Το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή δεν είναι πια απλώς μια παρτίδα σκάκι· είναι ένας αγώνας επιβίωσης όπου οι κανόνες καταρρέουν και οι σύμμαχοι γίνονται «στόχοι» εν μια νυκτί. Η πρόσφατη ρητορική του Ναφτάλι Μπένετ, πρώην πρωθυπουργού και πιθανού διαδόχου του Νετανιάχου, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Το Ισραήλ φαίνεται να διευρύνει το όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ», στρέφοντας το βλέμμα του πέρα από το Ιράν, προς μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ: την Τουρκία.
σχετικά άρθρα
Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί μέρος ενός βαθύτερου στρατηγικού αναπροσανατολισμού του Τελ Αβίβ. Στα επιχειρησιακά σχέδια της ισραηλινής ηγεσίας, η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας δύστροπος εμπορικός εταίρος, αλλά ως μια «εν δυνάμει υπαρξιακή απειλή» που πρέπει να περιοριστεί, ακόμη και αν αυτό απαιτεί τη χρήση ακραίων διπλωματικών, οικονομικών ή παρασκηνιακών μέσων.
Η Τουρκία ως το «νέο Ιράν»
Ο Μπένετ ήταν σαφής: η Τουρκία του Ερντογάν είναι ο νέος υπαρξιακός κίνδυνος. Την περιγράφει ως μια «σοφιστικέ» απειλή που επιδιώκει να περικυκλώσει το Ισραήλ, τροφοδοτώντας το «τέρας» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Σήμερα, η Άγκυρα κατηγορείται ότι χτίζει έναν εχθρικό σουνιτικό άξονα, αγκαλιάζοντας το πυρηνικό Πακιστάν και προσπαθώντας να στρέψει τη Σαουδική Αραβία κατά του εβραϊκού κράτους.
Η ειρωνεία είναι ιστορικά κραυγαλέα. Μέχρι πρόσφατα, Ισραήλ και Τουρκία συνεργάζονταν παρασκηνιακά για την ανατροπή της κυβέρνησης στη Συρία. Αλλά ακόμη βαθύτερα, οι δύο χώρες μοιράζονταν μια προτερη εμπορική σχέση που αποτελούσε υπόδειγμα περιφερειακής συνεργασίας, παρά τις πολιτικές εντάσεις. Για δεκαετίες, η Τουρκία ήταν ο μεγαλύτερος μουσουλμανικός εμπορικός εταίρος του Ισραήλ, με τον όγκο των συναλλαγών να ξεπερνά τα 7 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Η ισραηλινή πολεμική βιομηχανία αναβάθμιζε τουρκικά τανκς και αεροσκάφη, ενώ τουρκικά κατασκευαστικά υλικά και τρόφιμα τροφοδοτούσαν την ισραηλινή αγορά.
Αυτή η σχέση βασιζόταν σε μια σιωπηρή συμφωνία: οι πολιτικές κορώνες του Ερντογάν για την Παλαιστίνη δεν έπρεπε να αγγίζουν το χρήμα. Ωστόσο, το Τελ Αβίβ εκτιμά πλέον ότι αυτός ο «απομονωμένος» εμπορικός ρεαλισμός δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του, καθώς η Άγκυρα χρησιμοποιεί την οικονομική της ισχύ για να επεκτείνει την επιρροή της στη Γάζα και την Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας άμεσα τα ισραηλινά ενεργειακά σχέδια. Η μετατόπιση δείχνει πως όραμα της ισραηλινής ηγεσίας είναι πλέον μια επεκτατική ηγεμονία που απαιτεί την εξουδετέρωση οποιουδήποτε περιφερειακού παίκτη έχει τη δύναμη να προβάλει αντίσταση.
Το «Qatar-gate» και η ισραηλινή κοινωνία
Ενώ ο Μπένετ επιτίθεται στην Τουρκία, ρίχνει ταυτόχρονα βέλη στον Νετανιάχου για το σκάνδαλο «Qatar-gate». Στελέχη της κυβέρνησης φέρονται να βρίσκονταν στο μισθολόγιο του Κατάρ, μιας χώρας που παίζει σε όλα τα ταμπλό. Το Κατάρ χρηματοδοτεί, επηρεάζει και διασυνδέεται με τη Δύση, ενώ ταυτόχρονα στηρίζει την Αδελφότητα.
Την ίδια ώρα, η Ευρώπη παρακολουθεί αμήχανη –ή μάλλον, συμμετέχει στην ίδια της την καταστροφή. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία υποστήριξαν τυφλά την κλιμάκωση κατά του Ιράν, μόνο και μόνο για να δουν τις τιμές του φυσικού αερίου να εκτοξεύονται κατά 50% μέσα σε μια μέρα, καθώς το Κατάρ αναγκάστηκε να κόψει τις προμήθειες. Μετά την ανατίναξη του Nord Stream, η Ευρώπη θυσίασε τη δική της ευημερία στον βωμό της σχέσης της με τις ΗΠΑ, οι οποίες με τη σειρά τους φαίνεται να άγονται και να φέρονται από τις επιδιώξεις του Τελ Αβίβ.
Ο ρόλος της διασποράς και η «σιωπηλή γενοκτονία» στην Κούβα
Ταυτόχρονα είναι εξοργιστικό να βλέπει κανείς μέλη της ιρανικής διασποράς στο Λος Άντζελες ή την Ουάσιγκτον να πανηγυρίζουν για τους βομβαρδισμούς στην πατρίδα τους. Είναι η ίδια νοοτροπία που συναντάμε στη Κουβανούς του Μαϊάμι όσον αφορά την Κούβα. Εκεί, οι ΗΠΑ επιβάλλουν έναν ασφυκτικό αποκλεισμό που οδηγεί σε μαζικό λιμό. Φίλοι δημοσιογράφοι περιγράφουν την Κούβα ως μια «Γάζα χωρίς βόμβες», όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν σιωπηλά επειδή δεν έχουν ενέργεια, νερό ή τρόφιμα.
Αυτή η «λατρεία του θανάτου» από ανθρώπους που ζουν στην ασφάλεια της Δύσης και ζητούν την καταστροφή των χωρών καταγωγής τους, είναι το αποκορύφωμα του πολιτικού εκφυλισμού.
Ο δρόμος προς το χάος
Μια νίκη του Ισραήλ, όπως ορίζεται από τους σκληροπυρηνικούς του Τελ Αβίβ, θα σήμαινε νέες μαζικές προσφυγικές ροές, εμφύλιους πολέμους και την ενίσχυση τρομοκρατικών οργανώσεων όπως το ISIS. Η επιβολή της δυτικής κουλτούρας μέσω βομβών σε κοινωνίες όπως η ιρανική –που παρά τις κυρώσεις διατηρεί μια ζωντανή κοινωνική δομή με υψηλή γυναικεία εκπροσώπηση– είναι καταδικασμένη να αποτύχει.
Όσο οι ΗΠΑ παραμένουν προσκολλημένες σε ένα όραμα εθνο-υπεροχής, ο κόσμος θα βυθίζεται σε έναν αιώνιο πόλεμο. Και όπως φαίνεται, ο αμερικανικός λαός δεν έχει πια τη διάθεση να τραγουδά πατριωτικά τραγούδια ενώ η οικονομία του καταρρέει για τα συμφέροντα τρίτων.
