορία μας διδάσκει να είμαστε φειδωλοί με αυτή τη λέξη.
Η Επιστροφή της Πίτσας στα Αρχεία του Έπσταϊν
Φτάνουμε στο σήμερα. Η δημοσιοποίηση της λίστας Έπσταϊν ήταν ένα γεγονός που όλοι περιμέναμε, αλλά κανείς δεν περίμενε να δει ξανά μπροστά του τους ίδιους “μαγειρικούς” κώδικες. Περισσότερες από 800 αναφορές στη λέξη “πίτσα” μέσα στα email.
Ας είμαστε ρεαλιστές. Βλέπουμε διαλόγους μεταξύ ενός γιατρού και του Τζέφρι Έπσταϊν, ενός καταδικασμένου διακινητή ανθρώπων. Μιλάμε για ανθρώπους της ελίτ, δισεκατομμυριούχους, με απόλυτη εμμονή στην υγεία τους και στη μακροζωία τους, οι οποίοι φτάνουν στο σημείο να κάνουν μεταγγίσεις αίματος για να ζήσουν περισσότερο. Και αυτοί οι άνθρωποι επικοινωνούν διαρκώς για… “πίτσα και σταφυλοχυμό”;
Πόσοι ενήλικοι άνδρες ανταλλάσσουν email ρωτώντας σε πόσα κομμάτια θα κοπεί η πίτσα ή αν μπορούν να έχουν το διαμέρισμα για “30 λεπτά πίτσας”; Η απάντηση είναι κανείς. Η γλώσσα του φαγητού χρησιμοποιείται με τρόπο που δεν συνάδει με την ανθρώπινη φύση.
Η πιο χαρακτηριστική ίσως απόδειξη αυτής της κωδικοποίησης έρχεται μέσα από ένα πρόσφατο email όπου κάποιος ρωτάει αν μπορεί να πάει στο “Red Hook” για “ένα γεύμα πίτσας αργότερα”. Το Red Hook δεν είναι εστιατόριο. Είναι η διεύθυνση στη μαρίνα των Παρθένων Νήσων από όπου αναχωρούσαν τα σκάφη για το ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν, την έδρα των επιχειρήσεών του. Το παζλ αρχίζει να σχηματίζεται, και η εικόνα είναι πιο σκοτεινή από όσο τολμούσαμε να φανταστούμε.
Η Σιωπή των Αμνών
Παρά το βάρος αυτών των αποκαλύψεων, βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκκωφαντική σιωπή. Η θεσμική ανταπόκριση στις ΗΠΑ είναι απογοητευτική. Ελάχιστες παραιτήσεις, χλιαρές συγγνώμες και καμία ουσιαστική δίωξη για τον πυρήνα των όσων υπονοούνται. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτές τις ανταλλαγές μηνυμάτων είναι ακόμα ζωντανοί, πολλοί από αυτούς κατέχουν εξέχουσες θέσεις, κι όμως, κανείς δεν τους έχει ρωτήσει ευθέως, μπροστά σε μια κάμερα: “Τι ακριβώς σημαίνουν αυτά τα email;”.
Η παρατήρηση αυτής της κατάστασης είναι ένα μάθημα. Αποδεικνύει ότι η θεωρία συνωμοσίας είναι συχνά ένα εργαλείο, ένας μανδύας που ρίχνεται πάνω από την αλήθεια για να την απαξιώσει. Τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, ο κώδικας αρχίζει να σπάει, και το μόνο βέβαιο είναι ότι, δέκα χρόνια μετά, το σκάνδαλο δεν έκλεισε ποτέ. Απλώς άλλαξε όνομα.
